BG

Het gaat slecht met BG. (Spreek je uit als BieGie, van de BG’s die popgroep. Weetjewel? Nee, weet ik niet want daar ben ik te jong voor, maar dat zegt die Bolle, mijn baas.) Hartproblemen. Henk, de baas van BG, was bang dat een afspraak bij diergeneeskunde in Utrecht wel eens zijn laatste afspraak zou kunnen zijn. Bie (wij noemen hem Bie, nee, die Bie is een andere blogger) is al heel oud, bijna veertien en dat schijnt een mooie leeftijd te zijn. Zeggen ze. Ik ben nog geeneens geen 1, dus dat is een heel ver van mijn mand show. (Bijna 1 jaar wel. 30 oktober, volgende week hoi hoi dan ben ik jarig.) Maar toen Bie en zijn baas terugkwamen uit Utrecht had hij hele goeie medicijnen meegekregen en nou loopt hij weer elke dag een paar keer voorbij. Wel twee keer rusten onderweg. Doet Bie een tukje en zit zijn baas er op een paaltje naast. Heel roerend. Bie was de eerste hond die ik zag toen ik naar buiten mocht. Ik blij, wilde meteen spelen, maar Bie vond zo’n klein mormel maar helemaal niks. Moest’ie niets van hebben. En Bie is, jawel, een bouvier. Toen dacht ik dat alle honden Bouviers waren. Nee zei die Bolle, die ooit logica heeft gestudeerd. Alle bouviers zijn honden, maar niet alle honden zijn bouviers. En Jaqueline Bouvier (Kennedy) dan, riep ik, dat is ook een bouvier! Nee wijsneus, dat is heel iets anders. Als een mens Bouvier heet is dat een eigennaam en jij heet Yka en je bent een bouvier, dat is een soortnaam. O zit dat zo. (Zal wel, dacht ik er achteraan.) Nou moeten jullie niet zo dom gaan zitten lachen om dit wijsneuzige gedoe van een kleine pup en een grote Bolle, want dan heb ik nog wel een lekker raadseltje voor jullie barbaren. De maan is van kaas of hij is niet van kaas. Nou de maan is niet van kaas dus…… hij is van kaas. Niet waar!? Oke, maar waarom niet? Zo, daar ben je wel even zoet mee. Nou ben ik dus bijna een jaar en een mooie meid, maar Bie zit me nog steeds niet zitten. Veel te druk. Hou die ADHD trut bij je, gromt’ie tegen mijn baas. En dan moeten Henk en die Bolle allebei lachen. Worden zo langzamerhand ook te oud voor een leuke jonge meid, denk ik. Hoewel, laatst dat Amerikaanse Bulldog jongetje met die mooie blonde…….daar stond’ie wel heel lang mee te praten en wel heel erreg zijn best te doen. Nou, ik heb dat kereltje even mores geleerd. Wat denkt? Laat’ie dat nou lekker vinden! Keeeerels..... De laatste tijd mag ik gewoon met Bie oplopen. Kan die me met zo’n dromerige, weemoedige blik aankijken. Wat zou dat betekenen? Moet ik toch 's die Bolle vragen.

