Oblomov

Hiernaast? O, dat is Oblomov, zo heet het favoriete standje van die Bolle. Nee, heeft niets met sex te maken, dat zit zo. Die Bolle is een redelijk bewegelijk baasje. Is zelfs als’ie niet druk aan het werk is met van alles bezig. IJverig is te veel gezegd, beweeglijk is het goeie woord. Maar zoals alle mensen die heel hard kunnen werken is hij eigenlijk ontzettend lui. Dan zit hij het liefst onderuitgezakt op de bank, met een boek in zijn ene hand en een glas wijn in z’n andere, dromerig in de verte te staren. Helemaal niets doen. En dat houd hij uren vol. Noemt hij z’n…. standje Oblomov. Dat schijnt een aartsluie Rus uit levensoveruiging te zijn. Wereldberoemd geworden. Zijn boeken en toneelstukken over geschreven, films over gemaakt. Denken jullie natuurlijk, o wat zielig voor Yka. Niks buiten spelen, niks lange wandelingen. Ook de hele dag nietsdoen. Maar dan hebben jullie het helemaal mis. Want bij dat standje Oblomov komt iets naar boven waar die Bolle anders helemaal absoluut geen last van heeft: Schuldgevoel. En schuldgevoel heb ik in de afgelopen jaren als brave hond geleerd, is het mooiste handvat om mensen mee te manipuleren. Naar jouw poten te laten dansen. Is dat beweeglijke Bolle baasje een leuke wandelaar en heb ik helemaal niets te klagen, als hij zich schuldig voelt tegenover mij, kleed hij zich razendsnel aan, springen we in de auto, scheuren naar een groot bos ergens in Nederland en zijn dan tenminste, meestal meer, twee uur op pad. Jullie vragen nu natuurlijk, lieve Yka, hoe flik je dat? Zal ik zeggen. Moet je eerst oefenen voor de spiegel. Zoek je trouwste, zachtste, meest omfloerste, tragische oogopslag. Zal even duren, maar je hebt het in je, echt geloof me. Daarmee ga je, zonder dat hij het merkt, voor hem zitten. (Hij kijkt dus dromerig over je heen. Zie boven.) Heel langzaam til je je poot op en legt die hééééél zachtjes op z’n knie. Niet zo’n keiharde klap dat hij bijna auw gvd roept, nee alsof de laatste krachten in je arme lichaampje het begeven. Dit moet je ook eerst oefenen. Neem een leeg sigarettenpakje en leg dat zo op de rand van een stoel dat de helft er buiten steekt. Leg dan je poot voorzichtig op het uitstekende gedeelte zodat het wel meegeeft maar niet van de stoel valt. Niet makkelijk maar gewoon doen. Ook dat heb je in je. Haal het er uit. Hij beweegt. Geïrriteerde reactie. Alsof hij een vlieg van z’n knie wil slaan. Voelt dan je poot en kijkt superverbaasd recht in die mooie, omfloerste enzovoort ogen van je. Houd je vast. Het schuldgevoel explodeert met een gierende klap en schiet dwars door dat bolle lichaam tot achter zijn blauw ogen en stoomt zijn oren uit. YES…YES.…. de rest weet je. En als die Bolle dan ’s-avonds doodmoe op de rand van zijn bed zit zegt hij halfluid het volgende gedichtje op:

Ik doe niet veel, 'k breng dagen door
met puntenslijpen; 'k weet van vóór
nauw'lijks dat ik van acht'ren leef
noch wat voor zin of nut het heeft.

Als 't puntje goed is, zet ik hier
of daar een krul op papier.
O, 'k schaam mij wel eens: uit mijn hand
kwam nooit iets nuttigs voor het land!

Soms, onder 't slijpen, groeit de wens
actief te zijn, een actie-mens.
Maar zie ik dan, op 't laat journaal,
dat hol gesjouw, dat leeg kabaal,

dan denk ik weer op de rand van 't bed:
'Vandaag één krul te veel gezet'.

Dan draait Harmanna zich half om en roept: ga slapen jòh ……………

(Contraprestatie. Gedicht van Levi Weemoed. Uit: Zand er over.

