PHOTOSHOPPEN

Daar moest ik natuurlijk ook aan geloven. Photoshoppen. Die Bolle (m'n baas) kan zich daar zo lekker in uitleven. Zonder woorden zal ik maar zeggen. Heb alleen nog heideplaatjes. Dus die moesten er aan geloven. Maar deze foto is niet van mezelf. Wel van mij natuurlijk, maar niet van mezelf. Van die Bolle ja. Heb ik helemaal bewerkt. Lekker soppen, maar ja, zonder verf. Jammer wel. Vond ikzelf hetleukste plaatje van allemaal. Dus....... bekijk het maar.

Wil je nog meer gesjopt zien, er is nog een Blogger Photoactief,
klik hier.
En natuurlijk hoogstandjes bij Fickr,
klik hier.

HEIDE BLAH BLAH

Daar kan ik nou zo pissig om worden. Al dat geleuter over die hei. Zo mooi, zo mooi heb ik in jaren niet gezien, zal wel door het slechte weer komen, vroeg warm en veel regen, klimaatverandering ja (Al Gore is er niks bij), maar wat prachtig he, nee in jaren niet gezien..... Ja natuurlijk is die hei prachtig, heb ik ook m'n hele leven nog niet gezien, maar het is ook tien jaar geleden dat hij voor het laatst zo mooi heeft gebloeid. (Die Bolle m'n baas, met z'n vorige boef Kim hebben't wel gezien.) Mooi ja. Maar waar ik nou zo pissig om wordt...... Kijk elke dag lopen ze met elkaar en die hondjes rondjes bij ons op de hei. Lullen, poepen, piesen. Maar met mooi bedoelen ze de Trappenberghei of de Tafelberghei of de Ginkelse hei of ergens Hoge Veluwe. Verstweg is mooist. Hebben ze dan die hondenp... in hun ogen, zien ze niet hoe mooi onze eigenste hei is. Ja, dat kleine kutstukkie wat het GNR voor ons heeft overglaten. Dat is pas prachtig mooi. Niks Trapeze Rafelberg, niks Ginkelingen of valeOuwe. Hier. Heb m'n nieuwe camera gepakt (zie vorige blog) en ben meteen aan de gang gegaan. De plaatjes lekker gelijmd en geplakt. Mooi is anders, maar leuk is het wel. Onze hei, full color no fiction, mag er wezen. Kijk eens uit je doppen! En kijk uit, want de volgende keer heb ik m'n camera bij me. Jullie zijn gewaarschuwd.

BOEVEN

Boeven moet je vangen. Hoor je de hele dag. Op de radio, in de kroeg, zelfs op de tv in interviews met hoogeplaatste personen. Als grap ook. Tegen een agent die een fietser bekeurd op geen achterlicht. Niks anders te doen? Ga boeven vangen joh, roept een passerende fieter. Is politietoptien nummer 1. Maar goeie boeven vang je niet. Nee. Die wachten op het juiste moment en slaan dan hun slag. Ze merken niet eens als er geslagen is. Neem nou die Bolle. M'n baas. Heeft een leuke kleine digitale camera, een Canon. Powershot nog wel. Werkt'ie jaren met veel plezier en succes mee. Maar dan ineens is er een nieuwe. (Zo gaat dat met mannen hebben ze me verteld.) Een nieuwe van een overbekend merk en dat noemt'ie liefkozend Nikonlientje. Haarscherp en meer dan tien miljoen pixels.... of zo. Klinkt als een dom blondje met grote.... jeweetwel. Precies, de vorige blogvideo is er mee gemaakt. Naar die Canon kijkt hij ineens niet meer om, ligt ergens achter een stapel scripts op een stoel.(Harmanna is niet geinteresseerd, want die heeft een splinterdun en klein cameraatje van zichzelf.) Hij zit te schrijven, werk ja, kan gebeuren. Heb ik die camera ongemerkt ergens anders neergelegd. Gebeurt niks. Niet zien niet weten. Hij blijft schrijven. Dus ik met die camera naar buiten. Oefenen. Dat valt nog niet mee, want die dingen zijn niet voor die schattige boevenpootjes gemaakt. Maar met wat grommen en keffen, jawel, de eerste resultaten, aardig. Die Bolle blijft schrijven en mijn plaatjes worden steeds beter. Tot zover niks aan de hand. De camera mist'ie pas over een half jaar als hij ineens iets bedenkt waar hij... enz. Maar het moet een keer in de openbaarheid, anders heb ik er nog niks aan. Mooi weer buiten. Bolle komt tevreden beneden. Is klaar en vindt het schrijven 'redelijk' geslaagd. Redelijk staat bij hem voor goed. Goed humeur dus en gaat naast Harmanna zitten, denkt aan wijn. En dat is het moment dat je bij hem ijzer moet smeden. Als het nog net niet nat is. Zo hard mogelijk blaf ik, koppen bij elkaar en.... knip. Je ziet ze verbaasd kijken. Of is dat mijn projectie? Lachen? Wisten ze het al de hele tijd? Ja hoor, daarom moeten ze zo lachen. Schatjes he? Ja kan ook heel anders hoor, nee niet zo erg als in die film maar het gaat nu even over die camera. Ze vonden de portretprent prachtig en nou mag ik die camera houden. Een boef met een camera, jullie zullen nog wat gaan beleven! (Op foto klikken om te vergroten.)

