Droomhuisje

 Hier zijn die Bolle (m'n baas) en ik het helemaal over eens. Ons droomhuisje. Midden in het bos. Helaas alleen om van te dromen. Onbereikbaar. Dit is dan ook een schrijfproefje. Deze blogje schrijf ik vanuit Picassa, dat handige fotoprogramma van Google. Kijk die Bolle doet alles met dat ingewikkelde Photoshop van Adobe (kan natuurlijk veel meer mee) en schrijft het verhaal via de blog editor in zijn Internet Explorer. Maar zo gaat het veel makkelijker. O ja, we zijn weer on speaking terms. Hij is wel een stuk strenger geworden. (schreef ik al, dat VZH riedeltje, maar vergat de link) Moet nu echt direct luisteren. Lastig, want het komt me niet altijd uit. Maar vandaag zittie weer te werken (Monteert een video van Caya en Uranie op de set van Keizer en de Boer, weer een boef, hahahaha) dus staat zijn hoofd nu heel erg anders naar. Op de hei ziet hij me niet eens staan. Laat staan lopen liggen zitten volgen. (Lees de Dromer na Tentamen) Nou, kijken of het werkt.  

33 graden

Toen het leven nog mooi en goed was. Bloedheet dat wel. Daarom veel water. Loosdrecht om precies te zijn. Alle foto's (op klikken om te vergroten, als je wilt tenminste) met mobieltje gemaakt. Door Harmanna. Daarom veel Bolle bloot. Niet te missen. Dat deed ik ook niet een dag later. Vechtend met een hond om een speeltje dat ik wilde hebben, greep die Bolle het speeltje en ik die Bolle. Zijn hele hand onder het bloed. Twee uur later kwammie terug uit het ziekenhuis met een heel groot verband om z'n hand. Heb de hele middag naast zijn voeten gezeten en gelegen. Spijt me zo Bolle. Maar hij negeerde me totaal. Je baas bijten doe je niet, ook niet per ongeluk. Nee, het is helemaal mis. Savonds op de hei even los om te piesen en te poepen, maar daarna meteen weer aan de lijn en volgen en zit en af en blijf. De hele VZH riedel op tempo in wisselende volgorde. O jee, terug onder appel. Ik deed m'n stinkende best, maar meer dan een gedachtenloze aai kon er niet af. Bolle is boos, Bolle is heel boos. Dat wordt een lange hete zomer. Daar is 33 graden nog niks bij.

Deurmat deel 2

Kreeg ik toegestuurd van Hobby, mijn buurkat, naar aanleiding van die hond als deurmat. (Die was wat minder ongelukkig met de verdwijning van Simba, want dat kleine katertje terroriseerde hem behoorlijk.) Gepikt uit het archief van zijn baas. Personeel zegtie zelf. Die persobasoneel had hier erg hard om moeten lachen. Met zo'n vette ondertoon. Zo lachen die bazen ook als ze elkaar om beurten van die kleine verhaaltjes zitten te vertellen. Geen ideeeee waar het over gaat. Plak ik m'n mooie staart er gewoon aan. Tenslotte heb ik geen deurmat nodig.

Simba

Eindelijk, zit die Bolle (m'n baas) in z'n blote bast in de tuin, kan ik weer even achter de computer. Maar heb helaas weer een slecht bericht. Was het vorige week Job die ze moesten laten inslapen, vandaag is het twee weken dat mijn grote liefde Simba weg is. Mijn eigen katertje. Elke dag als ik iets in de tuin naast ons hoor schiet ik naar de heg in de hoop dattie weer terug is. Maar niet. Laatst stond de voordeur open en ben ik stiekum even naar binnengelopen. Geen Simba. En niemand weet wat er gebeurd kan zijn. Hij was zeer slim in het verkeer en had heilig ontzag voor auto's en fietsers. En honden die hij niet kende hield hij op een veilige afstand. Maar ja, een ongeluk ligt in een klein hoekje. En Harmaana en ik zijn voor iets anders heel bang. De laatste keer dat we hem hebben gezien lag hij op het matje voor hun deur, helemaal in elkaar gekrompen. Had nergens belangstelling voor. Sloeg z'n pootjes met scherpe nagels niet eens in mijn baard. 's-Avonds lag hij op de motorkappen van autoos die net terug waren. Warm dus. Waarschijnlijk was hij ziek en kwamen z'n baasjes net die avond niet thuis. Sinsdien is'ie weg. Te lang weg. Hoi Simba, zal altijd aan je blijven denken. (Foto boven, op klikken om te vergroten. En nog een foto met Ollie, Job en Julius zoals vodige week beloofd.)