Africhting

Ach jongens hou toch op met die Bolle (mijn baas). Dat wordt toch helemaal drie keer niks. Hebben Rob en Rien op de club het hem nog zo voorgedaan, hoe ze als gekken met mij en dat balletje tekeer konden gaan. Spelen, spelen en nog een keer spelen. En ik meedoen natuurlijk. Sprong wel een meter hoog. Wat doet die Bolle? Sist tussen zijn tanden: uitslover. Nou vraaaaaag ik je! Kijk, sochtends gaat het nog wel. Balletje erbij even volgen, voet, blijven, vooruit enzovoort. Heel goed. Maar als we terugkomen gaat’ie achter zijn computers zitten en dan ben ik hem kwijt. Moet ik om twaalf uur naar zijn werkkamer om hem er aan te herinneren dat het weer tijd is. Louw loene. Ziet me niet eens staan. Maar daar heb ik een truukje voor. Op het moment dat hij een fragment dat hij heeft gemonteerd terugspeelt, piep ik even zachtjes heel hoog. Schrikt’ie zich een ongeluk want hij denkt dat het in het geluid zit. Spoelt snel terug om nog een keer te luisteren, maar realiseert zich dan ineens wat de oorzaak is en kijkt mij met die vermoeide blik in zijn ogen aan. Ik sta dan in de snelstart modus weg, want dan is’ie bloedlink. Maar op de hei loopt' ie nog steeds te monteren. Met zijn blik ergens op oneindig. Leg ik een Deense Dog om, verniel een paar Duitse en Mechelse herders, verorber een Jack Russel…… hij ziet’t niet. Zelfs toen het ging stortregenen, het viel met bakken uit de hemel, merkte hij helemaal niets. Terug thuis zat hij meteen weer achter zijn beeldscherm. En wat gebeurt? Er staat een zeiknatte, druipende bouvier in zijn werkkamer, ik dus, maar hij kijkt verschrikt naar zijn muis. Er zitten twee waterdruppeltjes op!

Ben ik maar naar beneden gegaan naar Harmanna, mijn bazin. Die kent dat probleem ook. Zijn we ons regendansje gaan doen. Nuffige heen en weer loopjes en dansjes. En ook nog even fotoreclame. Want ik ben niet gek. Nee hoor. Ik weet ook wel waar die korrels en kluiven van worden betaald.

Wereldreis

Moderne hondenkarren, het kan nog leuker. Je kan er ook mee op vakantie. Allebij een karretje. Wat heet vakantie: Een wereldreis gaan ze maken, Diego en Harry. Ja, nog 1 keer de hondenkar, maar deze is dan ook wel heel bijzonder. Een bijzondere man en een bijzondere hond en wat ze meemaken kunnen we op internet lezen in hun dagboek. (Hier klikken) Dat wil ik eigenlijk ook wel als ik later groot ben. Lijkt me hardstikke cool gaaf. Ben benieuwd of ik die Bolle (mijn baas) zover kan krijgen. Goeie reis jongens en houje taai bij tegenslagen. Die zullen er wel zijn voor je aan de oostkust van Rusland bent. Om te laten zien hoe zwaar het kan zijn plak ik er nog een gave tekening van Jan Toorop (1924) bij.

Kanzeonneke & Ted

Seru Grande

Kreeg ik een meeltje van Lydia uit Curaçao. Jaha, mijn lezers zitten ook aan de andere kant van de wereld. Ze las vorige week over die boze Bolle (mijn baas, is een vriend van vroeger) en zijn verhaal over honden die het een stuk slechter hebben getroffen dan wij welvaartsblaffers. (Weer zo eentje! Zou dat de leeftijd zijn?) Ze woont vlak bij de Seru Grande en heeft vier honden en een ezel. (Precies, Balkenende.) Er zijn daar veel zwerfhonden schrijft ze, maar heel erg vind ze dat veel honden door Nederlanders die teruggaan naar Holland gewoon worden achtergelaten. Zomaar. Als je ze naar het asyl brengt krijg je er nog 25 Euro voor! Dat is een soort statiegeld om te voorkomen dat ze op het eiland verwilderen. Maar er zijn nog steeds mensen die ze gewoon op het landje achterlaten waar ze hebben gewoond en waar nooit meer iemand komt. Dan ga je dood dus. Of je moet een handige rattenvanger zijn. Haar Kanzeonneke is zo een kampioenrattenvanger geworden en heeft overleefd. Maar toen ze gevonden werd was ze heel schuw en doodsbang voor mensen. Lydia heeft haar weer een beetje in de wereld gebracht, maar al haar honden sukkelen met lichamelijke problemen door de slechte voeding van vroeger en veel trauma’s. (Ja echte trauma’s, nou weet ik het wel.) Als Kanzeonneke een man met een plastic zak ziet vliegt ze hem meteen aan. Je hebt natuurlijk geen idee wat die honden vroeger allemaal hebben meegemaakt. Maar nu hebben ze een prima leven. Op de foto, met de klok mee, Beer, Balkenende, Ulf met Bjorn en Kanzeonneke.

