Blogmeiden

Spannnnnund…. Deze week, misschien volgende week, de duizendste bezoeker. In een half jaar. Vet cool hee. Ja ik weet ook wel dat het vergeleken bij de grote internetwereld geen speelballetje voorstelt, maar voor een klein heideblogje….. Blogito ergo sum, roept die Bolle (m’n baas) die net komt binnen lopen. Wat nou weer? Dat is Latijn. Ja dat begrijp ik, maar wat betekent het. Ik blog dus ik besta. Is een variatie op de uitspraak van een grote Franse filosoof. Cogito ergo sum, ik denk dus ik besta. Nou ik besta best wel, daar heb ik geen filosoof voor nodig, maar hoe kom je daar nou bij. Staat in Foreign Policy een beroemd Amerikaans diplomatenblad. Ja dáhàg, ik spreek geen Amerikaans, dat krijg ik niet op zondagsschool. Hahaha, lacht die Bolle, een beetje wel. Amerikanen zijn net pakwerkers. Er staat een groot artikel in dat blogs de wereld aan het veroveren zijn en een hele nieuwe en belangrijke vorm van communicatie en openbaar debat worden. Nou openbaar mijn … riep ik nog, terwijl die Bolle lachend wegliep. Wijsneus, blogito ergo nog wat. Voor straf browste ik door zijn favorieten. Héé Corrie, van camathome. Daar is die Bolle al jaren een trouwe fan van al vanaf de jaren 90. Ze is met Francisco van Jole een van de eerste Nederlandse interneticonen. Is nu ook een weblog gaan schrijven. En wat ziet! Krijg nou wat. Een prachtige foto die ze voor Cosmopolitain heeft gemaakt met twee andere blogmeiden. Merel Roze en Maris Renne. Gaaf zeg, cool, ik wil ook wel in dat klasje. Hahaha, ik weet hoe dat moet. Knippen en plakken al gaat dat heel lastig met vier poten. O jee, ik hoor dat die Bolle beneden zijn jas aantrekt en de riem pakt. Nee, dan moet ik stoppen, want rennen over de hei en matten met mijn vriendjes vind ik altijd nog leuker dan er over schrijven. Sorry meiden dat ik jullie voor mijn fantasietje heb gebruikt. Maar jullie zullen niet gek opkijken van een schrijvende bouvier. Hebben jullie allemaal allang op internet gezien. Honden, katten, cavia’s, pony’s, pasgeboren baby’s, noem maar op. Allemaal bloggen. En ik heb er een nieuwe motto bij: Blogito ergo Cogito. (O nee, dat moet natuurlijk een andere naamval zijn. Nou dat vraag ik nog wel aan die Bolle.) Doeiiiiiiiii.

Peppie en Kokkie

Wat krijgen we nou. Lees ik dat Green Peace de andere kant op gaat kijken als er zeehondjes worden doodgeknuppeld. Maar daarom zijn we geen lid. Meteen naar hun website. Een slap kulverhaal. Lees zelf maar en stuur meteen meeltjes met veel 'verbaasde verontrusting'. Als ze zo doorgaan worden ze nog een heusse Peppie en Kokkie club. O ja, allemaal boze meeltjes naar mij. Wat ik tegen Peppie en Kokkie heb en hoe ik dat kan weten. (Zie ' Vlieland ’ van vorige week.) Ik ben nog veel te jong met mijn veertien maanden. Oké ja, klopt helemaal. Maar die Bolle (m’n baas) heeft (zoals hij zelf zegt) toen’ie nog jong en mooi was en filmeditor, meer dan zeventig afleveringen Peppie en Kokkie gemonteerd. En daar kom je nooit meer over heen, verzucht hij regelmatig. Nou, hij doet zijn best maar. Klein leed vergeleken met die zeehondjes. (Ga ook even kijken op de Proefdiervrij site. Was vroeger de bond tegen bestrijding vivisectie.) (Nee fout, trut, ik bedoel natuurlijk de bond voor......)

