Goeie voornemens (2)

Heb ik toch op mijn donder gehad. Eerst mijn stiefmoeder. Caya ja. Wat ik me in mijn hoofd haalde. Het dierenbevrijdingsfront. Terroristen zijn het die mensen bedreigen, bedrijven in brand steken en weerloze dieren zomaar loslaten. Zij was zelf een keer met de dood bedreigd en ze hadden toen 15 honden die een speciale wormbehandeling hadden gehad losgelaten. Bevrijd noemden ze dat. Maar die honden waren nog nooit buiten geweest. Zes zijn er doodgereden en ze hebben alle buurthonden tegen wormen moeten behandelen. Doodziek waren ze. Toen een meeltje van mijn buurkat Hobbie: Balkenende zegt dat het een criminele organisatie is. Ik zag die Bolle (m'n baas) knikken. Klopt, zei die. Nou nou, sinds wanneer ben jij het eens met Balkenende??!! NU! Maar dan ben ik lid van een criminele organisatie en dan ben ik een boef. Klopt ook, zei hij vals. Maar ik wil helemaal geen crmininele boef zijn maar jullie, jullie doen dieren dingen aan die je mensen helemaal niet mag aandoen want dan ga je zo de gevangenis in. Dat is niet eerlijk. Maar jij bent geen mens. O nee O nee, vertel me dan eens wat het verschil is?! Beesten kunnen bijvoorbeeld geen verhaaltjes schrijven, zei hij lachend. Dat moet jij zeggen, kijk maar op internet, honden katten, paarden, cavia's, allemaal, allemaal schrijven ze verhaaltjes en ze worden nog gelezen ook. Ineens zie ik die Bolle een grote koffer pakken, openmaken en er allemaal kleren in stoppen. Wat nou, gaatíe alweer op reis? Maar hij praat ondertussen gewoon door. Het belangrijkste is, wij mensen hebben kennis van goed en kwaad. Toen moest ik heel hard lachen. Ja ja, dat verhaal ken ik. Daarom hebben ze jullie het paradijs uitgeschopt, wees daar maar trots op. En daar was wel een slang voor nodig. Die beesten worden er nog op aangekeken! Toen zag ik Harmanna ook al met een koffer aankomen. Moet ik soms weer naar de kennel. Naar Caya, nou dat noem ik nog eens slechte timing. Maar die Bolle stopte ook mijn kluiven en een paar speeltjes in de koffer, dus ik mocht mee. Hoi Hoi, maar waar naar toe? Luister, zei hij. Als mensen ergens niet uitkomen gaan ze het bos in of de hei op om er over te praten. Die hei is voor ons dagelijkse kost, daarom gaan wij naar een eiland in de zee. Maar op 1 voorwaarde: jij zet in je verhaal een link naar de dierenbescherming. Die zijn ook niet kinderachtig, lees de actie 'laat de kuikens niet barsten', maar wel een beetje sociaal. En dan gaan wij daar praten over het verschil tussen jou en mij. En niet alleen in kilo's, riep hij er snel achteraan toen hij mij zag grijzen. En dan laat ik je nog iets heel bijzonders zien. Als wij langs de zandbanken in de Waddenzee varen zie jij......... Ja wat zie ik dan? ........honden. Big deal. Hier op de hei barst het van ........... dan zie jij ZEE HONDEN......... Zeehonden? O riep ik, nee nou begrijp ik het. Het gaat dit weekend heel hard waaien en dat zijn honden die allemaal een pilletje tegen zeeziekte hebben geslikt en nou zijn het zee-honden.

(Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Tenminste dat hoop ik, want ze voorspellen windkracht 7 tot 9 en dat is, precies, storm. Een westerstorm. Ga ik ook eens varen. Daar heb ik nog geen plaatje bij.)

Goeie voornemens.......