Job is dood

Job, jeweetwel, van dat mooie paradijsje daarboven in Groningen. Gisteravond hebben ze hem laten inslapen. Hij had veel pijn van een tumor aan z'n poot, was al een hele tijd heel agressief, een beetje dement en gisteren kreeg hij een lichte beroerte. Dertien jaar is hij geworden, bijna veertien. Mooie leeftijd he? Maar die Bolle had het er toch wel moeilijk mee. Job en z'n jongere halfbroertje Julius, waren de honden van die Bolle z'n ex(echtgenote). Harmanna en hij kwamen daar veel en hij ging altijd met die honden op stap. Naar de bossen uiteraard, de stad Groningen, autoritten over de "Olle Klie", het openluchttheater van het museumlandgoed Nienoord in Leek en de kroeg natuurlijk. Ja, zo is die Bolle. Prachtig leven, in een heel groot omheind speelveld met een hoge zandbult en een enorm hok om in te schuilen als het regende. Want hun bazin was onderwijzeres en overdag zaten ze daar. Akke, de buurvrouw, hield dan een oogje in het zijl. Maar vorig jaar overleed Hansje, hun bazin, plotseling. Een collega van Hansje die ook veel ruimte en een hond had, heeft ze toen liefdevol in hun gezin opgenomen. Met Julius, zijn jongere broer, ging dat fantastisch. Die kreeg een heel nieuw leven. Spelen met kinderen en een leuke grote bommelhond die Ollie heet, Job wilde nooit spelen, mee boodschappen doen, op vakantie, wandelen, noem maar op. Elke dag wat anders in plaats van de strakke regelmaat die hij was gewend. Niemand wil nu geloven dat die speelse jonge hond al twaalf jaar is. Maar met Job wilde het niet lukken. Miste Hansje, dat was echt zijn bazin, heel erg. Eerst werd hij steeds sacherijniger en toen zelfs agressief. Als ik op de Houtwal, hun paradijsje was, zag hij me ook al niet zitten hoor. Hij vond die wilde pup maar een vervelend nichie. Als we kwamen liep hij vaak meteen naar achteren naar z'n eigen kamertje. En daar durfde ik niet te komen. Op het kleine fotootje in de hoek zie je mij met Job en Julius nog op de Houtwal. Ik zal even wat andere foto's zoeken, maar ga nu eerst met die Bolle even een grote wandeling maken. Zal hem goed doen. Doen jullie even de links. Hoera voor Ollie en Hans. Vakantie en zo.... Wordt vervolgd.

Hond als deurmat........

Dat noemen ze kunst. Zal er niet veel woorden over vuilmaken, maar wie haalt het nou in z'n hersens (onze koningin zou zeggen, wie verzint nou zoiets) om een deurmat met hond te maken?
Nou, zij dus:

Artwork by: Hannah Greely
Muddle, 2004
Coconut fiber, silicone glue
11 x 43 x 29 in./28 x 109.2 x 73.7 cm
Collection of Astrup Fearnley, Oslo, Norway
Courtesy the Hammer Museum, Los Angeles
Photo: Joshua White
All Rights Reserved (Via We Make Money Not Art)

Moet daar in Noorwegen deze winter wel heel lang, heel donker zijn geweest. En in Los Angeles zijn ze gewoon gek. Zegt die Bolle. Die vond het trouwens wel een leuk plaatje. Aardig idee ook. Dus? Die Bolle is ook verdwaald in deze lange donkere winter. Vergeet de lente maar. Wanneer wordt het eindelijk zomer? Dat hebben we hard nodig.