Heb ik nóg een leuk bericht. In het bos kwamen we Ted tegen met zijn nieuwe bazinnen. Ted is een blonde boef (Hééée dom blondje!) (Watzegje?) ( Nee joh, grapje.) zat in het asyl en heeft daar nieuwe baasjes gevonden. Hoi Ted, riep ik. Maar hij had geen tijd Snel trok hij zijn nieuwe vriendinnen met overmacht naar de volgende boom. O jee, dachten die Bolle en ik tegelijk. Ongeleid projectiel. Die zouden even met Caya moeten praten. Ja, toch weer Caya, maar die heeft dan ook een mega prestatie geleverd, samen met tante Uranie. (Is ook Northolt in de TV serie Russen.) Ze zijn eerste geworden op het wereldkampioenschap IPO III Bouviers. Cool gaaf hè? En opa Henkie (van moeders kant) is vierde geworden. Kanjer. Trouwens, die anderen (geel gestreept op de ranglijst) zijn bijna allemaal op de een of andere manier Caya boeven. Ga maar even kijken. (Hier klikken)

Hebben wij nog wel een eind te gaan, hè ...... Bolle?

Hondenleven

Werd die Bolle (mijn baas) toch ineens ontzettend boos. Begon te schreeuwen en te tieren, liep helemaal rood aan, stotterde zelfs van drift. Dat had ik nog nooit gezien, zelfs niet als ik het heel bont had gemaakt. Onverwacht was hij zijn werkkamer binnengekomen waar ik de eerste zin van mijn nieuwe verhaaltje zat te schrijven. ‘Omdat het zo ontzettend veel regent kom ik bijna de deur niet uit. Wat een hondenleven!’ EEN HONDENLEVEN, EEN HONDENLEVEN, hij stikte er bijna in, Elke dag je natje en je droogje, prima voer, kluiven, snoepjes, speeltjes bij de vleet, prikken, pillen en zalfjes bij een echte dokter, twee keer per week naar school en bijna de hele dag mensen om je heen….. EN DAT VINDT MEVROUW EEN HONDENLEVEN….. De halve mensheid zou een moord doen voor zo’n leven, sterker nog, dat doen ze ook. Er zijn landen waar jullie als lekkernij op het menu staan of waar jullie als straatschooiers met afzichtelijke zweren en gebreken moeten vechten om in leven te blijven. In Nederland? Hier worden jullie als proefkonijnen gefokt, uitproberen of een medicijn werkt of de nieuwe ‘make up’ niet schadelijk is voor onze tere huidjes. EEN HONDENLEVEN…. Nog niet zo lang geleden, heb ik zelf nog meegemaakt, liepen jullie de hele dag onder of voor een kar en kregen jullie afval te vreten waardoor je heel vroeg doodging. Kijk maar op de foto’s hieronder. In het midden een schilderij van Hart Nibbrig (uit het Singer Museum in Laren) daar staat zo’n hondenkar op en links nog een paar ouwe foto’s. En kijk nou eens rechts, die foto’s van fotograaf Thomas Schlijper, een luxe uitlaatservice en daaronder, kijk daaronder, dat is de hondenkar van vandaag. Meneer of mevrouw achterin en de koelie voorop, EEN HONDENLEVEN.…… jullie hebben een leven als een luis op een zeer hoofd.