TOET TOET, BOING BOING, PEPPIE EN ……… Niks leader-liedje, zei die Bolle. Heeft dat honderden keren moeten horen. Hij heeft gelijk, ik krijg het nu al niet meer uit mijn kop. En hij heeft ook verboden er een foto bij te zetten! Dat is wel heeeeeeel kinderachtig.

……hup naar de wal, Peppie een scheppie en Kokkie een knal!

Vlieland

Wist ik veel. Wijsneus. Windkracht 7 - 9 wauwelde ik die Bolle (m'n baas) na. Flink windje ja. Nou, boven het wad als het schip gaat draaien doet hij een klein stukje Noordzee. Daar was het echt windkracht negen. Zuidwester storm. Het schip stampte en slingerde als een gek heen en weer. Nee niet zeeziek, maar de wereld was ineens een stuk minder safe als ik had gedacht. En toen we op Vlieland aankwamen (zie bovenste foto) was het windkracht tien en werd de veerboot uit de vaart genomen. Er kon niemand meer van het eiland af! Doodeng. Het waaide zo hard dat ik al piesend van de dijk werd afgeblazen. Ja de goeie kant natuurlijk, daar zorgde die Bolle wel voor. Maar verder was het vet cool. Veel duinen, grote stranden, rennen, vliegen, scheuren, zwemmen. Veel vijvers en vennen. Ook veel honden, maar dat waren allemaal van die 'keurige-bij-de-baas-blijvertjes'. Daar was dus geen lol aan. We zaten onder aan de dijk in een soort appartement van Hotel Rispens. Heel gaaf. Iedere avond lag ik uitgeput onder een restauranttafeltje en rook mooie wijnen voorbijkomen. Trouwens, met die Bolle heel laat nog kroegjes in geweest. De Zeevaart en Bruintje Beer. Harmanna was al naar bed. Dat was heel gaaf. Ook honden, maar die waren flink opdringerig. Dat hoort in de kroeg, zei die Bolle. En toen we terug over de dijk liepen vertelde hij daar precies dertig jaar geleden midden in de nacht met twee andere bouviers te hebben gelopen. Kim en Tigo. Hij met zijn Kim en Tigo had ik nog nooit van gehoord. Moet zo'n stevige blockbuster zijn geweest. De volgende dag was die Bolle jarig. Kreeg een SMS'je van die ouwe Vondelfoxen (man bijt hond) platendraaier. Uit Brighton, ook aan zee. En hij weer een SMS terug en toen die ouwe ..... allemaal over storm en zee. Het leken wel Peppie en Kokkie. Toen hoorden we dat er zeehonden door de storm van de richel waren afgespoeld en vlakbij op het wad lagen. Wij gaan kijken natuurlijk. Niks honden die een pilletje tegen zeeziekte hadden gehad, echte zeehonden. Maar we lijken helemaal niet vind ik. Lekker rennen is er niet bij. Wel mooie ogen, maar verboden te aaien. (Daar ben ik voor.) Nee, over het verschil tussen mensen en dieren hebben we het niet meer gehad. Daar waren we te moe voor. Alleen op de boot terug. Daar rende een groep kinderen schreeuwend en krijsend over het dek en door de salons. Daar wilde ik wel met meedoen. Dat doe jij helemaal niet, zei die Bolle uit de hoogte. En waarom doe ik dat niet??!! Ook uit de hoogte. Is heel eenvoudig. Die kinderen kunnen niet luisteren en jij wel!

Goeie voornemens (2)