Ballendieven

Loopt er tegenwoordig nog eentje van Caya over de hei. Een reu, half jaar ouder dan ik en een stuk groter. Alleen mijn staart is groter en veel mooier. (Doet't weer prima trouwens. Zie blog hier onder.) Zijn baas zit meestal op de fiets. Wij mogen elkaar wel en rennen dan een stuk gezamelijk op. Weet niet hoe hij heet, maar het kan geen broertje zijn, want in dat half jaar was Sweet Pea zwanger van mij. Misschien een halfbroertje, want die Kokomo is niet te vertrouwen en hij lijkt sprekend op mij. Ook in gedrag en nou komt het. Ben ik vanmniddag op de hei met Harmanna (natuurlijk weer Harmanna, daarom ben ik nog steeds veel buiten, die Bolle zit alleen nog maar achter die stomme computers), komt hij er weer aangerend. Zijn baas erachteraan op de fiets. Coen probeerde uit allemacht een tennisbal uit mijn buurt te houden door mij weg te jagen. Liet die bal dus onbeheerd achter. Zwakke strategie, want ik ben sneller en ren dus gewoon even om. Pik ik heb je. Maar vandaag lukte dat niet, want die andere Cayaganger had de bal gezien en scheurde er recht op af. Pak gauw die bal, riep zijn baas tegen Harmanna en de andere hondenvrouwen. Als hij hem te opakken heeft krijgen we hem nooit meer terug. Apporteren doet'ie van geen kanten. Harmanna der mond zakte open van verbazing en een andere hondenmoeder slaakte een wanhopige zucht. Daar zijn we mooi klaar mee. Hebben we twee ballendieven. Blijkt dat die goser dezelfde afwijkingen heeft als ik. Leuk, lief, gehoorzaam en behoorlijk goed onder appel, totdat we de bal van een ander te pakken hebben. Dan helpen barse commando's, lieve woorden, snoepjes of andere afleidingen helemaal niet. Wat we hebben is van ons. En als ze dan boos op ons afkomen, rennen we een paar meter weg, niet te ver en niet te dichtbij, en gaan uitdagend achter de bal liggen wachten. En als ze dan weer komen weer een stuk verder en zo uitdagend mogelijk de wereld inkijken. Schijnbewegingingen hebben geen enkele zin. En als ik/hij even wegloop zijn we er altijd sneller bij dan zo'n trage tweebener en weer weg. Wat heeft die Bolle al een ruzie in het bos gehad als zo'n Gooise kakmadame met dreinende kinderen (die valse hond heeft mijn bal afgepikt) furieus riep dat het HAAR bal was en zij die NU terug wilde hebben. Dan blijft die Bolle heel rustig (heeft'ie zichzelf aangeleerd, want het is van nature een driftkop) kijkt haar vriendelijk begrijpend aan, wijst in mijn richting, ergens in het bos, en zegt.... gaat gerust Uw gang..... ik wens U een prettige wedstrijd. Nee, met die Bolle gaat het goed, hij leeft nog. Maar het heeft er weleens om gespannen. Die meiden hebben meestal een grote paraplu in hun hand, of kinderspeelgoed en meestal razend scherpe nagels. Dat geloof je toch niet, zei Harmanna, zou het in de genen zitten. Zelfs een deskundige (ze bedoelde oom Herrie) is het niet gelukt om Yka te laten apporteren. Intussen was het mij gelukt om de bal terug te jatten, snel dribbeltje met omhaal, maar die arme Coen had het nakijken. Dat zijn geen ballendieven meer, mompelde de bazin van Coen, dat wordt een complete bende. Dus, hierbij voorgesteld: Caya's zwarteballenbende. U bent gewaarschuwd. En ja, die aaipoot heb ik ook nog steeds. Wie durft?

