Een Haagse Dame

Wandelen op de Lange Voorhout, sjiek de friemel. Ja natuurlijk, weet ik wel, allemaal kouwe Haagse kak, maar toch…… Je denkt ieder ogenblik Eline Vere tegen te komen. Nee dat kan niet, dat weet ik ook wel, maar je loopt toch maar mooi door de Hollandse geschiedenis. Kun je mooie films over maken. Van Eline Vere hebben ze al een film gemaakt dus daar heb ik niks aan. Ik wil actrice worden, kom uit een heel nest van acteurs en actrices. Van bijrolletjes tot supersterren. Kijk maar bij Caya. Misschien zou ik de hond van Eline Vere kunnen spelen. O nee, dat kan niet. Toen waren er nog geen bouviers. Nou dan speel ik toch gewoon een andere hond. Een blonde pruik en aangepaste make-up, draait een goeie actrice der poot niet voor om. Er was een openlucht beeldententoonstelling op de Lange Voorhout. Vandaar. We vonden er niks aan, maar het was wel een leuke wandeling. Lange Voorhout, Korte Voorhout, over de Lange en de Korte Vijverberg, de Kneuterdijk en terug langs de Hofvijver. Leek wel prinsjesdag in mijn eentje. Ik moest van die Bolle (m'n baas) wel op de foto met Louis Couperus. De schrijver van Eline Vere en mensen en dingen die voorbij gaan. Of zo. Schrijvers ondermekaar, zei hij. Maar volgens mij houd die man helemaal niet van honden. Of iets heel klein sjieks. Een Maltesertje of zo. Op het voetstuk van zijn beeld staat geschreven: Zoo ik iets ben ben ik een Hagenaar. Nou riep ik, zo ik iets ben ben ik……… Gooise kak, roept die Bolle ineens. Moest’ie nog om lachen ook. Wijsneus. Daarna via het ministerie van Financien naar die andere betaalautomaat. Van de parkeergarage. Onder het Malieveld. Het Malieveld ja, dat wou ik wel eens zien. Daar zijn altijd die massademonstraties met spreekkoren en popgroepen. En wat ziet? Helemaal niks, geen hond. Nou ja, eentje. Dat ben ik dus.

10 miljoen Euro

Bram begon. Bram de Beagle bedoel ik. Eerst rennen en matten dwars door de hei en toen we even lagen uit te hijgen stelde hij DE vraag: Wat zou jij doen als je 10 miljoen Euro in de staatsloterij won? Nou speel ik helemaal niet in de staatsloterij, dat doet alleen die Bolle (m’n baas). Je moet de voorzienigheid een kans geven, zegt’ie altijd. Maar dat was wel een leuke vraag. Ik zou het wel weten, riep Bram snel, koop ik onze hondenspullenwinkel en die slagerij daarnaast. Alles helemaal voor mij alleen. Vetgaaf. En jij? Nee, geen slagerij, weet het eigenlijk niet precies. Maar je weet toch wel dingen die je heeeel graag zou willen? Ja dat weet ik wel maar…. (belachelijk een verlegen bouvier) ….. nou goed, een schoenenwinkel. Bram keek me even peinzend aan. Cool heeee. Een schoenenwinkel, niet verkeerd nee. Allemaal schoenen voor jou alleen. Wacht, ik weet nog wat beters, riep ik, want ik begin er ineens plezier in te krijgen. Een meubelhal. Ik wil een meubelhal. Allemaal stoelen, banken en bedden die ik uitgebreid kan gaan uitproberen. De hele dag door. En dan verkopen en weer nieuwe spullen inkopen. Begin ik helemaal opnieuw. Daar had’ie niet van terug. Zijn bruine oogjes begonnen helemaal te glimmen. Vetcoolgaafheeeee. Nee ik weet het nog beter. Nu was ik door het dolle heen. Ik koop het Arsenaal van Jan des Bouvrie. Omdat die spullen veel mooier zijn dan in een meubelhal? Bram sprong verontwaardigd op. Gewoon kapsones jòh. Wat kan jou dat nou schelen? Jawel kan me schelen. Niet die designmeubels, da's onzin, maar daar lopen allemaal leuke jongens en meiden rond en die gaan dan banken en stoelen voor mij ontwerpen. Alleen voor mij. En dan ga ik beoordelen of ze goed zitten of liggen. Meubels met Bouvier keurmerk ga ik dan verkopen. Bram keek een beetje ongelovig. En dat noem je dan Yka Sweetkokomo Design? Dat klinkt van geen kanten joh. Welnee, natuurlijk niet. Jan des Bouvrie is een prima merknaam. Verkoopt als een gek. ‘Never change een winning team’ toch? Die naam houd ik er in. Alleen zijn website…….. Wat alleen zijn website? Daar haal ik dan wel die schrijffout uit.

