Mac 'n' Cheese

Mac 'n' Cheese from Mac 'N' Cheese on Vimeo.

Verrassend mooi en prachtig gemaakt eindexamenfilmpje van een stel HKU studenten. Hebben vandaag een open dag in Hilversum om eindexamenproducties en projecten te laten zien. Die Bolle is er natuurlijk geweest en was helemaal weg van deze animatie video. Spannend tot aan het eind en een onverwachte afloop. Kijken.

Cats (again)

Ben gek op katten. Nee eikel, zo bedoel ik het niet! Was stinkverliefd op een mooi zwart buurkatertje en de huidige buurjongen zie ik ook wel zitten. Een rooie. Maar wat me in ze tegenstaat, iedereen vind ze zo lief en zo zacht en zo meegaand in de omgang. Jaha, als je maar precies doet wat ze zeggen, anders kunnen ze heel, maar dan ook heel vals uit de hoek komen. Net als gewone opdrachtgevers tegen hun personeel. En verder deugen ze ook van geen kanten. Kijk naar de video hierboven. Mooi portret van zo´n snoezig etterbakje. Gejat van Hanneke Groenteman haar blog.

Boeven dus........

Het is wel een video, maar je kunt hem hierboven niet starten. Dat deed'ie uit zichzelf, met geluid, hinderlijk. Daarbij paste het beeld niet in mijn kader. Ook hinderlijk. En dat klopt, gaat over Bouviers. En wij laten ons niet bepalen door bloggertjes en domme lijntjes. Maar als je een andere blog wil lezen en ze kletsen er dwars doorheen, te hinderlijk. Dus alles onder de link hieronder gestopt. Eigenlijk alles over bouviers, maar nu alles op een rijtje. Hoor je 't eens van een ander, want het meeste heb ik hier al geschreven. De Reagan boef, de Jacqueline Bouvier Kennedy boef, de wereldoorlog boeven (en niet alleen red cross tiepjes, mitrailleurs getrokken en als de munitie op was meevechten met onze bazen) en dat we veel ruimte en een ervaren baas nodig hebben en vooral een goeie. En wat een goeie baas is moeten we nog eens overleggen. Een harde echte of een denkertje dromertje zoals de mijne. Werkhonden zijn we, die veel ruimte nodig hebben. Zeggen zij ook. Hoor je het 's van een ander.......of zei ik dat al? Voor de video klik hier voor de originele versie. En als je denkt, zo'n hond wil ik ook wel, toch nog een oude waarschuwing vooraf. Van Pam Green: Don't Buy a Bouvier. Klinkt heftig ja, maar wij bouviers zijn het er helemaal mee eens.

Vader Cats

Zo noemden ze hem (1577 – 1660). Hij was in zijn tijd de Grote Opvoeder. Schreef allemaal stichtelijke gedichtjes. Werd toen ook al de spot mee gedreven: Kinderen zijn hinderen zei vader Cats, riepen ze (let wel ergens 1600!) Wij kennen zijn huis nog in Den Haag, zeg maar residentie, waar nu onze minister president woont. Of mag wonen, want niet iedere MP wil dat. (Toen Balkenende het liet verbouwen brak er brand uit.) Meer weten over Jacob Cats, hier klikken. Laat ik nou een gedichtje tegenkomen dat in mijn (bouvier) ogen toch niet echt vrouwvriendelijk te noemen is. Stichtelijk is het in geen geval. Zit hij toch in zijn tijd de ideale vrouw te fotoshoppen. En dat vlak na de beeldenstorm. (Wat is dat? Kun je hier lezen.) Gewoon een playboy dus, maar z'n tijd wel erg ver vooruit. Geloof je niet? LEES!