Doodsmak

Zo, daar ben ik weer. Nee, weet niet precies wat er is gebeurd. Alleen dat ik verdwaasd midden in de hei lag en Harmanna en Karin, de bazin van Peggy en Bram, met dodelijk verschrikte gezichten boven me stonden te kijken. Ik lag op mijn rug en kon me niet bewegen. Langzaam kwam ik weer een beetje tot bezinning en ik schijn heel verbaasd te hebben gekeken. Toen ik weer trillend op mijn poten stond begonnen Harmanna en Karin overal in de knijpen en te duwen. Mijn rug, mijn dijen, mijn poten. Maar ik bleef verbaasd staan kijken. Toen liep Harmanna een stukje weg en riep: kom eens hier. Dat deed ik. De meiden haalden allebei opgelucht adem. Dat ziet er normaal uit, zei Karin. Rustig zijn Harmanna en ik naar huis gelopen. Beetje verdwaasd nog. Wat was er nou gebeurd? Dat hoorde ik toen ze het aan die Bolle vertelde die meteen achter z'n computer vandaan kwam. Ik zag hem schrikken. Ik was met Bram, de beagle, weer als een gek aan het rennen geweest over en door de hei. Bijtend en duwend. Ons gewone spelletje. Ik ben sneller dus ik jaag hem op of laat me door hem opjagen. Maar Bram moest naar huis en werd aangelijnd. Toen ben ik in m'n eentje de hei ingescheurd. Dat heb ik overgehouden uit mijn puppietijd. De dolle vijf minuten. Dat gaat op volle snelheid en ik kan heel hard lopen. En toen gebeurde waar die Bolle altijd al z'n hart voor had veastgehouden. Op volle snelheid trapte ik met allebei mijn voorpoten in een heel diep gat. Ruggelings sloeg ik een keer over de kop en kwam plat op mijn rug terecht. Die Bolle trok helemaal wit weg en Harmanna zag er ook nog steeds heel bleekjes uit. Ze loopt weer gewoon? Niks trekken of hinken? Nee, maar wel voortdurend met de staart tussen haar achterpoten. Ze is nog steeds verdwaasd zeker. Hij voelde aan m'n staart, maar daar zat geen kracht meer in. Hing helemaal slap als een vaatdoek. Kon hem niet meer bewegen. Hij ook weer knijpen en voelen, maar er zat geen breuk. Verlamd? Achjee, die mooie staart die altijd zo trots tot 'tussen m'n oren' staat. Hij liet me heen en weer lopen en even een sprintje maken. Zag er goed uit. Harmanna had al opgezocht welke dierenarts weekenddienst had. In de verte blafte een hond. Ik deed een paar stappen, blafte even terug, maar het klonk niet erg overtuidend. Laten we een uurtje wachten, zei hij. Even aankijken. Nog geen kwartier later, ze zaten achter een glaasje wijn voor de schrik, hoorde ik ineens mijn vijanden van boven voorbijkomen. Ik vloog naar buiten en gaf, dansend op mijn achterpoten, mijn hardste en meest kwaadaardige blaf. Het grote sterke boefspel, zegt die Bolle altijd. Maar nou riep'ie verheugd: Kijk kijk kijk kijk...... m'n staart stond weer strak omhoog met een mooie boog tot bijna tussen m'n oren. Ze renden naar buiten en begonnen me helemaal te omhelzen en te knuffelen. Werd er helemaal verlegen van. De pijl op de foto wijst naar de plek van mijn indrukwekkende koprol. Die Bolle ging nog kijken, maar ik ben een andere kant opgelopen. Geef die portie maar aan een andere Fikkie.

Snaky

Bouviers zijn niet alleen de mooiste, de leukste en de intelligentste honden ter wereld, ze hebben ook een fijn, gevoelig en vooral heel geduldig karakter. Maar dat ben ik nou even zo zat als kouwe pannekoeken. En dan kan het me geen reet schelen of het panne of pannenkoeken is. Het wordt helemaal niks meer met die Bolle. ´Druk´ kan ik al geeneens meer uit m'n bek krijgen, maar nou is ie ook nog ziek en eind van de week moet'ie een paar dagen naar Berlijn........ wanneer houd dat allemaal eindelijk eens een keer op en gaan we weer gewoon een hele dag het bos in? Houtet wel een een keer op. Daar begin ik toch ernstig aan te twijfelen. Zondag doet dat stuk van Bikkel z´n VZH examen. Nog wel in Hilversum op het terrein van de Caya club. Nee, niks Caya club. Is de Bouvier Dressuurgroep Hilversum. Meneer in Berlijn dus. Weetjewat.....HIJ KAN DE POT OP!!! Zo dat is er uit. Lucht lekker op. Heeft die Bolle toch gelijk. Gooi het in de groep, roept'ie altijd als iemand iets dwars zit. Maar ja, mijn vriendjes zijn als de dood voor m'n stevige poten dus als ik iets in de groep wil gooien zijn ze meteen pleitte. Behalve Yentel, de StBernard. Die laat zich gewoon boven op me vallen en dan moet ik hard werken om er weer onderuit te komen. Vraagt die Bolle altijd wanneer die nou eindelijk z´n kruikje omdoet, heeft´ie echt, om te controleren wat de kwaliteit van de inhoud is. Onzin, er staat genoeg cognac in zijn eigen barretje. Het wordt dus allemaal helemaal niks. Kan geeneens lekker op de site van die Sound to Pictures Steven gaan rondrossen want ik ben het wachtwoord vergeten. Dom dom dom. Ga ik maar weer terug naar m´n internet spelletje. Snakes and ladders. Past goed bij mijn stemming. Leuk spel, maar je moet wel net zo intelligent als een boef zijn. Hahahahahaha, hoor ik vanuit een andere kamer. Ligt die Bolle in zijn bed te schuddebuiken van het lachen. En dat is een hoop schuddende buik hoor. Tsssjaa.....wel verleidelijk. Kan er natuurlijk ook nog even naast gaan liggen...........