Ik wil een statement maken! Jij wilt wat?! Verbijsterd kijkt die Bolle (m'n baas) me aan. Hoe kom je daar nou bij? Nou ik wil wat betekenen, ik wil er toe doen. En niet zoals de afgelopen weken als een soort schoothondje worden behandeld. Onder de tafel in restaurants en in de kroeg en die etentjes bij jullie vrienden, leuk spelen met andere hondjes en kekke kindertjes en met die Vondelfox in het Bonte Paard in Laren, ook onder de tafel. 'O wat ben jij toch een makkelijk en lief hondje en zo gehoorzaam. En dat voor een bouvier!' Slijmerds. BAHHHHHH. Daar heb je die societydogs voor: Labradors, Collies, Flatcoats, noem maar op. Preutse nufjes allemaal. Doe mij maar een Rhodesische Ridgback of een Stephordshire. En wat is Rico ook alweer, oja een American Bulldog. Ik ben een grote sterke Bouvier. Moest in de sneeuw gaan liggen slapen om mezelf te bewijzen dat ik een harde, meedogenloze hond ben. Nou vraaaaaaaaag ik je. Als dat mijn leven wordt dan ga je nog wat beleven. Nee maar, riep die Bolle smalend, GURRRREL POUWURRRRRRRR........ Ja GIRL POWER ja, en mijn statement is vrijheid. Voor wie dan wel, riep die Bolle. Nou ik ben zwart, een beest en een vrouw, keus zat lijkt me. Wij hebben helemaal niets tegen zwartjes en hoezo vrijheid voor vrouwen? Die Bolle probeert slim te kijken. Nou die waren vroeger toch ook jullie eigendom, moesten precies doen en laten wat jullie zeiden. (Krijgt'ie toch ineens zo'n dromerige blik in zijn ogen met een lichte glimlach om zijn mondhoeken. Jasses.) Dan kies ik nu voor de vrijheid van beesten. Wordt ik lid van het dierenbevrijdingsfront. Toen we bij je moeder van 92 waren wist ik het meteen, je bent oud, zelfs heel oud voor je er erg in hebt. Dus nu dat statement: ALLE BEESTEN BIO INDUSTRIE VRIJ. En waar denk je dan, riep die Bolle dreigend, waar al dat voedsel voor jou en mij vandaan moet komen? Niet van die geitenboerderij in het Amsterdamse Bos, dat redden ze niet voor zestien miljoen mensen en geen idee hoeveel huisdieren. En jouw principes gaan trouwens ook niet verder dan je etensbak. En wat ziet?! Met een valse grijs op zijn gezicht gooit'ie er een grote biefstuk in. Zo'n heerlijke, donkerrode, sappige, geurige, malse............ ineens wist ik, sterk zijn en karakter tonen. Ik schraapte mijn keel en met mijn zwaarste gromblaf sprong ik woest overeind, greep zijn arm en riep: IK WILL BBBBBBBBOLLLLLLLUTJE!!!!!!!!!!!!!!!

Kerstboom

Een kerstboom. Die stond er precies een jaar geleden ook toen ik, zeven weken oud, hier voor het eerst binnenkwam. Ik paste nog op de onderarm van die Bolle (m'n baas) die me heel voorzichtig in de kamer neerzette. Ik liep regelrecht naar die boom vol kleurige lichtjes. Met 1 tik van mijn rechterpootje lag er meteen al een kerstbal op de grond. Grote lol. Dat wordt leuk hier. Maar toen begon't. Yka nee, en nog een keer, Yka NEE, en weer, YKA NEEEEHHHEEEE. Ik heb een tijdlang gedacht dat ik Ykanee heette. Maar dat is allemaal goedgekomen. Wat mij betreft dan, want ik denk dat ze der best wel eens spijt van hebben gehad. (Zie 'krantlezen' of 1 jaar dag.) En dan is zo'n dierenasiel heel dicht bij levensgevaarlijk. Uit heimwee zocht ik de website van Caya op en wat ziet: Sweet Pea en Kokomo hebben weer een nest. Ik heb er 4 broertjes en 2 zusje bij. Cool gaaf hee. Kan me helemaal niet voorstellen ook zo'n klein droppie te zijn geweest. Nou ik hoop dat ze een fijn huis krijgen. Dat is bij Caya altijd goed geregeld, maar ik weet nu dat het ook ontzettend mis kan gaan. Ik mag dan wel eens ruzie hebben met die Bolle, maar er zijn veel foute mensen die met honden doen waar ze zin in hebben. Dat asiel waar ik het over had zit vol met honden die dat zelf hebben meegemaakt. Dramatische verhalen. En de hele dag, soms dagen achtereen in een kennel. Ik trouwens ook deze week. Ze gingen een hele dag naar Brussel, Appel kijken. We hebben hier toch genoeg appels, dreinde ik. Ik wil snachts niet in een kennel! Je moet, bromde die Bolle. En dat is ook heel goed voor je karakter, verwend nest. Nou hee, moet je HEM horen.... Waar was ik ook weer, o ja, hele dagen in de kennel. Nou zijn er mensen die zich dat aantrekken. Die gaan elke dag, weer of geen weer, regen of wind, met 1 of meer honden wandelen. Even vrij, even rennen, even spelen met andere honden, even voelen dat je een echte hond bent. Ik ken ze zo langzamerhand allemaal, want we komen ze regelmatig op de hei tegen. Daarom hier een kerstwens en een kerstgroet. De kerstgroet is voor al die fantastische vrijwilligers, hulde hulde, en de kerstwens voor alle asieldieren dat er ergens nog een mooie plek voor ze gevonden zal worden.