Pappa Bommel

Pappa Bommel is dood. Pappa wie? Pappa Bom…….. O ja, dat moet ik even uitleggen. Die Bolle van mij (m’n baas) wordt door zijn vrienden en vriendinnen en zijn vrouw Bommel genoemd. Z’n meeltjes naar die ouwe platendraaier (zie pubers) ondertekent’ie zelfs met Ollie B. Ja weet ik, dat heb je al een keer verteld, maar so what? Nou de schepper van Ollie B. Bommel en Tom Poes is Marten Toonder. Ja!? Nou die is dood. Was al heel oud hoor, 92. Maar wat heeft die Bolle daar mee te maken? Dat weet ik eigenlijk ook niet precies. Toen die Bolle nog heel jong was, werkte zijn vader bij de Nieuwe Rotterdamse Courant en daar verschenen de eerste strips over deze heer van stand en zijn slimme vriendje. Van Toonder? Precies. (Lees alles over Ollie B. cum suis) Dus die Bolle was nog heel jong toen´ie dat al las. En veel later heeft die Bolle nog voor een filmbedrijf gewerkt wat door die Toonder is gesticht. Heette ook Toonder en die zaten in een kasteel. O wat romanistisch. En de vorige boef van die Bolle, Kim, is daar heel veel geweest. En nou zegt die Bolle dat we allemaal bij Toonder in het krijt staan. Door die strips? Nee, door de taal. Die prachtige taal. Iedereen die schrijft, schrijft een beetje Toonder zegt’ie. Jij ook (gaf een por tussen mijn ribben). Dat ligt aan een denkraam of zo. Een denkraam? Geen idee wat dat is. Maar ik voel me daar niet zo gemakkelijk bij. Niks Bolle Bommel, gewoon die Bolle, vind ik veel leuker. Waarom? Nou dalijk roept´ie nog: ´Yka verzin een list´. En dan ben ik de lul. Jij? Ja ik. Maar jij bent helemaal geen kater en je bent een boef. Klopt. En niet wit maar zwart. Klopt helemaal. Nou dan. Ja, maar jij weet niet hoe breed het denkraamvermogen van die Bolle is! Voorbeeld. We logeerden gisteren in een soort landgoedhotel in Drente met hele ouwe bossen er omheen. De Jufferen Lunsingh. Ook heel romantisch. Weet je wat´ie tegen me riep in de cognackamer? Nou? Hee die Joost, doe er nog maar eentje………….