Heb ik toch op mijn donder gehad. Eerst mijn stiefmoeder. Caya ja. Wat ik me in mijn hoofd haalde. Het dierenbevrijdingsfront. Terroristen zijn het die mensen bedreigen, bedrijven in brand steken en weerloze dieren zomaar loslaten. Zij was zelf een keer met de dood bedreigd en ze hadden toen 15 honden die een speciale wormbehandeling hadden gehad losgelaten. Bevrijd noemden ze dat. Maar die honden waren nog nooit buiten geweest. Zes zijn er doodgereden en ze hebben alle buurthonden tegen wormen moeten behandelen. Doodziek waren ze. Toen een meeltje van mijn buurkat Hobbie: Balkenende zegt dat het een criminele organisatie is. Ik zag die Bolle (m'n baas) knikken. Klopt, zei die. Nou nou, sinds wanneer ben jij het eens met Balkenende??!! NU! Maar dan ben ik lid van een criminele organisatie en dan ben ik een boef. Klopt ook, zei hij vals. Maar ik wil helemaal geen crmininele boef zijn maar jullie, jullie doen dieren dingen aan die je mensen helemaal niet mag aandoen want dan ga je zo de gevangenis in. Dat is niet eerlijk. Maar jij bent geen mens. O nee O nee, vertel me dan eens wat het verschil is?! Beesten kunnen bijvoorbeeld geen verhaaltjes schrijven, zei hij lachend. Dat moet jij zeggen, kijk maar op internet, honden katten, paarden, cavia's, allemaal, allemaal schrijven ze verhaaltjes en ze worden nog gelezen ook. Ineens zie ik die Bolle een grote koffer pakken, openmaken en er allemaal kleren in stoppen. Wat nou, gaatíe alweer op reis? Maar hij praat ondertussen gewoon door. Het belangrijkste is, wij mensen hebben kennis van goed en kwaad. Toen moest ik heel hard lachen. Ja ja, dat verhaal ken ik. Daarom hebben ze jullie het paradijs uitgeschopt, wees daar maar trots op. En daar was wel een slang voor nodig. Die beesten worden er nog op aangekeken! Toen zag ik Harmanna ook al met een koffer aankomen. Moet ik soms weer naar de kennel. Naar Caya, nou dat noem ik nog eens slechte timing. Maar die Bolle stopte ook mijn kluiven en een paar speeltjes in de koffer, dus ik mocht mee. Hoi Hoi, maar waar naar toe? Luister, zei hij. Als mensen ergens niet uitkomen gaan ze het bos in of de hei op om er over te praten. Die hei is voor ons dagelijkse kost, daarom gaan wij naar een eiland in de zee. Maar op 1 voorwaarde: jij zet in je verhaal een link naar de dierenbescherming. Die zijn ook niet kinderachtig, lees de actie 'laat de kuikens niet barsten', maar wel een beetje sociaal. En dan gaan wij daar praten over het verschil tussen jou en mij. En niet alleen in kilo's, riep hij er snel achteraan toen hij mij zag grijzen. En dan laat ik je nog iets heel bijzonders zien. Als wij langs de zandbanken in de Waddenzee varen zie jij......... Ja wat zie ik dan? ........honden. Big deal. Hier op de hei barst het van ........... dan zie jij ZEE HONDEN......... Zeehonden? O riep ik, nee nou begrijp ik het. Het gaat dit weekend heel hard waaien en dat zijn honden die allemaal een pilletje tegen zeeziekte hebben geslikt en nou zijn het zee-honden.

(Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Tenminste dat hoop ik, want ze voorspellen windkracht 7 tot 9 en dat is, precies, storm. Een westerstorm. Ga ik ook eens varen. Daar heb ik nog geen plaatje bij.)

Goeie voornemens.......