En toen kreeg ik een meeltje. Van Hobby, de kat van de buren. (Van Jan en Rietje, jeweetwel, Flodder en Roodkapje. Staat ook in het archief.) 'Die Bolle van jou is dommer dan jij denkt. Sinds de opening van de vijfde startbaan op Schiphol vliegen er geen vliegtuigen meer over het Amsterdamse Bos. Heeft ook nog in de krant gestaan, met een foto van Herman Koch er bij.' O jee, wat een misser, nou dat vertel ik hem nog wel eens. Eerst doen we prettige feestdagen. Jullie ook?

Het bos met de vliegtuigen.......

Werden we ineens de deur uitgegooid. Die Bolle (m’n baas) en ik. Door Harmanna. Moeve, riep ze. Buiten keken we elkaar aan. Ze ging iets doen waar ze ons niet bij kon gebruiken, dat begrepen we ook wel, maar wat moeten we nou gaan doen. Een grote wandeling, altijd leuk, maar we hadden deze week al grote wandelingen gemaakt over de hei, bij de Generaal in Baarn en dwars door het Spanderswoud. Weet je wat, riep die Bolle, het bos met de vliegtuigen. Het bos wat??!! In de auto legde hij het uit. In zijn column in VN had Herman Koch (Jiskefet) jaren geleden geschreven dat zijn zoontje het Amsterdamse Bos 'het bos met de vliegtuigen' had genoemd. Omdat ze daar zo laag overvlogen dat je ze bijna kon aanraken. Bij ons boven de hei vliegen ze toch ook laag, riep ik nog, Geen vergelijk, zul je zo zien en horen was het antwoord. Nou, een hartstikke leuk bos. Dat in ieder geval. Grote stukken met bomen en struikgewas om doorheen te rennen en dan weer grote grasvelden langs vijvers waar je de overkant nauwelijks kan zien. Mieters. Pootje baden en zwemmen dus. En hartstikke veel honden. Allemaal dames die wel vier of vijf honden uitlieten en jonge meisjes met meer dan tien honden. Eentje had achter op haar jas ‘Outlet Service’ staan. Ha, riep die Bolle, kun je zien hoe sjiek jij bent, jij hebt een outlet service helemaal voor jezelf. Geen idee waar hij het over had. En natuurlijk veel fietsers en een paar joggers en zelfs paarden met ruiters. En allemaal loslopen! Leek een beetje op het Vondelpark maar dan heel veel groter. Op een gegeven ogenblik kon ik geen hond meer zien. En dat wil wat zeggen. Toen we langs de geitenboerderij liepen riep hij, speciaal voor jou. Omdat ik overal boven op klim noemt hij mij een geit. Maar wat ziet, loslopende hangbuikzwijntjes. Voor jou dus, riep ik vals. Ruim anderhalf uur gelopen, geen vliegtuigen. Niet eentje. Nou hing er een stevige mist, maar als er zo’n ding overvliegt schijnt horen en te zien je te vergaan. Plotseling hoorden we boven een hele hoop kabaal. Kakelen en gakken. Vlogen er wel honderd ganzen heel laag in drie formaties over ons heen. Prachtig gezicht, betekent dat het nu echt winter wordt. Maar geen vliegtuig gezien.

Toen we na de lunch weer thuiskwamen, rende ik verwachtingsvol naar binnen. Kijken waar ze ons niet bij kon gebruiken. En wat stond daar………… verrek dat ding ken ik. (Wordt vervolgd.)