Tel 409

Heb ik al een keer over geschreven, de hele familie van die Bolle komt uit Delft. Opa Bolle was daar kruidenier en had de zaak van zijn vader op de Verversdijk overgenomen. Van overgrootvader Bolle zal ik maar zeggen. Krijgt die Bolle vanmiddag een meeltje van zijn nicht met een link naar het Telefoonboek van Delft uit 1915. (In dat jaar werd de vader van die Bolle geboren. Boven de zaak.) En jaar hoor, daar staat het (met rooie pijl) 409 Koffiebranderij, Koloniale waren en Bakkerij. (Dubbelklikken om te vergroten.) Maar er staat JH (Jan). Dat is niet de grootvader van die Bolle, maar van zijn vader. Zeg maar de opa van pappa Bolle. Zijn opa zat toen in dienst (Eerste Wereldoorlog) maar hoefde niet te vechten want Nederland was neutraal. Daarbij was hij gelegerd in de kazerne op de Paardenmarkt en dat was om de hoek van de Verversdijk. Toen de vader van die Bolle werd geboren brande een gedeelte van die kazerne tot de grond af. De bakkerij was van de broer van opa Bolle. Die heette ook Jan, naar zijn vader.En de vader van die Bolle heettte ook Jan naar zijn grootvader en die Bolle heet Piet (zeg maar Peter) naar zijn grootvader. Zo ging dat in die dagen. Die bakkerij van broer Jan is later een eigen zaak geworden, het pand was groot genoeg en nog later is broer Jan naar IJmuiden verhuisd. En de moeder van die Bolle (93, geboren in de Hof van Delft, staat ook bovenaan de lijst als toen nog zelfstandige gemeente net als Rijswijk en Vrijenbaan) vertelde dat na de Tweede Wereldoorlog het nummer nog steeds 409 was.

Marit Tornqvist

Voor Yka... Ypsylon Karel Anton. Lachend keek ze op van het signeren. Wat een leuke naam. Waar komt die vandaan? Die Bolle (m'n baas) stond even met z'n mond vol tanden. (Nee, gebeurt niet vaak hahaha....) Nergens van, zei hij, hebben we zelf verzonnen. En toen schreef ze de tekst die hierboven staat: Voor Yka..... Marit Torngvist. (Op klikken om te vergroten.) Die middag had ze een prachtige lezing gegeven in het Letterkundig museum in Den Haag over het illustreren van verhalen met tekst en muziek. Zeg ik goed, zijn drie verschillende straatjes. Zei ze zelf. Gaat over een piepklein heksje, Pikkuhenkie, dat onder een zandkorreltje woont. Naast een grassprietje. En er zit ook een hond in. (Nee, die zwarte kop is van mij.) Prachtig getekend. Toon Tellegen heeft het geschreven en voorgelezen en er zit ook muziek bij. Op een CD natuurlijk. Schitterend. Daarom kocht die Bolle het boek voor mij, maar durfde niet tegen haar te zeggen dat Yka een hond is. Leg dat maar eens uit. Hij had zelf nog even kunnen blaffen natuurlijk. Zijn zak zat vol hoestpastilles, want die ellende is nog steeds niet voorbij. Zaten er nog in van de dag ervoor. Waren hij en Harmanna naar de premiere van Tanhauser geweest. Een opera van Wagenaar of Wagner of zoiets. In het Muziektheater van Amsterdam. Op hoop van zegen, want blaffen in zo'n sjieke grote zaal is natuurlijk streng verboden. Wat blijkt, heeft de leidende sopraan ook griep en kan maar op halve kracht zingen. Heeft ze toch gedaan om de voorstelling te redden. Wat zijn die mensen toch afhankelijk van die super, superkleine etterbakjes. Ze vliegen wel naar de maan of de aarde rond, maar dit houden ze niet tegen. En dan noemen ze een heel klein heksje dat onder een zandkorrel woont een sprookje. Want dat kan niet in 't echt. Dom he?

Mag ze nog blij zijn dat het niet mijn gedachten waren. Die bijten ook.

Sociale beessies.......