Trappeze

Ze ligt weer onder de trap. Ik lig weer onder de trap. Ze ligt nooit onder de trap. Ik lig nooit onder de trap. Ja hoor, ze ligt weer onder de trap. Ik lig toch onder de trap. Kijk zelf maar. Ik niet, ik slaap. Onder de trap? Onder de trap. Toen haar mand er nog stond, ik zei nog lekker beschut onder de trap, heeft ze er nooit gelegen. Toen heeft ze er ook wel eens gelegen. Ik bemoei me er niet mee. Wel eens ja, op commando. IN JE MAND! Nooit uit zichzelf. Nee nooit uit mezelf, want ik vond het een kutmand. Volgens mij vond ze de mand niet zo leuk. O nee, waar ligt ze dan in sinds die voor de schuifpui staat? Precies, in haar mand. Klopt, in m’n mand. Lekker naar buiten kijken en dan slapen onder de trap. Nou moet je ophouden. Ik houd niet op. Dalijk ga je nog zeggen dat ze daar in de mand ligt omdat haar bench daar stond. Maar ze lag nooit in haar bench. Ik lag nooit in mijn bench. IN JE BENCH! Alleen op commando, nooit vrijwillig. Snachts wel. Snachts helemaal niet. Snachts….. Hoezo helemaal niet? Dan draait ze zich altijd in het Bouvrie stoeltje. Dan draai ik me altijd in mijn Bouvier stoeltje. Nog steeds. Ik lig nog steeds in mijn Bouvier stoeltje. Bouvrie stoeltje! (Bouvier was zeker niet design genoeg. Zie 10 miljoen euro.) Nee niet altijd nee. Altijd wellus. Nietus. Heen en weer, lijkt wel trap-peze. Vroeger lag ze altijd tussen je voeten, Vroeger lag ik altijd….. nee zeg hou nou asjeblieft op. Afgelopen. Weg. Ik lig al in de tuin. Dat gezeur ook altijd als je rustig ligt te slapen. Onder de trap.

Pubers

Pubers, dat zijn het. Wie zijn pubers? Nou die Bolle (m'n baas) en z'n vriendje, die ouwe platendraaier. Pubers!!!!!????? Die zijn ergens zestig, dat zijn ouwe mannen! Jaha, als ze 's-avonds zitten te knikkebollen voor de TV, maar niet als ze zo'n nieuw speeltje hebben. Speeltje wat? Een nieuwe mobiel. Geiten worden het. De hele dag foto's maken, e-mailen of MMS'sen. Zelfs als ze naast elkaar zitten, elkaar fotograferen en verzenden. Gaat nergens over maar een lol. En gisteren, je gelooft het niet. Ik loop met die Bolle op de hei en die ouwe platendraaier met Maxi op de Overtoom. Staan ze live met beeld met elkaar te praten. Fantaaaastisch, helemaal te gek vonden ze dat. Allemaal plaatjes van de hei en van de Overtoom. Kijk een hond, riep die Bolle nog toen ik voorbij liep. Een stel tienermeiden is er bloedserieus bij. Nou leuk toch, zo'n speelse baas. O nee, maar niet met mij. Hebben ze hem op de hondenclub moeten leren met dat balletje. Lilliane zei nog, je moet'r helemaal gek maken en deed het voor. Ik me best gedaan en liet me helemaal gek maken. Watjewatdietegenmesiste? Nou? Uitsloofster. Nee! En toen hij, met dat grote dikke lijf. Hij deed zijn best, maar het was geen gezicht. Ik geneerde me rot. Dus veel te weinig geoefend. Heeftíe van Caya gisteren op zijn donder gehad. Nee, je meent'd! Jaha. Zatíe op te scheppen dat ze me weer hebben leren slikken en eten en dat ik nu een stevig dikke meid werd. Ja, zei Caya streng, maar als ik wat zeg moet ze wel luisteren. Nou, dat kwam hard aan. Die Bolle viel meteen stil. En in oktober weer naar school vond ze veel te laat. Zijn we besteld. Besteld? Ja, zondagochtend, op Caya's zondagschool, bij oom Herrie. Herrie? Klinkt heftig. Nee hoor, is een schatje, ken ik nog van vroeger, maar wel heel streng. Dan zou ik nog maar wat oefenen. Hoe dan, die Bolle is met dat mobiele gedoe letterlijk en figuurlijk niet te bereiken....... heeeeee, wacht, ik heb een idee. Vet cool. Geef me je mobieltje even, en m'n balletje. Gaaf hee. Lijkt wel een maffia film, doe ik hem een voorstel wat'ie niet kan weigeren!