Rood Kapje

Die Bolle (m'n baas) was te laat. Daar wil ik niet lullig over doen want hij rijdt al een paar weken voor zijn werk om de dag heen en weer naar Friesland en dat is een rot eind. (Die fotograaf waar ik van de zomer ook ben geweest. Zie VAKANTIE.) Maar hij had beloofd om met mij het avondrondje te doen. En toen was het al bijna donker. En zware mist. (Vandaar dattie te laat was.) Hij deed mijn lichtje om, want een zwarte boef in het donker zie je niet zo makkelijk. Het was zo stil op de hei dat ik zachtjes begon te lopen en het was ook wel een beetje eng, een beetje spookachtig. Bleef maar dicht bij die Bolle. Die had zijn camera bij zich, want een mistige hei in bijna donker levert hele mooie plaatjes op. Op de foto lijkt mijn lichtje geel maar in werkelijkheid is het rood. Je bent een omgekeerd Rood Kapje, had hij voor de grap geroepen. Dat moet je niet zeggen, dan roep je het onheil over je af. Grootmoeders okee, maar........ En ja hoor hoor, tien minuten later dook er een wolf op uit de mist. Ik schrok me rot. BOLLE HELP!!! Maar die draaide zich snel om en maakte een foto. Bestraffend keek de wolf hem aan. En hij keek echt, niet als een hond, maar als een mens. De kriebels liepen over mijn rug. Nou heb ik twee overheersende eigenschappen: ik ben niet bang en bloednieuwsgierig. Dus zo onderdanig mogelijk (want ik ben niet bang maar ook niet gek) liep ik langzaam en een beetje gebogen naar hem toe. Voorzichtig begon ik aan hem te snuffelen en toen, precies 1 tel, keek hij mij strak aan. Heel arrogant en heel afstandelijk. Vanuit de hoogte. Geen grom, geen blaf, maar ik wist meteen mijn plaats. Ja meneer, zei ik snel en dacht: wat een spetter. Toen dook Hans met zijn zoon en Quando van de Morsinkshof uit de mist op. (De oude Quando is de opa van mijn Duitse herder vriendje Kyro.) Hallo Hans, laat jij tegenwoordig wolven uit? Dat is mijn oppashond zei Hans. O gelukkig, een hond dus geen wolf. Er viel een pak van mijn hart. Jawel, zei Hans, het is een Saarloos. Een kruising. De ene helft is een Duitse herder en de andere een echte wolf. Een Rus nog wel. De wolf liep door alsof wij helemaal niet bestonden en loste op in de mist. Geen makkelijke tiepes, zei Hans nog terwijl hij met zoon en Quando ook in de mist verdween. Op dat ogenblik kwam Rietje achter ons uit de mist. Toen ze me zag spreide ze haar armen en riep; Haaaaaa die Ykaaaaaa, mijn schatje...... maar ik draaide me razendsnel om en rende weg. O nee, niks daarvan, sorry hoor, maar ik ken mijn klassieken, vandaag even geen grootmoeders.

Kayleigh

Kayleigh is dood. Dat is even schrikken. Vorige week hebben ze haar laten inslapen. Het ging al heel slecht met haar, maar toch. Dat dacht ik een paar weken geleden van BeeGee ook, maar die loopt nog steeds rond alsof er niets aan de hand is. Die Bolle (mijn baas) en Henk (zijn baas) hebben daar nog grapjes over staan maken. Ouwe taaie jippie jippie jee, zongen ze. Geen idee wat dat betekent en ze zongen nog vals ook. Kayleigh (uitlaatronde half twaalf, heb helaas geen foto, vraag ik nog wel) wilde eigenlijk heel graag met ons meespelen. Maar dat ging al een tijdje niet meer. Wij gingen wel naar haar toe, maar waren dan heel voorzichtig. Even neuzen en weer weg. Roerend van dat stelletje rauwdouwers, hoor ik die Bolle nog zeggen. Ze had nog maar 1 oog en allemaal kwaaltjes. Als ze die Bolle zag stak ze altijd haar neus in zijn hand en kreeg dan een trainertje. Zo'n pensknaagje. Twee dagen geleden kwam de buurvrouw met alle snoepjes die nu over waren en mochten we allemaal meedelen in haar erfenis. Nou dat was meteen weer dringen geblazen natuurlijk. Hebberige tiepes. En daarna gingen Timber (een Rodesische Ridgeback) en ik weer over tot de orde van de dag. Wat? Matten natuurlijk.