Wilt gij een hups, een rustig wijf?
Neemt eerst uit Nederlant het lijf,
Neemt dan noch tot so weerden pant
Het aengesicht uit Engelant,
En vorder noch, geloofje mij,
Een tong uit Brabant dienter bij,
En doeter toe een Hollants hert,
Dat niet te licht verslingert wert;
Maer sooje wilt den hoogsten prijs,
Soo haelt de billen van Parijs,
Voegt dit bij een, geminde vrient,
Zoo hebje een wijf, gelijck u dient.


Jacob Cats (1577-1660)

En beneden is de verbouwing begonnen. Mogen wij ons niet mee bemoeien. (Doet die Bolle toch. Aangeboren.) Zitten die Bolle en ik nu opgesloten op z'n werkkamer. Hij werkt z'n iPad af, doe ik gauw even een blogje. Wat een herrie!

FACEBOOK

Perhaps you've seen the video on Facebook , my boss and me walking on the flowering Heather on a cloudy day. Very cloudy, so the color was brown instead of beautiful purple. My boss did a little color correction, but for me that's cheating. So I mailed his friends: it's fraud. But they mailed my mail back to him. He was absolutely furious and took revanche. Look at the last shot of this video. Yes, we are not on speaking terms...............

Jo van Josephine

Jullie kennen haar al. Het is de dochter van de dochter van de zus van die Bolle (m'n baas.) Z'n achternicht dus. Ze kwebbelt nog steeds (zie vorige blog Kwebbeltje), maar begint steeds meer een stevig willetje te ontwikkelen. En wat Jo wil is al een beetje wet. Schreef ik de vorige keer al. Krijgen de ouders hun handen nog vol aan. Ik?

Ik ben maar rustig blijven liggen en heb alles rustig over me heen laten gaan. Lig er inderdaad een beetje als een dombo bij. Helemaal ingepakt met boter en suiker en de rest. De tekeningen heb ik bewaard. Hangen boven de mand waar ze zelf ook ingelegen heeft.

BUKKEN!!!!!!!!

Jongetjes blijven jongetjes. Als die Bolle (m'n baas) achter z'n computer zit te bulderen van het lachen, ga ik altijd even kijken. Nieuwsgierig aagje ja. Wat nou weer? Video natuurlijk. Werd er niet opgewonden van, maar het zal wel weer met onverwerkte vadercomplexen en niet volwassen willen worden te maken hebben. Voel ik me ineens een stuk ouder dan dan m'n baas. Op Facebook gezet door Femke van Drooge. Die houd kennelijk wel van dat soort jongens. Nou, veel plezier. Wie meer wil weten, het is van HELOTC en hij is te koop. Voor de omstanders maar 1 advies, ja staat er al, BUKKEN....................

VALENTIJN TE LAAT

Hoezo te laat? Nou Valentijnsdag is op 14 februarie en het is nu 15 augustus. En? Me dunkt, ruim te laat. Kijk die taart is een Valentijnstaart. Is gebakken door een vriendin van die Bolle (m'n baas). Is weer de moeder van Cindy en die is de baas van Bikkel, mijn jeugdvriendje en halfbroer. Begrijp je? Geen idee waar je naar toe wilt. Die Bolle had die taart besteld bij de moeder van Cindy, want die kennen we via de hondenclub (Oom Herrie, Caya en de Bouvierdressurclub Hilversum), en die heeft taarten maken als hobby. Valentijnsdag? Precies. Die Bolle wilde Harmanna zo'taart cadeau doen als dank voor de goede zorgen en daar heeft'ie wat mij betreft helemaal gelijk in. Ze heeft er voor ons ook nog een boefje bijgemaakt. Happy Family. Heel attent. En toen? Toen werd het 14 februari en was die Bolle doodziek. Kon geen taart zien en Harmanna ook niet. Is die taart naar een verpleeghuis gebracht. Heel toepasselijk ja. Maar ja, liefde vergaat niet en toen heeft hij alsnog een Valentijnstaart gevraagd aan Diana. Diana? Ja de moeder van Cindy en de oppasmoeder van Bikkel, die taarten maken als hobbie heeft. Moet ik het nou nog een keer gaan uitleggen? Nee hoor, zie het helemaal voor me. Is die taart nou op? Bijna, nog een puntje. (Klik hier voor Diana's taarten.) Was erg lekker. En die boef? Ja ook, is wel een ander verhaal. Die Bolle wilde een hap van die boef nemen, beet die boef ineens terug. Auw! Gauw teruggezet. Die Bolle kan heel laf zijn. Einde verhaal? Nee, toen die Bolle mij ging uitlaten wilde die boef ook mee. Om te piesen?! Nee natuurlijk niet, dat kan niet als je van marsepijn bent. Nee, was meer het idee. En toen? Is slecht afgelopen. We kwamen een tekkel tegen die van marsepijn hield. Einde boef. Een tekkel! Ja, maar het was natuurlijk ook maar een eenhapsboefje. En die tekkel zette hem niet terug! Zo zijn tekkels niet.