Ik wil een statement maken! Jij wilt wat?! Verbijsterd kijkt die Bolle (m'n baas) me aan. Hoe kom je daar nou bij? Nou ik wil wat betekenen, ik wil er toe doen. En niet zoals de afgelopen weken als een soort schoothondje worden behandeld. Onder de tafel in restaurants en in de kroeg en die etentjes bij jullie vrienden, leuk spelen met andere hondjes en kekke kindertjes en met die Vondelfox in het Bonte Paard in Laren, ook onder de tafel. 'O wat ben jij toch een makkelijk en lief hondje en zo gehoorzaam. En dat voor een bouvier!' Slijmerds. BAHHHHHH. Daar heb je die societydogs voor: Labradors, Collies, Flatcoats, noem maar op. Preutse nufjes allemaal. Doe mij maar een Rhodesische Ridgback of een Stephordshire. En wat is Rico ook alweer, oja een American Bulldog. Ik ben een grote sterke Bouvier. Moest in de sneeuw gaan liggen slapen om mezelf te bewijzen dat ik een harde, meedogenloze hond ben. Nou vraaaaaaaaag ik je. Als dat mijn leven wordt dan ga je nog wat beleven. Nee maar, riep die Bolle smalend, GURRRREL POUWURRRRRRRR........ Ja GIRL POWER ja, en mijn statement is vrijheid. Voor wie dan wel, riep die Bolle. Nou ik ben zwart, een beest en een vrouw, keus zat lijkt me. Wij hebben helemaal niets tegen zwartjes en hoezo vrijheid voor vrouwen? Die Bolle probeert slim te kijken. Nou die waren vroeger toch ook jullie eigendom, moesten precies doen en laten wat jullie zeiden. (Krijgt'ie toch ineens zo'n dromerige blik in zijn ogen met een lichte glimlach om zijn mondhoeken. Jasses.) Dan kies ik nu voor de vrijheid van beesten. Wordt ik lid van het dierenbevrijdingsfront. Toen we bij je moeder van 92 waren wist ik het meteen, je bent oud, zelfs heel oud voor je er erg in hebt. Dus nu dat statement: ALLE BEESTEN BIO INDUSTRIE VRIJ. En waar denk je dan, riep die Bolle dreigend, waar al dat voedsel voor jou en mij vandaan moet komen? Niet van die geitenboerderij in het Amsterdamse Bos, dat redden ze niet voor zestien miljoen mensen en geen idee hoeveel huisdieren. En jouw principes gaan trouwens ook niet verder dan je etensbak. En wat ziet?! Met een valse grijs op zijn gezicht gooit'ie er een grote biefstuk in. Zo'n heerlijke, donkerrode, sappige, geurige, malse............ ineens wist ik, sterk zijn en karakter tonen. Ik schraapte mijn keel en met mijn zwaarste gromblaf sprong ik woest overeind, greep zijn arm en riep: IK WILL BBBBBBBBOLLLLLLLUTJE!!!!!!!!!!!!!!!

Kerstboom

Een kerstboom. Die stond er precies een jaar geleden ook toen ik, zeven weken oud, hier voor het eerst binnenkwam. Ik paste nog op de onderarm van die Bolle (m'n baas) die me heel voorzichtig in de kamer neerzette. Ik liep regelrecht naar die boom vol kleurige lichtjes. Met 1 tik van mijn rechterpootje lag er meteen al een kerstbal op de grond. Grote lol. Dat wordt leuk hier. Maar toen begon't. Yka nee, en nog een keer, Yka NEE, en weer, YKA NEEEEHHHEEEE. Ik heb een tijdlang gedacht dat ik Ykanee heette. Maar dat is allemaal goedgekomen. Wat mij betreft dan, want ik denk dat ze der best wel eens spijt van hebben gehad. (Zie 'krantlezen' of 1 jaar dag.) En dan is zo'n dierenasiel heel dicht bij levensgevaarlijk. Uit heimwee zocht ik de website van Caya op en wat ziet: Sweet Pea en Kokomo hebben weer een nest. Ik heb er 4 broertjes en 2 zusje bij. Cool gaaf hee. Kan me helemaal niet voorstellen ook zo'n klein droppie te zijn geweest. Nou ik hoop dat ze een fijn huis krijgen. Dat is bij Caya altijd goed geregeld, maar ik weet nu dat het ook ontzettend mis kan gaan. Ik mag dan wel eens ruzie hebben met die Bolle, maar er zijn veel foute mensen die met honden doen waar ze zin in hebben. Dat asiel waar ik het over had zit vol met honden die dat zelf hebben meegemaakt. Dramatische verhalen. En de hele dag, soms dagen achtereen in een kennel. Ik trouwens ook deze week. Ze gingen een hele dag naar Brussel, Appel kijken. We hebben hier toch genoeg appels, dreinde ik. Ik wil snachts niet in een kennel! Je moet, bromde die Bolle. En dat is ook heel goed voor je karakter, verwend nest. Nou hee, moet je HEM horen.... Waar was ik ook weer, o ja, hele dagen in de kennel. Nou zijn er mensen die zich dat aantrekken. Die gaan elke dag, weer of geen weer, regen of wind, met 1 of meer honden wandelen. Even vrij, even rennen, even spelen met andere honden, even voelen dat je een echte hond bent. Ik ken ze zo langzamerhand allemaal, want we komen ze regelmatig op de hei tegen. Daarom hier een kerstwens en een kerstgroet. De kerstgroet is voor al die fantastische vrijwilligers, hulde hulde, en de kerstwens voor alle asieldieren dat er ergens nog een mooie plek voor ze gevonden zal worden.