Geen idee wat dat betekende, maar het klonk als een heel mooi leven. Daarom piepte ik, nog een beetje trillend, ja meneer. Om het weer goed te maken een paar adressen van clubs die wat aan die ellende proberen te doen De dierenbescherming natuurlijk, PAWS voor zwerfhonden en het adres van die arme blindengeleidehonden die moeten gaan zakkenrollen. (Heb de video’s opgenomen. Je weet nooit waar het goed voor is.) Asiels en dierenambulances in de buurt moet je zelf even zoeken. En al ben ik dan een verwend nest, dat binnenzitten komt mijn neus uit.

Ducky

Krijg ik nog een meeltje van mijn stiefmoeder. Wie? Caya natuurlijk. (Als je over boeven schrijft kun je niet om haar heen!) Ze heeft mijn verhaaltje over 'oma' gelezen (hieronder) en schrijft dat er wel degelijk een echte boef in het Witte Huis heeft gezeten. Nee, niet omdat het allemaal boeven zijn, dat is flauw. Ducky, de boef van Nancy en Ronald Reagen. Ze heeft het krantenartikel waar dat in staat er bij gedaan. En, ja hoor, een echt koppig boefje. Wil niet de presidentiele helicopter in en niet naar Camp David. Dom hoor. Oliedom. Ik zou vooruit zijn gesjeesd. Boemderin. Zo'n groot landgoed, helemaal voor mij alleen! Dat wil ik wel. Mijn cowboyhoed ligt al klaar. Alleen houdt die Bolle mij nog aan de lasso. (Heeft ook geen helicopter.) En nou maar afwachten wie de volgende boef is.

Oma

Dat schijten in het vorige verhaaltje is verschillende lezers behoorlijk in het verkeerde keelgat geschoten. (O jee, wat schrijf ik nou!) Niet alleen omdat ze dat maar vies vinden, een stelletje grote mensen dat daarover staat op te scheppen vinden ze helemaal belachelijk. Flauw vind ik. Jullie hebben zo'n mooie pot in zo'n klein kamertje en daar kun je naar toe als je zin hebt. Wij niet. Wij moeten wachten tot er iemand met ons naar buiten gaat en dat kan nog wel eens lang duren. Vooral als het regent. En ja, dan neemt de natuur heel snel zijn loop. Als je daar niet tegen kan hoor je niet op een hondenblog thuis. Pas op hoor. Maar over dat opscheppen doe ik mee. Nou geloof ik Caya op haar woord, maar sommigen vonden het wel heel makkelijk gezegd. Ze kan wel zoveel beweren. Meeltje naar Caya en per kerende post meeltje terug. Met foto. En wat ziet !? GRACE. (Klikken voor haar Amerikaanse website.) En Grace is de moeder van Kokomo en dus mijn OMA. Ze zit voor de Lincoln Memorial, maar heeft een kwartier daarvoor op het gazon van het Witte Huis zitten........ laat maar. Die Bolle kon het niet laten om mij er nog bij te plakken. Maar de foto van Grace is echt. Wat? Belachelijk, boeven voor het Witte Huis. Helemaal niet. Er heeft jarenlang een bouvier IN het Witte Huis gezeten. Precies, de vrouw van John Kennedy, Jaqueline Bouvier.