MAIRA KALMAN

Wilde ik die Bolle (m'n baas) verrassen. Na zijn vorige, knorrige betoog over wijsneuzige, zelfingenomen 'uitleggers', iets heel anders. Een video uit de TED Talksserie van Maira Kalman. Ben ik helemaal gek op. Heb haar boek 'Principles of Uncertanty". Een beroemde tekenares en schrijfster. Of andersom. Of gewoon een geweldige kunstenares. Hoor ik ineens beneden een panische schreeuw van afschuw. NEEEEEEE! Zit die Bolle naar een Engels kunstprogramma op BBC4 te kijken, over schilders als Freud, Bacon en David Hockney, als er ineens weer een uitlegger half voor een schilderij gaat staan (zie vorige blog) en van tijd tot tijd een stapje terug doet om aan te wijzen waarom het zo 'n mooi schilderij is. Nota bene een van de lievelingsschilderijen van die Bolle 'A Bigger Splash', van David Hockney. Is vroeger jarenlang z'n bureaublad geweest. Zo zag hij de komst van de computer. TV met 1 klap uit en ik weer snel naar boven. Fout sfeertje. Zo is die Bolle wel. Terug naar Maira Kalman. Ga ik dus niet uitleggen. Heb mijn lesje geleerd. Hierboven vertelt ze over haarzelf, haar werk en hoe ze in het leven staat, zonder uitleggerig te doen. Boeiend en humoristisch verhaal. Cadeautje voor die Bolle, van mij, als pleister op z'n ziel. (Achuttt.) Wil je meer weten, de link naar haar column in de New York Times en het interview 'What is in your Toolbox' dat ik heel goed vond. (Tenslotte moet iemand wel iets uitleggen!) Ook een goed interview met veel werk van haar, klik hier. Oja, gaat haar Engels/Amerikaans iets te snel voor je, klik dan op deze link van de Ted Talks. Dan zit er linksonder een knop voor ondertiteling. Nederlands zit er niet bij, maar met de Engelse tekst er onder luisterd het makkelijker. Maar het blijft: A Bigger Splash