Joy

Kreeg ik een meeltje van Lilliane. Heb ik nog les van gehad bij 't Haartje in Amersfoort. Die Bolle ook trouwens. ('Zet niet zo'n grote bek op tegen dat lieve kleine schattige hondje') .....? (OK, overdreven, maar hij heeft zo'n harde stem. Dat bedoelde ze eigenlijk.) Haar Joy heeft nu een nest en dat kun je op een hele leuke website met een live webcam bekijken. Nou gaat er natuurlijk niets boven bouviers (denkderomhoor anders stuur ik Caya op je af) maar deze prachtige pups zien er toch schitterend uit. Proficiat allemaal en een gelukkig hondenleven toegewenst. (= gezondheid en later een goeie baas/zin) O ja, die pakwerker op de foto hieronder is Mariska. Girrrrrrr Powerrrrrrrrr..........

Caya Interactief

Nee hè! Daar gaan we weer. Niet wat extra rondjes op de hei, niet een beetje meer trainen, lekker scheuren in het Vondelpark of over de Lage Vuursche rennen, niks actief nee, interactief. Gewoon weer achter de computer dus. Zit die Bolle (m'n baas) de hele dag vierkantjes te tekenen met allemaal streepjes er tussen. Dat noemt’ie een stroomschema. Al die vierkantjes zijn schermen met knopjes en als je daar op klikt krijg je weer andere schermen met knopjes. En als je daar op klikt zie je allemaal videootjes. Waar je lol in hebt. Nou hij niet zo te zien, want het wil niet zoals hij wil en dan moet’ie weer nieuwe schermpjes maken en alle streepjes naar andere knoppen omleggen. Slecht voor zijn karakter. Waarom’ie dat dan doet? Voor zijn lol. HaHaHaHa. En omdat hij dat Caya heeft beloofd. Ging zo. Het begon met de kapotte videocamera van Caya. Die was gerepareerd in Den Haag en omdat hij daar toch was en ik ook, zouden wij hem mee terug nemen. Videofilmen is Caya’s hobby. Honden heeft ze genoeg en daar opnamen van maken vindt ze hartstikke leuk. Een passie en een hobby, dat begrijp ik. Maar toen zei Caya dat ze die opnamen op een video CD wou zetten. Had ze al een keer gedaan. Waarom maak je er geen DVD van, vroeg die Bolle. Kun je het interactief maken en kunnen de mensen zelf kiezen wat ze willen zien. Toen voelde ik al nattigheid. Hee, zei Caya, dat is een goed idee, maar hoe gaat dat? En toen ging het dus echt fout, want video’s en DVD zijn het werk van die Bolle, en honden zijn hobby. (Ik dus.) Net omgekeerd met Caya. Wat wil je dan laten zien? Nou bijvoorbeeld de geboorte en het beoordelen van puppies in het nest Ze leren spelen en de eerste trainingstapjes, tot en met portretten van haar grote IPO III kanjers met trainingen en wedstrijden. O ja en natuurlijk ook de acteerprestatie voor film en TV. Of je een emmer leeg gooit. Maar die Bolle riep TOP en zit nou te klooien met die stroomschema’s. Toen ik begon te zeuren dat het nu echt tijd werd voor een heiderondje riep’ie geïrriteerd dat ik moest wachten. Dit moet eerst af. Der moet structuur in en het moet kloten hebben. Nou toen wist ik precies hoe laat het was en ben maar gaan zeuren bij Harmanna. Terug van de hei heb ik een paar foto’s van Caya’s kanjers van haar website gepikt en een beetje opgeleukt. (Zo heet dat toch tegenwoordig?) Mijn vader Kokomo natuurlijk en oom Henkie. Van stroomschema’s en structuur heb ik geen verstand, zij ook niet trouwens, maar met die kloten zit het bij hun wel goed! Kijk maar naar mij.