Jeugdtrauma

Gisteravond een dineetje. Nee ik niet, die Bolle met zijn vrouw en een stel vrienden. Lekker eten, veel drinken en koffie met cognac toe. En waar hebben ze het dan over? Over hun ouders en wat die allemaal fout hebben gedaan met hun opvoeding. Ken je nagaan! Een hele tafel met 60 plussers en ze lullen alleen maar over hun jeugdtrauma's. Nou dan heb ik er ook nog wel eentje. Ja, best wel, met tien maanden kun je ook een jeugdtrauma hebben. Luister en huiver. Toen ik met zeven weken binnekwam begreep ik al gauw dat als ze Yka zeiden ze mij moesten hebben. Eerst dacht ik nog dat ik YkaNEE heette omdat ze dat zo vaak riepen. Erg ondeugend ja. Maar die Bolle (mijn baas) riep soms iets heel anders tegen me. Kim. (Gebeurt nog wel eens.) Later begreep ik dat Kim zijn vorige hond was, nou dat kan gebeuren. Is dertien jaar geworden. Macht der gewoonte. Maar toen kwamen ook alle verhalen watíe allemaal met Kim had gedaan en wat ze allemaal kon. Ik kreeg er een minderwaardigheidscomplex van. En waar ze allemaal niet was geweest. Spanje, Frankrijk Sint Tropez (mooie meiden), gezwommen in het meer van Geneve, veel Duitse bossen, gezwommen in de Moldou, in een paardenkoets door Praag gereden, gezwommen in de Wahnsee in Berlijn. Ga zo maar door. Stond ik laats om geknipt te worden in Salon Kitty (Nee flauw, het was gewoon een coupe Caya) staatíe op te scheppen dat zijn Kimmie heeft zitten schijten in de Poolse bossen. Caya verblikt of verbloost niet. Een van mijn honden, zegt ze, heeft in Washington zitten schijten op het gazon van het Witte Huis. Toen viel die Bolle stil. Dat was baas boven baas.

Nou, om er voorgoed vanaf te zijn een paar foto's van die Kimmie: Linksboven voor de Brandeburgertor, met Leierkasten. Linksonder voor boekhandel Bouvier ín Dresden, rechtsboven in een koetsje in Praag en daaronder, jawel samen met die Bolle (die toen nog niet zo bol was), in een Pools bos.

En dat leuke lieve hondje in het midden? Nee, niks Kimmie, dat ben ik!

Flodder

Gisterochtend Flodder gezien. De eerste film op DVD. Vet Cool zeg. Ja natuurlijk, die scene met de boef en het poedeltje. In het ene shot, boef ziet poedeltje en in het andere shot hangt het poedelriempje achteloos uit zijn bek. Gaaf hee. Ik wil ook actrice worden. Nee, dat is helemaal niet gek. Ik kom uit een hele familie van acteurs en actrices. Mijn tante Urany en tante Xandra en opa Henkie. Affijn kijk zelf maar. Als je de naam Caya aanklikt zie je ze allemaal vanzelf.

Kwamen we vanmiddag op de hei, loopt daar Rietje. Dat is niets bijzonders want Rietje loop altijd 's-middags op de hei. Met allemaal verschillende honden. Zij is 1 van de vele vrijwilligers die elke dag een asielhond uitlaten. Hulde, hulde, kan niet genoeg worden gezegd. Maar vandaag liep ze met een ........ ja, een poedeltje. Bingo, dacht ik, dit wordt mijn grote doorbraak en ik er op af. Ik zag die Bolle nog snel zijn fototoestel pakken. (Even wachten tot'ie klaar was want zo snel is'ie niet meer.) Nou hieronder kun je het zien.

Foto 1 Rietje, foto 2 Rietje ik en het poedeltje en foto 3 Rietje ik en ...... hap.... weg poedeltje

Wat? Schrikken? Ben je mal joh. Dat is allemaal 'make believe'. Gewoon suggestie. Niet het poedeltje in Flodder wordt opgegeten, maar door dat halsbandje denk JIJ dat dat poedeltje is opgegeten. En op die foto heeft die Bolle met een computerprogramma dat poedeltje gewoon weggegumd. Klik foetsie. Je ziet er niets meer van. Make believe.

En nee hoor, Rietje is absoluut geen ma Flodder!