Weer wat nieuws. Roept die Bolle (mijn baas) tegen een collega, die vroeg hoe moeilijk het is om al die nieuwe editing en animatie software onder de knie te krijgen: Daar misbruik ik Caya voor. Wat zegt'ie nou?! Caya misbruiken, ben je nou helemaal van de ....... Als we weer op de hei zijn fluit'ie me. Meestal kom ik heel snel, maar daar had ik nou niet zoveel zin in. Caya misbruiken, is toch een beetje m'n virtuele moeder. (Mijn echte moeder en vader, Sweet Pea en Kokomo, krijgen weer een nest.) Kom hier ga zitten. Ik doe een perfecte 'zit'. Stel je niet aan trut. Ga maar af, ik moet je iets uitleggen. In de verte zie ik Lisa (Dalmatier) en Jaba (Rottweiler reu) de hei opkomen. Mijn echte vriendjes. Daar heb ik veel meer zin in. Blijf, roept die Bolle die ze ook had gezien. Kijk, ik heb nou meer dan een jaar voor Caya gedraaid en dat ben ik nu aan het monteren. Jaba greep Lisa, tenminste dat probeerde hij en nou renden ze als gekken achter elkaar aan het bos in. Dat gaat verkeerheerd.....dat......daar moet ik bij zijn. Blijf, bromt die snor weer. En nou komt het zo uit dat ik allemaal nieuwe software heb en dat zit ik lekker uit te proberen. Dat heb ik gezien ja. Niks gewoon shotjes achter elkaar, maar ook boven elkaar en daar weer tussen. En als het niet lukt gaat z'n humeur naar nul. Wat heet, lager, ver onder het vriespunt. Levengevaarlijk. Maar hij kletst gewoon door, zoals gewoonlijk. Op die manier krijgt Caya hele mooie video's en ik de handigheid. Misbruiken is gewoon een flauw grapje. Jaja, grapje. Hoor hem. Kijken jullie zelf maar of het een mooi grapje is. Gaat over MAG, het testen van Maatschappelijk Aanvaardbaar Gedrag. Van honden dus. Maar als hij zit te monteren is z'n gedrag helemaal niet 'Maatschappelijk Aanvaardbaar'. Dat heeft de president van de Verenigde Staten ooit de as van het kwaad genoemd. En dat is hij in z'n eentje. Bolle Bin Laden. En als je boven kijkt zie je allemaal streepjes door het beeld lopen. Dat heet een wipe, een slash wipe. Nou die streepjes lopen ook door die bolle kop van hem. Oja, eerst weer 1x afspelen = dowloaden. Duurt eeuwigheid. Koffie zetten vaatwassen. En dan, precies, kijken. Zal hem ook eens misbruiken...... nou ik het zeg, dat doe ik al! Al jaren.

Honddicht MAG

Nou dat hebben we weer gehad. Hoewel, de volgende video is alweer in de maak: MAG. Het testen van 'Maatschappelijk Aanvaardbaar Gedrag' van honden. Met Henkie en Caya in de hoofdrollen. Die slijmerd doet natuurlijk alles goed. En dus heeft die Bolle (m'n baas) ook nog een paar van die kleine keffertjes gedraaid en daar gaat gelukkig veel fout. Lachuhhh..... Maar door al dat videogedoe gisteren de dag van de stilte met dichters live in het land helemaal vergeten. Daarom geen foto, maar een gedicht en een citaat. Nee, ik moet het wel kunnen begrijpen. Die Bolle heeft een hele boekenkast vol met dichtbundels waar je geen brood van kunt bakken. Zelfs een heel boek over het 'wit' tussen dichtregels en woorden. Nee hoor, dat boek is helemaal volgeschreven.

Andermans hond

Ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij.
Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar wat je
daar moet doen, je kwispelt -
nee dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugels heeft, je rolt je op je
ene zij, je andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
in woorden naar een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en Lig en Koest en Af.


Joke van Leeuwen (1952)
uit: Wuif de mussen uit (2006)

Joke van Leeuwen is genomineerd voor de VSB-prijs voor haar bundel
'Wuif de mussen uit' en krijgt Herman De Coninck-prijs voor het beste
gedicht van 2006 voor 'Andermans hond'.

Overgenomen van het vrijwilligersproject Laurens Janszoon Coster

En het citaat:

Honden kunnen niet praten. Als een hond zegt dat hij dat wel kan,
dan liegt hij.
- Wiet van Broeckhoven

Onzin, ik lieg nooit, he.... Bolle?