Over Oma

Ja, hoe noem je dat nou? Tegen een moeder zeg je ma, tegen een grootmoeder zeg je oma, maar wat zeg je nou tegen een overgrootmoeder. Wat? O dat is iemand die haar eigen dochter oma heeft zien worden. Maar overoma of overgrootoma klinkt niet. Moet ik toch eens vragen. Ja er loopt een overoma bij ons op de hei. Nee, helemaal niet zo oud. Kijk maar naar een proefvideootje dat die Bolle (m'n baas) met z'n nieuwe fotocameraatje heeft gemaakt. Dat cameraatje heeft'ie liefdevol Nikonlientje genoemd omdat het een kleine Nikon is. Maar de video heeft'ie weggezet omdat hij het geluid shit vond. Zet ik hem toch op You Tube, want dan kan ik tegen Henny zeggen dat ze op internet staat en dan meteen vragen hoe een overoma heet. Nee die Bolle kijkt nu Formule 1 en verder is hij deze week druk bezig, dus dat merkt'ie voorlopig niet. Maar ze moet wel snel kijken, want als hij 't ziet is het meteen weg. (Ik ook trouwens.) Nee niet vanwege Henny maar om die Bolle kop. Te dicht bij. Vind'ie maar niks. IJdele aap, zo zie je er nou eenmaal uit. (Als je van het goede leven houd! HAHAHAHA) Kan slechter hoor, Bolle. Die kleine witte doerak die steeds naar die Bolle rent heet Beauty ...om een snoepie. Nou kijken naar Henny. (Dubbelklikken op het pijltje linksonder het beeld.)

BLIJBURG

Gaaf hee, om niet te zeggen keigaaf en vetcool. Zwemmen, strand, veel andere honden, niemand aangelijnd, dus rennen en spelen tot je er bij neervalt. Een eind verderop uit houten keten en tenten is een kroeg samengesteld alwaar lekkere hapjes en, voor die Bolle (m'n baas) en Harmanna, prima wijn. Wat willen wij nog meer op een zomerse dag. Vooraan liepen wel heel veel hele kleine kinderen dus werd toch gevraagd of we onze bazen wilden aanlijnen, maar volgens mij was dat vooral om al die mooie moeders die er half bloot bij lagen. Maar achteraan bij een paar duinen was nog veel strand en water en daar mochten ze weer los. Tussendoor hapje drankje en gluren naar de Amsterdamse nichtensien. Dan weer in volle vaart het water in. Waren we al jaren van plan, maar het kwam er nooit van. Is nu genoteerd, Blijburg in IJburg. Ga je ook, volg de borden want ze leggen er allemaal nieuwe wegen aan. Maar ga niet te laat, want eind van de middag is het gewoon de dorpskroeg, de enige in heel IJburg en dan zit het stampvol met allemaal van die foute tiepes als die Bolle en hun vriendinen/vrouwen. Dat ken ik van het Bonte Paard in Laren waar we met dat mooie weer ook weer een paar keer naar toe zijn gewandeld. Ook leuk en ook veel vocht. Maar dan rijd Harmanna ook niet meer terug. Nee, het is te ver om te lopen, maar niet meer dan een half uurtje rijden vanaf onze hei. Wel doen hoor want het is toch nog een beetje Gooi. IJmeer ja, maar het is gewoon het verlengde Gooimeer...... Op de foto dubbelklikken om te zien hoe het voelt. Ja, nat natuurlijk, hardstikke nat........

DOETIE 'T WEL OF DOETIE 'T NIET..........