En toen kreeg ik een meeltje. Van Hobby, de kat van de buren. (Van Jan en Rietje, jeweetwel, Flodder en Roodkapje. Staat ook in het archief.) 'Die Bolle van jou is dommer dan jij denkt. Sinds de opening van de vijfde startbaan op Schiphol vliegen er geen vliegtuigen meer over het Amsterdamse Bos. Heeft ook nog in de krant gestaan, met een foto van Herman Koch er bij.' O jee, wat een misser, nou dat vertel ik hem nog wel eens. Eerst doen we prettige feestdagen. Jullie ook?

Het bos met de vliegtuigen.......

Werden we ineens de deur uitgegooid. Die Bolle (m’n baas) en ik. Door Harmanna. Moeve, riep ze. Buiten keken we elkaar aan. Ze ging iets doen waar ze ons niet bij kon gebruiken, dat begrepen we ook wel, maar wat moeten we nou gaan doen. Een grote wandeling, altijd leuk, maar we hadden deze week al grote wandelingen gemaakt over de hei, bij de Generaal in Baarn en dwars door het Spanderswoud. Weet je wat, riep die Bolle, het bos met de vliegtuigen. Het bos wat??!! In de auto legde hij het uit. In zijn column in VN had Herman Koch (Jiskefet) jaren geleden geschreven dat zijn zoontje het Amsterdamse Bos 'het bos met de vliegtuigen' had genoemd. Omdat ze daar zo laag overvlogen dat je ze bijna kon aanraken. Bij ons boven de hei vliegen ze toch ook laag, riep ik nog, Geen vergelijk, zul je zo zien en horen was het antwoord. Nou, een hartstikke leuk bos. Dat in ieder geval. Grote stukken met bomen en struikgewas om doorheen te rennen en dan weer grote grasvelden langs vijvers waar je de overkant nauwelijks kan zien. Mieters. Pootje baden en zwemmen dus. En hartstikke veel honden. Allemaal dames die wel vier of vijf honden uitlieten en jonge meisjes met meer dan tien honden. Eentje had achter op haar jas ‘Outlet Service’ staan. Ha, riep die Bolle, kun je zien hoe sjiek jij bent, jij hebt een outlet service helemaal voor jezelf. Geen idee waar hij het over had. En natuurlijk veel fietsers en een paar joggers en zelfs paarden met ruiters. En allemaal loslopen! Leek een beetje op het Vondelpark maar dan heel veel groter. Op een gegeven ogenblik kon ik geen hond meer zien. En dat wil wat zeggen. Toen we langs de geitenboerderij liepen riep hij, speciaal voor jou. Omdat ik overal boven op klim noemt hij mij een geit. Maar wat ziet, loslopende hangbuikzwijntjes. Voor jou dus, riep ik vals. Ruim anderhalf uur gelopen, geen vliegtuigen. Niet eentje. Nou hing er een stevige mist, maar als er zo’n ding overvliegt schijnt horen en te zien je te vergaan. Plotseling hoorden we boven een hele hoop kabaal. Kakelen en gakken. Vlogen er wel honderd ganzen heel laag in drie formaties over ons heen. Prachtig gezicht, betekent dat het nu echt winter wordt. Maar geen vliegtuig gezien.