Koninginneduct

Daar gaat de QUEEN, riep die Bolle (m'n baas) plotseling. Hoezo de 'QUEEN'? Dat was m'n vorige blog. Ineens ging het licht aan, ja natuurlijk. Ik grijp m'n fotocamera en scheur naar boven, naar z'n werkkamer. Klik. Te laat natuurlijk. 15 seconden. Jammer maar helaas. Vandaag opent ze het ecoduct, nu dus, van het Goois Natuurreservaat. Wilde ik niet weten. Stelletje eikels, hondenhaters, mensen ook. Vinden ze maar lastig. Daarom niet eens een mooie website. Saai saai saai. Afhouwen, niet communiceren. (Kijk bij de Utrechtse Heuvelrug) En ik moet altijd aan de lijn en volgens de Telegraaf een waanzinnige, torenhoge boete als ik achter zo'n domme reetrut aanga. Ze kunnen me wat. Nee, niet bepaald m'n vriendjes, maar ja de majesteit....... Ook wel een hoog Telegraaf gehalte natuurlijk, maar een bouvier weet nou eenmaal waar het gezag ligt. En dat heeft ze. Vraag maar aan die tweehonderd van Mertens. Noemen ze tegenwoordige bedrijfselite. Die weten 't. Anders hadden ze er geen last van. En zij willen zelf de macht, dus moet de koningin ingeperkt worden. Majesteit: Niet lopen op het gras, honden aan de lijn en verboden te poepen! Zoiets dus. Denken ik en de majesteit precies hetzelfde over, maar dat mag ik niet schrijven van die Bolle. Heeft iets met postzegels en mijn achterkant te maken. Houzee Bee, ORANJE BOVEN! Voor je het weet is Verdonk hier de baas........

Koninginnedag

Nou dat wordt dus helemaal drie keer niks. Koninginnedag bedoel ik. Koud, regen en ik hoorde die Bolle (M'n baas)de Spandershoeve reserveren voor vanavond en daar mogen geen honden naar binnen. Balen. Meestal is die Bolle daar heel strak in hoor. Geen honden, hij ook niet. Gaaf. Maar ja, de Spandershoeve is het beste Indonesische restaurant van Nederland en daar hebben Harmanna en hij zo een beetje gewoond vroeger. Huwelijksdiner gegeven ook. Zijn stamkroeg heeft'ie opgezegd vanwege een honden verbod. Sterk en zo hoort het. Nou gaat'ie niet altijd met mij naar de kroeg, maar zijn stelling is, niet met hond dan ook niet zonder hond. Dat zeg ik. Z'n vorige boef, Kim, mocht wel altijd mee naar de Spandershoeve. Geen punt. Maar nu hebben ze een ster. Sjiek de friemel. En, zei Guido, de Spandershoeve baas, als ik honden toelaat (en voor mij mogen ze) ben ik m'n ster kwijt. Dat begreep die Bolle en stapte achteloos over zijn principes heen. Zwakkeling. Zit ik grammieterig door het nieuwe bouvierblad te bldaderen, zie ik allemaal foto's van Bikkel die hij van mijn site heeft gejat. HAHAHAHA. Maggie. Zo'n stuk moet doen waar die zin in heeft. Lekker. Zie ik ook ineens een foto van die Bolle tijdens de boevenwandeling op de Hoge Lage Vuursche terwijl hij staat te filmen. Allemaal foto's maar geen link naar mijn site met de video's. Flauw, heb ik wel gestuurd. Doe ik het zelf maar. LINK. Maar deze kondinginnedag is wel mooi ... o nee, dat mag je niet zeggen van een koningin. Nou klote dan. Sorry Wim...Alex ook.