Dat is weer een hele tijd geleden. Te lang ja. Zal niet meer gebeuren. Kreeg al klachten. Maar ik heb een excuus.(Niet Truus.) Die Bolle (m'n baas) zat in Kassel om kunst te kijken. Mooi dacht ik, de hele week PC voor mij alleen. Kan ik eindelijk die hele mooie videoplayer van You Tube installeren om mijn video's af te spelen. Maar wat een heissa. Hij paste niet, alle dynamische HTML aangepast, werkte niet. Ja, dat is een typisch softwareprobleem, kan het niet of doe ik het fout. Voordat je daar achter bent. (Neeneenee, helemaal niet, deze keer kon het gewoon niet. Eikel.) Toen weer een andere HTMl met nieuwe maten, maar toen liep de archiefbalk van mijn blog er weer dwars overheen. Niet in Mozilla Firefox, maar daar kijken jullie, behoudende Internoot Exploitateurs, natuurlijk niet mee. Zal jullie de rest besparen. Het is gelukt, maar toen was die Bolle alweer terug en ging meteen z'n foto's Flickeren. En sommige kunst bewoog dus ook nog video's. Kon ik weer niet aan de bak. Mokkend lag ik een beetje achter hem net te doen of ik niet keek. Zie ik ineens en soort schoolklasje met een schoolbord. Lagen ook krijtjes bij. Zie ik dat nou goed of toch niet. Gingen die Bolle vingertjes zoals gewoonlijk kriebelen of heeft'ie zich in Kassel ingehouden. (Moest'ie wel, want Kassel ligt op een heuvel en het is de hele dag heuvel op heuvel af. En net als met fietsen en tegenwind, je hebt 'm altijd tegen. Dus veel meer op. Hij heeft nog steeds pijn in die klapkuiten. Klapkuiten ja, zei z'n ex altijd.) Nou goed kijken. De foto's heb ik groot gelaten. (Op klikken om te vergroten.) De uitslag staat op het Documentabord. En mijn bloedmooie nieuwe videospeler, staat hier.(Op hier klikken!)

BOUM op zondag

Zegt jullie dat wat: zondagmiddag? Eigenlijk is dat bij ons een hele dag. Dat betekent stil zijn en lezen. Die Bolle en Harmanna lezen dan 2 weekendkranten met bijlagen (waanzinnige pakken papier), de weektijdschriften (meestal los gekocht of ze nog niet genoeg te lezen hebben) en wat er in die week is blijven liggen. Computers zijn taboe. (Alleen even meel sjekken mag.) Ik gedraag me dan keurig buiten beeld en zeur niet om de paar uur om er uit te gaan. Punt 1 heeft dat weinig zin en 2 al m'n vriendjes zijn er toch niet. Dubbel saai dus. (Maar punt 3, als'ie savonds is uitgelezen maken we meestal een superlange zonsondergangheidewandeling.) De lunch is meestal wel leuk. Glaasje wijn en een extra lekker hapje, ook voor mij. Nee, je hoort me niet klagen. Op zondag niet. Verder is het doodstil. Soms op de achtergrond een beetje opera op TV. (Die Bolle is gek op die klassieke Franse zender Mezzo. Heeft denk ik al 30 opera's op DVD gezet.) Was er in de pauze een reclamefilmpje met een Frans liedje. Die Bolle kijkt op, fronst zijn voorhoofd (niet makkelijk met zo'n bolle kop) en vraagt aan Harmanna, hoe heet die zanger ook alweer? Welke zanger, vraagt Harmmana geirriteerd, want die zit te lezen en heeft niets gehoord. Ach je weet wel, bekende Franse chansonnier uit de jaren 50. Mijn vader (Pappa Bolle!) had een hele langspeelplaat van hem. Harmanna knikt, herkent het liedje, maar weet ook niet zo gauw....... hij trad ook op in de volgcaravaan van de Tour de France. Vrolijke homo, was toen heel bijzonder. Toe nou! Vergeleken met het geheugen van die Bolle is een zeef zo waterdicht als een sluisdeur. (Nee hoor, dat is gewoon het bord voor z'n kop!) George Brassens probeert Harmanna. Neeeeee, roept die Bolle op een toon of ze gek is, veel vrolijker, niet dat zware werk. La Mere, Douce France, L'ame du poets, Boum.... de titels rollen er uit of'ie een encyclopedisch geheugen heeft. Harmanna schud haar hoofd met opgetrokken wenkbrouwen van kweenie en duikt weer in haar krant. Die Bolle springt op. Nou wil ik het weten en rent naar boven, Googeld al die titels in en....... jawel, ze staan allemaal op You Tube. (Heeft'ie gisteren nog Caya MAG geupload.) En het goede antwoord is..... natuuuuurrrrrlijk.....tatated..... Charles Trenet. BOUM, in 1 keer goed. Hierboven klikken en genieten. Je wordt er helemaal vrolijk van. Het werkt nog steeds. Wil je meer? Kan, ze staan er bij. Zo, heb ik mooi de tijd gehad om weer een blog te schrijven. En Caya MAG (spreekt zelf commentaar in het Engels/Amerikaans, heel knap) doen we morgen.