Toen we na de lunch weer thuiskwamen, rende ik verwachtingsvol naar binnen. Kijken waar ze ons niet bij kon gebruiken. En wat stond daar………… verrek dat ding ken ik. (Wordt vervolgd.)

Rood Kapje

Die Bolle (m'n baas) was te laat. Daar wil ik niet lullig over doen want hij rijdt al een paar weken voor zijn werk om de dag heen en weer naar Friesland en dat is een rot eind. (Die fotograaf waar ik van de zomer ook ben geweest. Zie VAKANTIE.) Maar hij had beloofd om met mij het avondrondje te doen. En toen was het al bijna donker. En zware mist. (Vandaar dattie te laat was.) Hij deed mijn lichtje om, want een zwarte boef in het donker zie je niet zo makkelijk. Het was zo stil op de hei dat ik zachtjes begon te lopen en het was ook wel een beetje eng, een beetje spookachtig. Bleef maar dicht bij die Bolle. Die had zijn camera bij zich, want een mistige hei in bijna donker levert hele mooie plaatjes op. Op de foto lijkt mijn lichtje geel maar in werkelijkheid is het rood. Je bent een omgekeerd Rood Kapje, had hij voor de grap geroepen. Dat moet je niet zeggen, dan roep je het onheil over je af. Grootmoeders okee, maar........ En ja hoor hoor, tien minuten later dook er een wolf op uit de mist. Ik schrok me rot. BOLLE HELP!!! Maar die draaide zich snel om en maakte een foto. Bestraffend keek de wolf hem aan. En hij keek echt, niet als een hond, maar als een mens. De kriebels liepen over mijn rug. Nou heb ik twee overheersende eigenschappen: ik ben niet bang en bloednieuwsgierig. Dus zo onderdanig mogelijk (want ik ben niet bang maar ook niet gek) liep ik langzaam en een beetje gebogen naar hem toe. Voorzichtig begon ik aan hem te snuffelen en toen, precies 1 tel, keek hij mij strak aan. Heel arrogant en heel afstandelijk. Vanuit de hoogte. Geen grom, geen blaf, maar ik wist meteen mijn plaats. Ja meneer, zei ik snel en dacht: wat een spetter. Toen dook Hans met zijn zoon en Quando van de Morsinkshof uit de mist op. (De oude Quando is de opa van mijn Duitse herder vriendje Kyro.) Hallo Hans, laat jij tegenwoordig wolven uit? Dat is mijn oppashond zei Hans. O gelukkig, een hond dus geen wolf. Er viel een pak van mijn hart. Jawel, zei Hans, het is een Saarloos. Een kruising. De ene helft is een Duitse herder en de andere een echte wolf. Een Rus nog wel. De wolf liep door alsof wij helemaal niet bestonden en loste op in de mist. Geen makkelijke tiepes, zei Hans nog terwijl hij met zoon en Quando ook in de mist verdween. Op dat ogenblik kwam Rietje achter ons uit de mist. Toen ze me zag spreide ze haar armen en riep; Haaaaaa die Ykaaaaaa, mijn schatje...... maar ik draaide me razendsnel om en rende weg. O nee, niks daarvan, sorry hoor, maar ik ken mijn klassieken, vandaag even geen grootmoeders.

Kayleigh

Kayleigh is dood. Dat is even schrikken. Vorige week hebben ze haar laten inslapen. Het ging al heel slecht met haar, maar toch. Dat dacht ik een paar weken geleden van BeeGee ook, maar die loopt nog steeds rond alsof er niets aan de hand is. Die Bolle (mijn baas) en Henk (zijn baas) hebben daar nog grapjes over staan maken. Ouwe taaie jippie jippie jee, zongen ze. Geen idee wat dat betekent en ze zongen nog vals ook. Kayleigh (uitlaatronde half twaalf, heb helaas geen foto, vraag ik nog wel) wilde eigenlijk heel graag met ons meespelen. Maar dat ging al een tijdje niet meer. Wij gingen wel naar haar toe, maar waren dan heel voorzichtig. Even neuzen en weer weg. Roerend van dat stelletje rauwdouwers, hoor ik die Bolle nog zeggen. Ze had nog maar 1 oog en allemaal kwaaltjes. Als ze die Bolle zag stak ze altijd haar neus in zijn hand en kreeg dan een trainertje. Zo'n pensknaagje. Twee dagen geleden kwam de buurvrouw met alle snoepjes die nu over waren en mochten we allemaal meedelen in haar erfenis. Nou dat was meteen weer dringen geblazen natuurlijk. Hebberige tiepes. En daarna gingen Timber (een Rodesische Ridgeback) en ik weer over tot de orde van de dag. Wat? Matten natuurlijk.