Hoera voor Ollie (absoluut de laatste keer)

Krijg ik toch heibel met die Bolle. Waar bemoeit’ie zich mee. Mijn blog, afblijven jij. Nee, niks Job en Julius, dat heb ik nou al genoeg gedaan. Vandaag……… wat een eikel. Dat jij nou zo blij bent met dat nieuwe onderkomen van die Joepies, prima, maar dan schrijven ze gewoon een eigen blog. Er zijn zat hondenblogs en je bent nooit te oud om te leren. Tik maar in Google: Dog Blog, krijg je pagina’s vol interessante links. Dit is trouwens een mooie, zet ik in mijn koppelingen. En wat dacht je van “Een face-lift voor honden’. Heus waar, vet cool. “Plastic surgery is good for dogs!" according to a leading Brazilian pet plastic surgeon. Kun je hier vinden. Gekker moet het niet worden vind ik. Toch?! Nou, deze is nog gekker: Bachus een wijnhond op een skateboard. Hij kan nog steppen ook, je gelooft je eigen ogen niet! (Videoclip!) Wacht even, moet nou oppassen. Een wijnhond is die Bolle uit het hart gegrepen. Nou, okee, goed dan, de Joepies, maar voor de allerlaatste keer. Eerst Job op de familiebank. Maar ze mogen daar helemaal niet op de bank. Doet’ie lekker toch. Gaaf, betekent dat’ie zich helemaal thuis voelt want bij Hans mochten ze wel op de bank. Ollie en Julius beginnen langzamerhand naar elkaar toe te groeien. Zoals Betje Wolf en Aagje Deken schreven: We beginnen te sympathiseren. (Ja, ik ken m’n klassieken!) Dat kan nog wel wat worden. En dat beest met die snor? Dat is mijn feestlift van Bollies bush. De snor is echt van die Bolle. Kijk maar. Links staat’ie omhoog en rechts hangt’ie naar beneden. Heel politiek correct dus. Ben benieuwd wat hij vandaag gaat stemmen. Waarom hebben jullie eigenlijk geen referendum voor honden? Heel Europa zit er vol mee en een hele boel in de goot en diepe ellende. Gaan we allemaal ‘ja’ stemmen, kunnen we er wat aan doen. Ja meneer Marijnussun, ook aan de varkens en het ritueel slachten en de stierengevechten. Hoewel........ die Bolle is gek op een karbonaadje of een schapenbout van de Turkse slager en stierenvechten…….. Zoals veel mannen vroeger stiekum ’s-nachts porno zaten te kijken (hoeft niet meer, zie je nu de hele avond), kijkt hij wel eens naar stierenvechten op de Spaanse TV. Moet verboden worden, roept’ie dan, maar toch……. Heftig. Zou dat in die snor zitten?

Hoera voor Ollie (vervolg)

Eigenlijk zou het vandaag weer gewoon over mij gaan. Maar beloofd is beloofd. De eerste foto’s van Ollie, Job & Julius zou ik meteen laten zien. Nou, daar zijn ze dan. Vier dagen later hingen ze al aan een meeltje. Ze schrijven er bij: Job en Julius lopen hier rond met zwaaiende staarten en eten goed. Nee, het is nog geen echte liefde met Ollie. Dat kun je ook op de foto zien. Maar ze slapen wel vlak bij elkaar. De ene kat loopt achteloos tussen ze door, maar de andere houd nog steeds afstand. Julius is nog heel actief en speelt veel. Job begint echt oud te worden en valt vaak op Julius terug. (O wat zijn we blij dat ze bij elkaar zijn.) Hij hoort slecht en heeft misschien last van staar. Na een flinke wandeling gaat hij meteen plat. Trouwens een druk jong gezin is ook een grote verandering voor deze oude heertjes. Tot slot schrijven ze: Na vier dagen zijn we al helemaal aan ze verknocht. Het zijn echte lieverds. We genieten volop.

Dat zeg ik: HOERA VOOR OLLIE ….. vet cool gaaf! Daar kan geen weblog tegenop.