Visitors

Vet cool gaaf heeee. Dat is scoren. Komt die Bolle (m'n baas) een paar dagen geleden met een lachend gezicht de tuin binnenlopen. Ik stond boven op de tuintafel ijs los te krabben. (Ik ben dol op ijs.) Meestal roept'ie dan: GEIT, maar trok nu een brede smile. Al mijn alarmschellen begonnen te rinkelen. Als hij zo aardig doet wil hij iets wat ik niet wil, maar hij hield een A4'tje omhoog. Hij had de laatste bezoekers aantallen van deze blog geprint. Met de beginbezoekers mee, een kleine zeshonderd. In drie maanden!!! Ik werd helemaal bleek van schrik. (En dat is heel knap voor een zwarte bouvier.) Nee, dat is natuurlijk niet gigantisch. Dat snap ik ook wel. Op internet gaat het om honderdduizenden tot miljoenen bezoekers per dag als je wilt meetellen. Maar voor een klein regionaal heideblogje, dat ik drie maanden geleden voor een paar vriendjes ben begonnen....... Als je me niet gelooft, kijk zelf maar. En toen zijn we met veel vreugdekabaal naar onze zondagsschool gereden (HSV 't Haartje, niet on-line geloof ik) . Speuren en de vrouwenbegeleider-wedstrijden. (Op de fotomontage in het midden Liliane met haar hond. Hoge score. Cool. Zij en Rob, rijtje links twee en drie van boven, zijn onze trainers.) Hardstikke leuk. Maar toen de pakwerkers kwamen wilde die Bolle weg. Waarom? Dat staat in het vorige verhaaltje.Gaaf toch, 600 hits. Dat worden er 2500 per jaar! Dus wel blijven komen hoor, want het is mijn feestje maar helemaal voor jullie LOL!

Gymnasium

Die Bolle (m'n baas, net terug uit Liverpool) pissig. Zit je nou alweer achter m'n computer. Nou, riep ik verontwaardigd, ik moet toch m'n verhaaltje schrijven. Dan had je dat maar moeten doen toen ik weg was en bovendien, honden kunnen helemaal geen verhaaltjes schrijven. Jawel, jawel, dat heb je mezelf geleerd. (Zie fabelboef.) Toen ik heel klein was al. Toen zei je dat ik m'n klassieken en DE GROTE VERHALEN moest kennen. En toen heb je alle klassieke Goden en Helden naar de Erfgooiersstraat gesleept en me alle verhalen verteld die daarbij horen. Kijk maar, Harmanna heeft daar nog een foto van gemaakt. Heus waar, echt. En toen zei je ook nog dat ik als ik later groot ben ik naar het gymnasium moet. Maar dat vind ik flauwe kul. Je gaat toch niet dezelfde fout maken als die belachelijke ouders die denken dat hun uil een valk is! (Heee Kees, klassieke beeldspraak.) Ik ben gewoon een bouvier en dan vind ik zondagsschool al meer dan genoeg. Kom nou, ik laat me niet gek maken. En die verhaaltjes schrijf ik wel. Dat vind ik leuk. Maar nou ik goed naar die foto kijk, wat doet die aap daar boven op het balkon? Die aap dat ben ik ook, zei die Bolle op vermoeide toon. Ik wordt een beetje schizofreen van die verhaaltjes van jou. Hoezo schizofreen? Gaga is ook goed, zei 'ie. Jij bent een hond die schrijft en als ik een pakwerker zie krijg ik zin om te bijten!