EXEGEET

Héé Bolle? Ja. Ga jij nou ook je levensverhaal schrijven? Ik? Waarom? Omdat mensen in jouw categorie 1 op de 4 levensbeëindigende ziekten, altijd een verhaal gaan schrijven over hun leven en de heldhaftige manier waarop ze tegen de kanker hebben gevochten. Die Bolle lacht. Maar ik heb helemaal niet tegen de kanker gevochten. Tot nu alleen tegen de chemo en dat is al erg genoeg. Nee hoor, geen levensverhaal. Dat is ook verboden door Elsbeth Etty. (Eindredacteur en columniste NRC Boeken en hoogleraar ook.) Wat heeft die er nou mee te maken? Die besprak laatst een boek van AFTH van der Heijden over z’n overleden zoon en dat vond ze maar niks. Is zeker geen roman. Maar wat dan? Je mag een biografie schrijven, schrijft ze, maar dan moet je goed kunnen schrijven. Een autobiografie mag ook, maar geen gezeur met memorabilia. Memo….? Dat zijn alleen iemands herinneringen en dan wordt het gauw een vervelende optelsom van anekdotes. Anek...? Uit de Dikke van Dale: mededeling van een kenschetsende bijzonderheid, een schilderachtige of vermakelijke trek uit iemands leven. Dat is alleen interessant als je een belangrijke Nederlander bent geweest. En al die BN’ers dan, die schrijven maar raak. Dat zijn geen Belangrijke Nederlanders maar Bekende Nederlanders en dat geschrijf is niveau roddelpers. Ik ben geen belangrijke, geen bekende, zelfs geen bijna bekende N’er, en schrijven laat ik aan mijn hond over. Zo, die zat. Maar ik zeurde nog even door, zou een goeie interviewer zijn. Las ook dat je dan moet beginnen met een trefwoord. Iets waar je je hele leven mee te maken hebt gehad. Wat zou jouw trefwoord zijn. Bolle keek me gefronst aan, wat ben jij een dramkont, bouvier zeker. Trefwoord weet ik meteen. Zou zijn, EXEGEET! EKSE whààààttttt…… Exegeet betekent uitlegger. En dan uitlegger van wat anderen al hebben uitgelegd. Vroeger waren dat bijbelgeleerden (meestal priesters), nu komen we dat tegen bij schoolmeesters, columnisten (ook vaak schoolmeesters), moraalridders (de vroegere bijbelgeleerden) tv commentatoren, die de kijkers uitleggen hoe ze naar een film moeten kijken en kunsthistorici. Jeweetwel, uitleggers wat de kunstenaar heeft bedoeld en zo. Ik keek stomverbaasd. Als anderen dat al hebben gedaan, waarom zij dan ook nog? Nieuwe invalshoeken, originele ontdekkingen, veranderd tijdsbegrip en vooral het erg lekker vinden om jezelf intelligente dingen te horen zeggen. (Lijkt radio 4 wel.) Wacht even, die kunsthistoricus die laatst een verhaal over dat schilderij vertelde in kunstuur. Precies. Hij gaat half voor het schilderij staan, zodat wij het niet meer kunnen zien, vertelt een heel verhaal waarom het zo fantastisch schilderij is en doet onderweg een paar keer een stapje opzij, om die ongelooflijke details aan te wijzen die aangeven dat hij gelijk heeft. Dat heeft’ie misschien ook wel, toch gebeurt er hier iets afschuwelijks. Hij heeft zichzelf tussen mij en dat schilderij geplaatst. Ik kan nooit meer naar dat schilderij kijken zonder de opvattingen van deze meneer te horen. En die opvattingen zijn over een jaar alweer achterhaald. Maar het kunstwerk niet. Dat blijft. En daar moet ik toch echt zelf een idee over vormen. Onbegonnen werk. Zal bij het zien van dat schilderij altijd die man en zijn verhaal horen. Klinkt wel heel erg. Die Bolle is nu helemaal op dreef. (Stokpaardje.) Het kan nog erger. Een kunstenaar laten uitleggen wat hijzelf heeft bedoeld. Hoe hij ertoe gekomen is en nog erger, wat hij ermee heeft bedoeld. (Toen hij begon of toen hij klaar was?) Het verhaaltje dat meestal niets over het werk zegt en vaak nergens op slaat. Kijk, dat die kunstenaar zichzelf een verhaaltje vertelt tijden het werken aan het kunstwerk (schilderij, boek, beeldhouwwerk, compositie, gedicht, video) is prima en gebruikelijk, maar laat het verhaal aan het kunstwerk zelf over. Daar ben je voor. En een goed kunstwerk praat mee. Kijk, ik ben een filmer en heb laatst oud materiaal over het Aqaurium in Artis ontdekt, dat ik al jaren ongemonteerd op de plank heb liggen. Vond ik eigenlijk maar niks. Omdat ik niets anders kon doen, zeg maar te doen had, toch gemonteerd. Gewoon weer even ouderwets shotjes snijden en dan is het onderwerp, net als bij andere kunstenaars een aanleiding, niet het belangrijkste. (Wat kunst is slaan we voor alle zekerheid maar even over.) Trouwens ik ben geen kunstenaar maar een ambachtsman. Die doen overigens vaak hetzelfde. Dus, lekker monteren, mooie overgangen op ritme, snijden in bewegingen, gevoelige timing, strakke continuïteit, zodat mensen blijven kijken, kleine verhaaltjes in grote verhaaltjes en verder niks. Ze bekijken het zelf maar. Maar toen dramde ik weer door. De anekdote Bolle, wat is jouw verhaal. Wil ik toch horen, ook al is het onzin volgens jou. (Zucht...) Zei ik al, had door omstandigheden niets anders te doen en bijvoorbeeld, ben met mijn moeder vaak in het Aquarium geweest toen ik nog maar 8 of 9 jaar was. Nostalgie? Ja, maar dat is een gelogen verhaal. Nee niet dat van m’n moeder en dat jongetje, maar ik ging naar Artis om andere beesten te filmen. Het regende pijpenstelen en toen ben ik heel laf het aquarium ingevlucht. O ja, en ik heb als een overjarige DJ synthesizer muziek zitten remixen. Amateur experimentje in geluid. Als ik nog tijd van leven had zou hier zo'n ding hebben gestaan. Ik haal opgelucht adem, dat vond ik nou weer het goeie bericht. Zo’n piep en kraakautomaat, daar luistert geen hond naar! Het kunst-, sorry, ambachtswerk is hierboven te bewonderen en die Bolle kleedt zich nu aan om z’n volgende chemoshot te gaan halen. Klopt, heeft er niets mee te maken……of misschien toch wel? Ga ik nog even voor zitten. Moet dan wel korter van Harmanna. Mijn fout, geef ik toe. Je moet die Bolle ook geen vraag over z’n stokpaardje stellen. Over andere stokjes trouwens ook niet.