Visitors

Vet cool gaaf heeee. Dat is scoren. Komt die Bolle (m'n baas) een paar dagen geleden met een lachend gezicht de tuin binnenlopen. Ik stond boven op de tuintafel ijs los te krabben. (Ik ben dol op ijs.) Meestal roept'ie dan: GEIT, maar trok nu een brede smile. Al mijn alarmschellen begonnen te rinkelen. Als hij zo aardig doet wil hij iets wat ik niet wil, maar hij hield een A4'tje omhoog. Hij had de laatste bezoekers aantallen van deze blog geprint. Met de beginbezoekers mee, een kleine zeshonderd. In drie maanden!!! Ik werd helemaal bleek van schrik. (En dat is heel knap voor een zwarte bouvier.) Nee, dat is natuurlijk niet gigantisch. Dat snap ik ook wel. Op internet gaat het om honderdduizenden tot miljoenen bezoekers per dag als je wilt meetellen. Maar voor een klein regionaal heideblogje, dat ik drie maanden geleden voor een paar vriendjes ben begonnen....... Als je me niet gelooft, kijk zelf maar. En toen zijn we met veel vreugdekabaal naar onze zondagsschool gereden (HSV 't Haartje, niet on-line geloof ik) . Speuren en de vrouwenbegeleider-wedstrijden. (Op de fotomontage in het midden Liliane met haar hond. Hoge score. Cool. Zij en Rob, rijtje links twee en drie van boven, zijn onze trainers.) Hardstikke leuk. Maar toen de pakwerkers kwamen wilde die Bolle weg. Waarom? Dat staat in het vorige verhaaltje.Gaaf toch, 600 hits. Dat worden er 2500 per jaar! Dus wel blijven komen hoor, want het is mijn feestje maar helemaal voor jullie LOL!

Gymnasium

Die Bolle (m'n baas, net terug uit Liverpool) pissig. Zit je nou alweer achter m'n computer. Nou, riep ik verontwaardigd, ik moet toch m'n verhaaltje schrijven. Dan had je dat maar moeten doen toen ik weg was en bovendien, honden kunnen helemaal geen verhaaltjes schrijven. Jawel, jawel, dat heb je mezelf geleerd. (Zie fabelboef.) Toen ik heel klein was al. Toen zei je dat ik m'n klassieken en DE GROTE VERHALEN moest kennen. En toen heb je alle klassieke Goden en Helden naar de Erfgooiersstraat gesleept en me alle verhalen verteld die daarbij horen. Kijk maar, Harmanna heeft daar nog een foto van gemaakt. Heus waar, echt. En toen zei je ook nog dat ik als ik later groot ben ik naar het gymnasium moet. Maar dat vind ik flauwe kul. Je gaat toch niet dezelfde fout maken als die belachelijke ouders die denken dat hun uil een valk is! (Heee Kees, klassieke beeldspraak.) Ik ben gewoon een bouvier en dan vind ik zondagsschool al meer dan genoeg. Kom nou, ik laat me niet gek maken. En die verhaaltjes schrijf ik wel. Dat vind ik leuk. Maar nou ik goed naar die foto kijk, wat doet die aap daar boven op het balkon? Die aap dat ben ik ook, zei die Bolle op vermoeide toon. Ik wordt een beetje schizofreen van die verhaaltjes van jou. Hoezo schizofreen? Gaga is ook goed, zei 'ie. Jij bent een hond die schrijft en als ik een pakwerker zie krijg ik zin om te bijten!