1 jaar dag

Wat krijgen we nou!? Ik hoor die Bolle (mijn baas) zijn werkkamer uitlopen, scheur naar boven, spring achter de computer om een leuk verjaardagsverhaaltje te gaan schrijven en wat ziet!? Een brief aan Caya met als aanhef Evaluatie. Wat is dat nou weer? Zoek ik op in de Dikke van Dale. (Die Dikke is het broertje van die Bolle……. nee jòh, grapje.) Evaluatie: ‹Fr. Évaluation, het vaststellen wat iets waard is, synoniem: waardebepaling. Mijn poot schoot spontaan naar de ‘delete’ knop. Dat zal mij niet gebeuren. Maar de eerste alinea was wel aardig. Beste Caya, als je met een pup thuiskomt weet je dat het een bouvier is en verder moet je maar afwachten wat voor hondje het wordt. Nou, daar zijn we na een jaar wel achter. Een korte evaluatie. (Ja, nou weet ik wel.) Ze is vrolijk, hartelijk, kan goed overweg met mensen en dieren en er zit geen spat kwaad bij. Zelfs met agressieve honden heeft ze geen moeite. Twee ingeslopen foutjes. Fietsers is een probleem en ze springt vaak tegen mensen op. (Ja alsof dat mijn schuld is! Op grote afstand beginnen ze al te roepen: Yka meisje, wat ben jij een leuk hondje, kom eens hier, schatje. En dat ze dan op een modderige hei met witte broeken aan hun hond gaan uitlaten is toch hun probleem!) Ze is heel pienter en bloednieuwsgierig. Staat overal met haar neus bovenop. Kan ook tegen een stevig stootje. Als ze met andere honden als gekken over de hei scheurt is ze sneller dan de meeste Duitse en Mechelse herders (klopt, alleen die zwarte whipped is sneller dan ik) en als ze vallen en over elkaar heen rollen geeft ze geen krimp. Opspringen en doorgaan. Ze rende een keer met haar kop tegen een boom, geen kik. (Leugenaar, hij bedoelt gewoon die keer dat hij mij klap voor mijn kanes gaf.) Die oren en staart zijn ontzetten leuk, verhoogd de aaibaarheid, maar het blijft een echte bouvier. Wat ze in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont. (:-) En eigenwijs, zo eigenwijs ben ik zelfs niet. (Ook gelogen. Zo eigenwijs als hij haal ik never nooit.) Ze kan zeer afstandelijk zijn en als je haar iets wilt laten doen wat zij niet wilt is ze in staat het slechtste in je naar boven te krijgen. (Dat bedoelde ik dus :-) Van jongs af aan kan ze heel goed alleen zijn. Geen verbouwingen en geen plundertochten. Maar ze blijft schrikachtig voor harde en onverwachte geluiden. Dat is een probleem op de VZH training, want……(Gaat ze geen moer aan) delete……. door groepje dat veel lawaai maakt ….. delete….. moeten we nog hard aan werken. (Hij wel.)….. delete. Was ze over het algemeen wat onderdanig tegen andere honden, de laatste tijd begint ze zich steeds weerbaarder op te stellen. Zeker als ze met mijn vrouw op stap is. Die wil ze trouwens nog wel eens uittesten. Nummero twee in huis is voor haar nog geen gelopen race. (Lachùhhh, zo kinderachtig is ze niet! We spelen gewoon pakwerkertje.) En puberen ……… delete……absoluut ongehoorzame mo……delete (Nou moet het niet gekker worden)….. delete…. delete. Om kort te gaan (kan al niet meer OH), als pup heeft ze ons, toch niet rustige leven, helemaal op zijn kop gezet, we hebben haar met liefde meerdere keren achter het behang willen plakken, zo niet metselen, maar we hebben ook ontzettend veel plezier met haar en geen moment spijt gehad van onze nieuwe huisgenoot. (Aààhhhh, wat schattig….niet één keer????)

Maar nou wil ik daar toch nog wel wat aan toevoegen. Hartstikke leuk hoor, klopt allemaal. En onze communicatie laat niets te wensen over. We weten zo langzamerhand precies van elkaar wat we bedoelen. MAAR WAAROM DOEN ZE DAN NIET GEWOON WAT IK WIL!!!!!!!!!!!! Zo moeilijk is dat toch niet. Daar zal ik het komende jaar eens hard aan gaan werken. Ozo.