Vrolijke Vroman

Vandaag weer even een gedicht. Van Leo Vroman. Niet alleen dichter, maar ook toneelschrijver en vooral, in Amerika, fysioloog. Lees zeker het hele verhaal. Maar eerst nog een opmerking over m'n 'Belg blogje'. Veel reacties op gehad. Ook van Ria, de bazin van Noah en Miro, die zelf uit België komt. Allemaal Lanoye fans of gaan Sprakeloos zeker lezen. (Nou Yka, Sprakeloos? Daar heb jij geen last van.....) Maar de leukste opmerking kwam van Noor. (Van Cas en dat leuke videootje met mij.) Zij waarschuwde, leuk blogje over die Bolle uit de kast, maar laat het geen Belgisch Blog worden! (Dus hier geen Vlaams link!) Genoeg reacties, doe ik anders nooit, door naar het gedicht van Leo Vroman. (Op de foto samen met zijn vrouw Tineke. Allebei in de negentig.)

De dingen

Natuurlijk, een ding heeft geen gevoel,
anders zou mijn zitvlak maken
dat elke door mij bezeten stoel
uitbarstte in schateren of braken,
en anders zouden mijn welgedragen
toch fraai geruite onderbroeken
naar andere bezigheden zoeken
of om hun klerenrechten klagen.
Een ding, zo veel door mij gebruikt
dat haar hoeken zijn rondgesleten
zou aldoor in het openbaar
zeuren dat het naar mij ruikt
of dat het aan tafel mee wil eten.

Waar kijkt het nu weer naar

Leo Vroman (1915)
uit: Daar (2011)
Laurens Jz. Coster
– iedere werkdag een gedicht.