Hittegolf

Dat was afzien. Wat? Was! Het is nog steeds niet om te doen. En die Bolle toch iedere middag naar de hei willen. Wat een onzin. Bloedheet en geen hond te zien. Kijk zelf maar hieronder. Allemaal ergens in de schaduw. Een half jaar geleden was er ook geen hond te zien, maar toen lagen ze allemaal bij de kachel Zag de hei er weer heel anders uit. Ik ook trouwens. Ben ik maar op internet een virtuele speelmakker gaan zoeken. Kwam ik op de site van (F)Joebie uit Spijkenisse. Maar die z'n kop stond er niet naar. Zijn bazin is zwanger. Hardstikke leuk natuurlijk, maar hij maakt zich zorgen om zijn plaats in huis. (En op bed!) Hem een meeltje gestuurd: Kop op joh, dat loopt niet zo'n vaart. Als die kleine groot genoeg is om te kunnen pakwerken zitten wij al in een aanleunwoning.

Trend

Wordt er gebeld, is het de post met een pakje. Een groot pak in gekreukeld bruin papier en een geur die me vaag bekend voorkwam. Ik vertrouwde het al niet. Normaal krijgt die Bolle (mijn baas) van die mooie vierkante pakjes met boeken of DVD’s en begint zijn echtgenote (mijn bazin) heel boos te kijken. Vaste prik. Maar dit was te groot en te slordig. Hij keek ook heel verbaasd. Meteen openmaken. En wat komt er uit: EEN RUGZAK! Nee, niet voor die Bolle, VOOR MIJ. Wat leuk riep’ie en voor ik het wist had ik hem om. En natuurlijk meteen naar de tuin om foto’s te maken. Ik wist niet wat me overkwam.

Hoe dat kan? Dat noemen ze een trend. Soms willen een heleboel mensen allemaal op hetzelfde moment hetzelfde. Gaat over kleding, auto’s, mobieltjes, een vakantiebestemming……. meestal heel onschuldig. Maar soms komt zo’n trend heel dichtbij. Lang geleden, ver voor mijn tijd, knoopten ze ineens hun honden zo’n bonte boerenzakdoek om. Vooral bouviers. En er kwamen rugdekjes en potenwarmers in de meest bespottelijke kleuren. Maar dat was meer voor poedeltjes en zo. En ineens was daar een rugzak voor honden. Weerzinwekkend. En toen wilden alle hondenbezitters meteen een rugzak voor hun hond om er mooie grote wandelingen mee te gaan maken. Dat gebeurde natuurlijk niet, want naast die veel te korte dagelijkse ommetjes laten ze het al snel afweten. Dus gaven ze die rugzak cadeau aan iemand die ook een hond maar geen rugzak had. Zelfde verhaal. En die gaf het daarom weer aan iemand anders, die….. enz. enz. En toen dacht die trut uit Drente (zie vakantie), had die gekregen zak ook nooit gebruikt, dat is precies iets voor Yka en der baas. Die maken zo graag van die grote wandelingen. En toen heeft ze hem ingepakt in dat grote bruine pakpapier en weggestuurd onder applaus van haar twee labradors. Zo, die zijn we kwijt. Levensgevaarlijk zeg ik toch, want die Bolle maakt inderdaad heel graag hele grote wandelingen en ik ook, maar dan wel graag zonder lichaamsbeperkende aanhangsels.

Toen’ie‘m na het gefotografeer weer afdeed en mijn verschrikte smoeltje zag, riep’ie geruststellend: dat is voor later, als je groot bent. Besloot meteen om te stoppen met groter worden. Maar hoe doe je dat? In Duitsland schijnt het een kereltje gelukt te zijn. Sla ik de blikken trommel van de Duitse schrijver Guenther G. nog maar eens op na. O nee, helemaal niks naslaan op blikken trommels. Voor je het weet hangt die Bolle zo’n trommel om mijn nek of nog erger, twee dwars over mijn rug en loop ik er als een potsierlijk fanfarepaard bij. Allemaal lagguuuuuhhhhhh. Nou ammenooitniet. Voor je het weet heb ik een trend op mijn geweten.

Hoewel........ bij een trend hoort ook een bekend merk. Ik kan natuurlijk Nomad bellen. Doe ik een sponsor loop!