Delphi

Kijk, we moeten natuurlijk geen ingezonden meededelingen familierubriek worden. Maar het verhaal over BG stond nog niet op internet of we kregen een brief van Diane dat Delphi in de familiekring heel vredig is ingeslapen. Ze was al ruim veertien jaar. Nou dat moest ik even wegslikken want ik had deze zomer nog uitgebreid met haar en Phaedra gespeeld. (Lees het vakantieverhaal. Klikken op 07/25/2004 in de Archives.) Meer met Phaedra natuurlijk, want toen was Delphi ook al heel oud. Nou hoeft Phaedra geen wethouder Hekking meer te spelen, schreef Diane. Wethouder wie? Waar slaat dat nou weer op. Diane gebeld. Nou dat zit zo, in de Koot & Bie programma's (van die Bieslog ja) speelden ze ook burgemeester (Bie) en wethouder (Koot). En die wethouder had alsmaar het hoogste woord omdatie bang was dat ze hem niet zagen staan. Precies het gedrag van Phaedra. Vandaar. O. Maar ik vind het geen vergelijking, een labrador en een wethouder. Hoewel...... wij bouviers zijn dan natuurlijk altijd burgermeester. En wij hoeven niet gekozen te worden, wij kiezen onszelf wel.

En nou het goeie nieuws: In dat vakantieverhaal zitten ook Job en Julius en Job is vandaag jarig. 13 jaar. (Heeft die melige Bolle weer zo'n belachelijke hoerafoto van gemaakt.)

En dan nu het beste nieuws: nog twee nachtjes slapen, dan ben ik jarig. 1 jaar pas. Ik kan nog heeeeeel lang mee. Kom maar op allemaal.

BG

Het gaat slecht met BG. (Spreek je uit als BieGie, van de BG’s die popgroep. Weetjewel? Nee, weet ik niet want daar ben ik te jong voor, maar dat zegt die Bolle, mijn baas.) Hartproblemen. Henk, de baas van BG, was bang dat een afspraak bij diergeneeskunde in Utrecht wel eens zijn laatste afspraak zou kunnen zijn. Bie (wij noemen hem Bie, nee, die Bie is een andere blogger) is al heel oud, bijna veertien en dat schijnt een mooie leeftijd te zijn. Zeggen ze. Ik ben nog geeneens geen 1, dus dat is een heel ver van mijn mand show. (Bijna 1 jaar wel. 30 oktober, volgende week hoi hoi dan ben ik jarig.) Maar toen Bie en zijn baas terugkwamen uit Utrecht had hij hele goeie medicijnen meegekregen en nou loopt hij weer elke dag een paar keer voorbij. Wel twee keer rusten onderweg. Doet Bie een tukje en zit zijn baas er op een paaltje naast. Heel roerend. Bie was de eerste hond die ik zag toen ik naar buiten mocht. Ik blij, wilde meteen spelen, maar Bie vond zo’n klein mormel maar helemaal niks. Moest’ie niets van hebben. En Bie is, jawel, een bouvier. Toen dacht ik dat alle honden Bouviers waren. Nee zei die Bolle, die ooit logica heeft gestudeerd. Alle bouviers zijn honden, maar niet alle honden zijn bouviers. En Jaqueline Bouvier (Kennedy) dan, riep ik, dat is ook een bouvier! Nee wijsneus, dat is heel iets anders. Als een mens Bouvier heet is dat een eigennaam en jij heet Yka en je bent een bouvier, dat is een soortnaam. O zit dat zo. (Zal wel, dacht ik er achteraan.) Nou moeten jullie niet zo dom gaan zitten lachen om dit wijsneuzige gedoe van een kleine pup en een grote Bolle, want dan heb ik nog wel een lekker raadseltje voor jullie barbaren. De maan is van kaas of hij is niet van kaas. Nou de maan is niet van kaas dus…… hij is van kaas. Niet waar!? Oke, maar waarom niet? Zo, daar ben je wel even zoet mee. Nou ben ik dus bijna een jaar en een mooie meid, maar Bie zit me nog steeds niet zitten. Veel te druk. Hou die ADHD trut bij je, gromt’ie tegen mijn baas. En dan moeten Henk en die Bolle allebei lachen. Worden zo langzamerhand ook te oud voor een leuke jonge meid, denk ik. Hoewel, laatst dat Amerikaanse Bulldog jongetje met die mooie blonde…….daar stond’ie wel heel lang mee te praten en wel heel erreg zijn best te doen. Nou, ik heb dat kereltje even mores geleerd. Wat denkt? Laat’ie dat nou lekker vinden! Keeeerels..... De laatste tijd mag ik gewoon met Bie oplopen. Kan die me met zo’n dromerige, weemoedige blik aankijken. Wat zou dat betekenen? Moet ik toch 's die Bolle vragen.