Reddingsboef

Ruzie met die Bolle. Mooi is dat. Wat moet ik met die video op mijn weblog? Nee, nog niet eens klaar, dat zie ik zo ook wel en het duurt minstens 100 jaar voor'ie helemaal is gedownload. De tweede keer kun je pas echt kijken. Er moet nog commentaar bij en dat doen Caya en een Amerikaanse vriendin voor een goeie vertaling en uitspraak. Nog een paar puntjes op de i ook. (Zegt die Bolle) OK kunnen ze er overal naar kijken. Dus ook in Groningen (daar heeft'ie gefilmd) en Assen, want hij wil nog weten hoe het meisje en de hond van het eerste team heten en de vrouw die zich verbergt als slachtoffer. Allemaal mooi, best leuk geworden, maar ik heb er niets mee te maken. Nee. Ja ik ben een bouvier en in dat team zit ook een bouvier, nou en? Vanmiddag op de hei kwam ik ook een leuke jonge boef tegen. (Andere hei. Andere kant van Hilversum) We zagen elkaar al op grote afstand en alsof we elkaar herkenden, renden we in volle vaart naar elkaar toe en hebben zeker 15 minuten als gekken over de hele hei tussen de koeien door (die mogen daar ook los) achterelkaar aangerend. Tot bijtens en vechtens toe. Daar had hij een video van moeten maken. Niet van die duffe stenensnuivers boven de ruinegeur van afgetrapte voetbalschoenen in een platgegooid voetbalstadion. FC Groningen, ook dat nog, stond beter bekend als GVAV. Vraagt de vrouw van die leuke bouvier waar ik vandaan kom. Caya, zegt die Bolle. Kijkt ze hem heel vreemd aan,weet even niet wat ze wil zeggen...... oja Caya uit Loosdrecht. Die van mij komt uit Vleuten, maar ze heet Caya..........

Stormstoten......

Om eerlijk te zijn, ik word er helemaal apegek van. Heerlijk. Met de wind om je kop scheuren door de hei. Op volle kracht dwars door plassen en kuilen, jagen op Coen en Liesa of Santo of.... noem maar op. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Striemende regen, pijn aan je ogen? Nooit iets van gemerkt. En Harmanna als een kwetsbaar klein vogeltje ergens in de verte met twee handen om een boom. Geen paraplu want dan zou ze Manny Poppins kunnen spelen. Super ca...callefragelistic...exe...expli... laat maar. Nee, die Bolle is er niet. Die is ziek of moet zo nodig naar Rotterdam. Is'ie een paar keer bijna omvergeblazen op de Schiekade. Had het standbeeld voor het Hofpleintheater nodig om te blijven staan. Hij schrok er zelf van. Nog nooit meegemaakt. Nee, zoveel is'ie nog niet afgevallen, hahahaha.....En niet meer terugkomen. Reden geen treinen meer. Klopt, was ook op het nieuws. Alle hotels vol, riepen ze. Vind hij nog net een kamer in een achterafhotelletje, waar je je dochter niet graag tegenkomt. Hoe weetíe dat eigenlijk? Heb ik weer alle tijd voor een blogje. Waaierende foto met zware stormachtergrond. (het beroemde oog met Mary P.) Van boven naar beneden. Ik op de boot naar Vlieland, ook windkracht 10. Daarnaast op de dijk van Vlieland met de boot die net uit de vaart is gemomen op de achtergrond. Binkie!!!! Linksonder horrorfoto's. Wat ik daar mee moet? Niks, is van de bazin van Bikkel. Nee, is niet echt een monster. Hoewel, nooit zeker weten..... Zo'n laaguitgesneden leren pakje met zweep en boef, staat wel denk ik. Nog een keertje echt goed kijken. Aan de andere kant..... oja, leuk. Dat zijn Evil en Kikkie uit de omgeving van Antwerpen, kan ook Brussel zijn. Hebben een eigen site waar je wandelingen op kunt vinden en aan kunt toevoegen. Dogs on the Block. Prima idee. Nee ik heb geen tijd, maar wat let je...... (Via Goos) En daaronder die Bolle met de cap van de Delheim wijnkelder waar die z'n portemonne is verloren. Nee niet zeuren, dit is geen Afrikaanse foto, gewoon in Hilversum genomen. Die cap heeft Johan bij Delheim gekocht toen hij de portemonnee ophalen en samen opgestuurd. Deze foto terug om te laten zien dat alles goed is aangekomen. (Hier klikken krijg je het reisbureau van Johan. Als je zin hebt. Aanbevolen.) En die Bolle is ook weer terug. En meteen in bed. Wat een watje he? Jammer want ik zou hem ook wel eens willen zien omwaaien!