Oerschreeuw uit mijn Hemel

Kunnen wij hard blaffen? Ja wij kunnen heel hard blaffen. Het komt recht onze strot uit en wij vinden dat lekker. Beginnen met zo'n lekkere, beetje geile, vanachteruit onze keel rollende grom, even aanhouden, over de tong laten rollen als een superieure wijn en dan, explosie, keihard of onze longen eruit moeten. Om niks is ook goed, maar een klein, al is het maar een heel klein aanleidinkje, maakt het helemaal perfect. Nee, niet voor het echie, dan is het gewoon werk. Ergens in de verte zo'n slome donder die zonder veel overtuiging wat voor het vaderland staat weg te blaffen. Die geven we antwoord en van katoen. Nou ja, zoiets zal het wel zijn. Wat? O die sloepentocht van afgelopen zondag. ?!? Goos was jarig en Caya dacht, ik neem ze allemaal in de boot. Kan ik de stuurman uithangen (schipper naast God want er was ook een echte stuurman) en dan doen ze allemaal wat ik zeg. Zoals gewoonlijk, maar dan leuker. Lekker hard blaffen, zoiets dus. Nee zeg, niet Goos en niet die Bolle. die trappen er niet in, die blaffen terug. Hard. (Let wel op dat kleffe, laffe handje om de schouder, probeert de schade beperkt te houden. Klik op de foto om te vergroten.) Tegenblaffen! Twee van die aardige, makkelijke, volgzame mannen, zo in de stress. Misschien was het toch gewoon agressie. Hoorde Harmanna zeggen dat ze uren voor de sluizen hebben liggen wachten. Mijnden en mijn Hemel. Die staan d'r om bekend. Door voordringers komt heel snel de omliggende moordzucht bovendrijven. Maar wat zeurt die Bolle nou. Hij ligt al jaren voor Mijn Hemel en ik heb hem nog nooit horen piepen. laat staan grommen, laat staan........... wat? Mijn Hemel? O, dat is z'n wijnhandel, hier op de Gijsbregt.

Bankjes van herinnering

In Engeland hebben ze de gewoonte om bankjes waar je gewoon op straat kunt uitrusten te noemen naar mensen die dood zijn. Als herinnering of omdat ze vaak op dat bankje hebben gezeten. Koperen plaatje er op en dan: For John, in loving memory. Gaaf, om niet te zeggen cool, vind ik dat. Die bankjes staan er al zo lang, soms meer dan honderd jaar, dat niemand meer weet wie de mensen op dat koperen plaatje zijn. Maar in Nederland doen ze niet in bankjes. Ja, ze zijn er wel, maar er zit meestal niemand op. Soms op een druk kruispunt een stel ouwe heren die daar wat zitten te ouwe h-eren, zeg maar. Staat er vaak eentje bij die nog half op z'n fiets leunt. En ze klijken allemaal een andere kant op. Praten over vroeger, toen alles veel beter was. (Flauwe kul, zegt die Bolle, m'n baas, valse nostalgie met een beperkt en vooral selectief herinneringsvermogen. Hij bedoelt dat ze zich alleen nog de leuke dingen kunnen herinneren. De rest is weggestopt om verzekerd te zijn van een rustige ouwe dag.) Bij ons op de hei zijn wel bankjes. Daar zitten ook ouwe heren op, maar die voeren hele intelligente gesprekken met passerende dames. (Die zijn natuurlijk niet oud.) Opmerkelijk detail: op de hei hebben al die dames en heren een hond. Of twee. En die honden kennen al die bankjes, want er wordt meer gezeten dan gelopen op de hei. 1 van die heren, hij heeft wit haar en heet Halff, daar kan'ie ook niks aan doen, loopt graag, maar zijn hond, een hele ouwe Duitse herder, heeft liever dat hij op een bankje gaat zitten. Kan hij er bij gaan liggen. Die kiest dan een bankje uit en gaat daar heel hard bij staan blaffen. 'ZIT' bedoelt'ie dus. En dat doet de oude Halff dan ook heel braaf. Ja oude Halff, want er is ook nog een jonge Halff. Maar die wil helemaal niet zitten. Daar voelt'ie zich veel te jong voor. Stel je voor dat ze zouden denken...... (Wacht maar tot met jonge meisjes, dan weet'ie niet hoe gauw die een bankje moet vinden. Maar dat is niet voor de herinnering, dat is al eeuwen hetzelfde liedje. En aan wie dat later een leuke herinnering zou kunnen zijn vertellen ze het niet!) Als de beide Halffjes Quando, zo heet de oude herder, tegelijk uitlaten en Quando begint bij zijn bankje te blaffen, heeft de tweede Helft dus een probleem. Dat lost'ie achteloos op. Daar is'ie jong voor. Hij neemt Quando in z'n armen, tilt hem op en loopt er knuffelend mee weg. Daar word ik dan weer stik jaloers van, want die tweede helft is best een lekker ding en ik zou ook best wel een 'stuk' geknuffeld willen worden. Enfin, die Bolle heeft dat in kouwe piksels vastgelegd. (Zo heet zijn nieuwe camera, Coolpix! Op foto klikken om te vergroten.) Ik weet het goed gemaakt. Als Quando dood is plakken we een koperen plaatje op zijn bankje, For Quando in Loving Memory, en dan mag de tweede helft mij een lekker stuk dragen. Zo en nou hou ik op over lopen en bankjes, want die Bolle loopt liever (stel je voor dat.....) en herinnert zich dan ineens dat we nog een stuk H (niet Halff maar Hilversum) moeten doen. En dat is voor mij helemaal het verkeerde 'stuk'. (O, bijna vergeten, voor die grijze rand om de foto is de kleur gekopieerd van het haar van de oude Half en en de bruine rand van de jonge, of van Quando.......dat ben ik vergeten.)