Hoera voor Ollie

Wat gebeurt er nou met de honden van Juf Hans, had Ollie geroepen. Ollie is zo’n witte Pyreneese berghond met een lichtbruin kleurtje. Ook een beetje Benner Sennen. Zij leeft in een gezin met twee grote en twee kleine kinderen en twee katten en zij heeft een erf dat nog groter is dan het paradijsje van de Joepies. (Job en Julius, zie vorige verhaaltje en foto hier onder.) Dat weet ik niet had Aranka, haar bazin, gezegd en die vroeg het weer aan Harmanna. Weten we niet zei die, daar zijn we mee bezig. Maar ze zullen waarschijnlijk wel uit elkaar moeten. En als herplaatsing niet lukt gaat Job met ons mee naar Hilversum (mij wordt niets gevraagd) en Julius met Diane naar Tynaarlo. Dat hebben we lang geleden zo met Hans afgesproken. Komt niks van in, zei Ollie, laat ze maar hier komen, plek zat. Dus bracht die Bolle (mijn baas) Job & Julius naar de trimster. Hup in bad en daarna prachtig mooi geknipt en gekamd. Twee sjieke heertjes. Dat kun je Jaqueline wel toevertrouwen, die is hartstikke goed. (Even reclame maken: j.a.vleeming@castel.nl telefoon: 0594 549900) En toen gingen die Bolle en Diane (projectbureau MacBest) met de beide heertjes op weg naar Amerika. Zo heet dat daar. (Ik mocht niet mee, ik zou me veel te veel op de voorgrond dringen, zei die Bolle. Het zal je maar gezegd worden.) (Ik vertel dus alles uit tweede hand.) Eerst met iedereen op neutraal terrein een grote wandeling gemaakt. Om de hunebedden heen, want al is het vlak bij hun Groningse erf, dit is Drente. Dat ging allemaal prima. Maar toen Ollie de Joepies op haar eigen erf zag rondrennen moest ze wel even wat wegblaffen. HAAR territorium. PAS OP HOOR, DENKDEROM. Diane en die Bolle hadden afgesproken pas het weekend te gaan bellen om te vragen hoe het ging. Nou gisteren hadden ze allebei al aan de telefoon gehangen. Het ging goed. Er moet nog wat meer ‘gewend’ worden, maar verder alles prima. We kennen Hans allemaal goed genoeg om te weten wat ze op de haar bekende schooljuffrouwentoon zou hebben geroepen:

WATTTTTTFFFFFFAAAAANNNNTAAAAAASTISSSSSSSCH………

Ik heb nog geen foto van J&J en Ollie, maar ik hoop dat ze me die gauw toesturen. Laat ik hem jullie zien. Kijken we nog even naar dat paradijsje op de Houtwal (Linksboven), op de rechterfoto Hans met Julius en ik, daaronder Diane met haar hopnden en daarnast Harmanna met Job en.... precies, ondergetekende. Punt. Nu gaat het gewoon weer over mij. En als ze van mij een aandenken willen, printen ze maar een kunstwerk van mij uit: The art of the preventive watchdog!

Hans

Een treurig bericht. Misschien kunnen jullie nog herinneren dat ik vorig jaar mijn vakantie in dat kleine paradijsje aan de Houtwal in Groningen heb gevierd. Bij de Bearded Collies Job en Julius en hun vrouwtje Hans. Die ouwe knarren vonden mij maar een lastig, ongeleid projectiel. Net als BG. Net een lastig nichtje, schreef ik nog. Nou Hans is plotseling overleden en daar zijn die Bolle en Harmanna nogal door aangeslagen. Ik ben al een paar keer bij Caya uit logeren geweest als zij naar Groningen gingen. Er moet veel worden geregeld. Maar het belangrijkste zijn de honden. Diane, een hele goeie vriendin van Hans en die Bolle proberen ze bij elkaar te herplaatsen, maar dat is niet zo eenvoudig. Zeker niet omdat het al oudere honden zijn. Ik vind het zo zielig voor ze als ze uit elkaar zouden moeten. Wennen aan een nieuwe omgeving na dat prachtige paradijsje waar ze altijd hebben gewoond, is al moeilijk genoeg. Daarom een vraag. Wie een goeie tip heeft, meteen melen naar yka_sweetkokomo@hotmail.com . Doen hoor. Op de foto, Hans en Harmanna met mij in het midden, het speelveld van Job en Julius, Diane, die Bolle en daarnaast ik met Job en Julius.