Reddingspaarden

Die Bolle (m'n baas) nog steeds ziek te bed. Heb ik alle tijd om een beetje rond te surfen. Wilde nog iets met reddingshonden doen, want dat is een heel leuk onderwerp. Even naar wat foto's van Anouk gekeken, in een boot, zoeken op het water, maar die horen meer bij het FC Groningen filmpje. (Binnekort in dit theater!) (Als het virusvrij is....hahahaha.) Bij You Tube en Google gekeken naar andere reddingshondenvideo's, kom ik ineens een filmpje over die paarde in Friesland tegen. Je weet wel, meer dan 100 paarden die ingelsloten waren door het water en vast zaten op een heel klein eilandje. Zo vast dat ze geen stap meer konden verzetten en zeker zouden verdrinken. Dramatisch, heeft nog een fotopersprijs gewonnen ook. En toen kwamen die meiden met een heel slim idee. En dat lukte. Ze gingen met laag water op hun eigen paarden naar het eiland en hebben ze allemaal mee terug naar het land gegelokt. Fantastisch. Prachtige beelden ook en een warm gevoel van binnen. Reddingspaarden, gewoon hier klikken en kijken.

Werkhond

"Een bouvier is een prachtige werkhond, der zit zoveel werklust in, ze willen zo graag werken." Dat antwoord Karin als Caya vraagt waarom een bouvier? (Rechtsonder op het montagescherm. Op klikken om te vergroten.) Precies, de film over reddingshonden die ze vorige week hebben opgenomen in het stadion van FC Groningen. Zou nu klaar zijn, is ook bijna klaar, maar nog geen commentaar. Caya is zwaar verkouden. Schorre keel. Klinkt ongeveer als het puin waar die honden in moeten zoeken. Dus. Nog even geduld. Doen we het met een foto van mij als werkhond. Nee, niet op het scherm, dat is Anouk tussen de brokstukken, nee die zwarte vlek met oren achter de werktafel van die Bolle (m'n baas). Klopt, ziet er niet echt uit als werkhond. Ben daar net terug van de hei, racen met de rest van de club. Ohhhh, dat gelooooven jullie niet. Gewoon luie reet met gekleurd speeltje. Wat? Dat speeltje? Dat is de allerallerallernieuwste trend in Amerika. En ik heb hem al. Kun je hier nog niet eens krijgen. De aaifoon. De aaifoon? Ja, van Appel. Is het vervolg op de aaipoot. (Vergeten? Dan hier klikken.) Hoe dat werkt? Je blaft er 1 x tegen, dan gaat'ie over en dan begint er een hele lieve stem allemaal hele mooie dingen tegen je te zeggen. En dan val je heel zachtjes en heel rustig in slaap. Grrrrrr...... Misschien een luie reet ja, maar die is wel heeeel erg bij de tijd. ? Das waar, ik ga steeds meer op mijn bolle baas lijken! Maar morgen rennen we ons weer suf op de hindernisbaan van oom Herrie.

Nagekomen bericht: Die Bolle is ook geveld. Na thuiskomst had hij het gevoel die hindernisbaan een keer teveel te hebben gelopen, maar dat bleek gewoon het koortsgevoel te zijn. (Hij kreeg nog van oom Herrie op z'n ..... dat hij niet enthousiast genoeg naar mij was, terwijl ik het zo goed deed. Roept'ie hijgend en steunend, ben blij dat ik genoeg adem heb om zelf rond te komen......) En vanmiddag kraaide het virus victorie toen hij plat ging. Is vandaag (zondag) heel even op geweest. Jammer, want met dat mooie weer zouden we absoluut zeker naar de Lage Vuursche bossen zijn gegaan. Ga nu met Harmanna naar de hei. Dagcamping heeft ze beloofd. Ook goed.