Stapelgedichten

Prachtig, om niet te zeggen geniaal. Boeken zo stapelen dat de titels een gedicht maken. Op deze site. Liet die Bolle, m'n baas, me zien. Maar dat begrijp jij natuurlijk niet riep'ie schamper. O nee?! Ik naar de boekenkast. Was moeilijker dan ik dacht. Aardig, leuk, tsjaaaa...... en toen, hebbes. Gestapeld en foto van gemaakt. Dat zal die Bolle leren.

Rondje Hilversum

Hij had het al beloofd toen ik nog maar een half jaar was. Als jij later groot bent doen we een rondje Hilversum. Gaan we om Hilversum heen lopen. Wist ik veel wat Hilversum was. De hei met een straat er achter. Dat was de hele wereld die ik kende. Maar met die Bolle samen dingen doen was altijd leuk. Goed idee dus. (Met Harmanna dingen doen is eigenlijk leuker, want die is minder streng. Of, zoals die Bolle zegt, jij bent meer aanspreekbaar.) Nou, je hebt de kaart al gezien (op klikken om te vergroten) en gedacht, dat hebben ze dus gelopen, maar die kaart is gelogen. Deel 1 (rood) en deel twee (groen) ja. Hebben we gelopen. Maar waar de blauwe lijn begint, dat is op de parkeerplaats van de Emmausgangers kerk in de Kerkelanden, daar zijn we de laatste keer gestopt. Dus die blauwe lijn, de laatste etappe zal ik maar zeggen, moeten we nog. De eerste stop was in Kievietsdal. Toen hadden we ruim drie uur gelopen. De bedoeling was om te rusten en te lunchen in de Bluk. Maar de Bluk is dicht op dinsdag en het was.... precies. Dus even wat water gedronken en doorgelopen. Bij het viaduct, drie kwartier verderop, staat een houten huis, een soort uitspanning. (Heel ouderwets woord, gaat over vroeger en paarden, maar een hond nu losmaken is ook uitspanning, toch?) Hahaha, ook dicht op dinsdag. Zouden ze dat hebben afgesproken? Maar toen werd het voor mij lastiger. Het was de eerste echt lange wandeling die ik maakte en drie uur bleek een grens te zijn. Dus niet het hele laatste deel van de route, maar rechtstreeks naar Kievitsdal. (Die Bolle vindt sportprestaties alleen leuk om naar te kijken.) En toen vond ik het echt welletjes. Maakte struikelstapjes. Hard lopen, vliegen rennen, een uur lang, top. Een wandeling van een uur of twee, lekker, maar drie uur is te lang. Die Bolle heeft daar geen last van. Dat noemen ze in sporttermen een stayer. Loopt niet hard, maar als je die aanzet looptíe door tot St. Juttemus als je hem vergeet uit te zetten. Nee, ik ben meer het sprinter-tiepje. Harmanna heeft ons daar opgehaald en de volgende dag weer afgezet. Maar die dag werd het bloedheet. Ook dat nog. Hoe verzint'ie het. Wordt vervolgd. Ja, ook die picnic........