Happy Wijnproever

Kijk, zo zie ik die Bolle (m'n baas) het liefst. Helemaal breed. In alles. Komt goed uit met dat zelfvoldane smalle bekkie achter hem. Struissie ja. Nee, dit is echt heel heus absoluut de laatste Afrika foto. Maar omdat het zo helemaal die Bolle is wou ik hem juist vandaag laten zien. Hij is jarig. Dank U, zal het doorgeven. En morgen gaat de beuk erin, roept'ie al de hele dag. Waarin? Nou in dat bolle. Precies. Morgen begint de grote afvalrace. Ik hou m'n hart vast. Als dat maar goed gaat. Of juist niet, want als het goed gaat is'ie die mooie bolle kop kwijt. Maar ik hoef nergens bang voor te zijn. Afvallen lukt hem wel, geen punt, maar afgevallen blijven.... no way. Met zijn manier van leven (die mij ook zo goed bevalt) zit het er allemaal zo weer op en aan. Ik ken die Bolle pas 3 jaar, m'n hele leven dus, maar ik heb het allemaal al een keer gezien. Ken hem als mijn broekzak. Neem nou z'n portemonnee. Is hij in Afrika verloren. Eerst dachten ze nog gegapt, maar je trekt niet ongemerkt uit zo'n strakke kontzak (!) een bolle beurs. Na drie dagen hebben ze hem gevonden. Weet je waar? In de kelder van een wijnproeverij. Nou ja, dat had ik ze meteen kunnen vertellen. In een wijnkelder zit zijn geld altijd heeeeeel los in z'n zak!

Nieuwjaarsberen.....

Hoezo beren? Geen beer te zien. Klopt. Plaatje is overdrachtelijk bedoeld. De reismeisjes (moeder en dochter uit Groningen in het zwembad van het Afrikaanse Ghost Mountain Inn hotel) blijven er bij lachen en dat deden wij ook maar. Huilen eigenlijk? Niet echt, maar we zijn wel blij dat het allemaal achter de rug is. Nou ik was net over de kennel heen (Caya boos, ook dat nog, IK HEB GEEN SPARTAANSE KENNELS!!!) toen het vuurwerk gedonder begon. Om het huis, op de hei, in het bos, overal. Vluchtte steeds weer naar mijn veilige plekje, de achterkant van de computer. Gek werd ik er van. Hysterisch, zei Harmanna die zelf nog steeds met die lichte longontsteking zat. Ging maar niet over. Weer dokter weer nieuwe medicijnen. Moest binnenblijven. En die Bolle (m'n baas)? Nou gewoon de klos. Vroeg op theezetten en mijn ontbijt maken, Harmanna thee op bed brengen, het vaatwasserritueel en mij uitlaten. Koffie zetten, huishouden, boodschappen doen en weer snel terug voor mijn middagrondje. Dat werd steeds meer een veldslag. Het leek wel lichte artillerie wat er de lucht in ging. En weer terug, nog meer boodschappen, feestdagen weetjenogwel. Daar was het ook een veldslag. Parkeren uitgesloten. Overvolle supermarkt met half lege schappen en allemaal van die oudere op pad gestuurde mannen, tegen je aanbotsende klojo's, die geen idee hebben waar alles staat. Oefening in irritatie, riep die Bolle, maar dat hoeft'ie niet te oefenen, natuurtalent. Weer snel terug want snel donker, mij weer uitlaten, met Harmanna bijpraten (met glaasje wijn, dat wel) en eten koken. Deed'ie allemaal prima, maar aan werken en schrijven kwamm'ie niet meer toe. En ik achter de computer moest er niet aan denken. (Hij moest tussendoor ook nog even reddingshonden, waaronder bouvier Anouk, filmen op de puinhopen van het oude GVAV stadion in Groningen. Zien jullie eind deze week, als ik die Bolle mag geloven.) Enfin, ze doen het nou weer samen. Harmanna mag weer naar buiten en........klote, daar beginnen ze weer. Rotjochies, rotjejochies eigenlijk. Hebben lang niet alles met oud en nieuw kunnen opstoken. Wegwezen, movuhhhhh........