Westerbork

Dat viel me toch zo tegen van die Bolle. Had ik helemaal niet van hem verwacht. Vreemd toch. We hadden een hardstikke mooie wandeling gemaakt. Van Grollo (langs het borstbeeld van Cuby, jeweetwel, van de Blizzards) en door de bossen van Hooghalen en Westerbork. Prachtig mooie, warme zomerzonkleuren door de takken en de bladeren. Zoete houtgeuren gemengd met de reuk van wilde kruiden. Zelfs die Bolle liep te snuffelen. Wandeling uit een boekje. Toen we in de buurt van Westerbork kwamen zagen we de steen met het gedicht van de achttien doden erin gebeiteld. 'Een cel is maar twee meter breed......' van Jan Campert. Heeft die Bolle helemaal uit z'n hoofd staan opzeggen. Was wel een plechtig moment, al zegt die oorlog mij natuurlijk niet zoveel. Foto rechtsboven. Op klikken om te vergroten. Daarna nog een keer rechtsonder op het kruis. Toen kwamen we door het bos van de toekomst. Allemaal jonge boompjes door kinderen geplant met hun namen en een wens voor de toekomst op een wit bordje ernaast. Hardstikke leuk en het leukste van dat bos van de toekomst...... honden lopen er los. Maar toen we bij het gedenkteken van het kamp kwamen, de samengeknoopte rails, floot die Bolle mij ineens terug en deed me aan de lijn. Er liep een groep oudere mensen omheen. Misschien wel Joodse overlevenden, zei die Bolle, ze zijn er oud genoeg voor. Laten wij maar doorlopen. Nee nee, ik trok aan de lijn, ik wil er naar toe. Daarvoor zijn we hier. Zachtjes trok die Bolle me terug. Meestal doet'ie dat met een harde ruk, luisteren. Maar nu ging hij voor me op z'n hurken zitten. Bewakingshonden, lieve Yka, hebben daar niet zo'n prettige rol gespeeld. En jij en zij kunnen daar niets aan doen, maar voor die mensen kan dat beeld een afschuwelijke herinnering zijn. Daarom. Hij kroelde in m'n nek en we liepen door. Toen merkte ik wat gemengde gevoelens zijn. Werd in Norg, toen we met Harmanna boodschappen gingen doen, weer helemaal goed gemaakt. Die Bolle ging even kijken in het kerkje uit 1200 en Harmmana en ik bleven buiten wachten. En toen riepen de dames die daar stonden dat wij ook gerust mochten binnenkomen. Kijk, zo hoort het. O ja, midden onder is weer de Jufferen. Met een glas wijn op de voorgrond. Tuurlijk, van die Bolle. En dat was zijn eerste niet en zijn laatste niet. Morgen meer .........

Witte Wieven

HEFFFFFFFTUGGGGGG Zeg nou zelf. Zit die Bolle eerst weken achter mekaar van sochtends zeven tot savonds ergens tien te werken. De laatste week in de stomende hitte van zijn werkkamer die wel een Turks bad leek. Hij begon zelfs tegen me te grommen als ik in de buurt van zijn computers kwam. En hij werd steeds stiller. Helemaal niet meer die breedbespraakte Bolle. Komen we terug van een ochtendwandeling, heeft Harmanna de auto ingepakt, instappen en wegwezen. En geen idee waarnaartoe. Iets van een lang verwenweekend. Hup weg, afkicken, ontstressen, you name it. Harmanna achter het stuur, geen gelul, mee. Sta ik dezelfde avond bij zonsondergang in een prachtig Drents ven. Doodstil. Geen hond, niemand, alleen die Bolle en ik. Dat was genieten. Beetje poedelen, snuffelen achter het riet, happen naar een libelle. Die Bolle op z'n hurken met zijn hand in het water. (Nee, niet die hand, nou moet je niet lullig gaan doen.) Was heel mysterieus. Keek wel een beetje benauwd naar de randen van het bos. Daar zweven de Witte Wieven. En zeker in dit bos van Lieveren. Blijf ik toch altijd maar een beetje bij die Bolle in de buurt. Alleen zijn mobiele kiekjes zijn wat donker. Ben ik meer een zwarte vlek met twee koppen. Yka Blog Ness. Maar toen wist ik al waar we zaten. De Jufferen Lunsingh. Soort langdgoed met boerenhofstede. Geen televisie, geen computers, zelfs geen radio, weg van de wereld. Heel ontspannen, vrije sfeer, relaxt, dat woord zocht ik, leuke mensen en ..... ja natuurlijk, die Bolle zou die Bolle niet zijn, een waanzinnig mooie keuken en de mooiste wijnen in de kelder en bij hem op tafel. (In die kelder is'ie nog geweest.) (En kwam nog terug ook.) O ja, andere honden ook. Meer details kun je in de nieuwsbrief lezen. Of in mijn blog van vorig jaar, want we zijn er al een keer geweest. Toen heel kort. Als jouw baas ook trekjes van die Bolle heeft, kun je nu scoren! Hele heftige overgang dus. Slapen in een hotel is alleen niet m'n sterkste kant. Nee, ik ben een beetje een Loosdrechtse eigenheimer. Slapen doe je thuis. Gewoon in je eigen bed. Trut-me-hola, riep die Bolle, watjuhhhh... en legde me tegen zijn voeten aan boven op bed. Ik slaap nooit op bed. Morgen gaan we naar de echte grote bossen, beloofde hij. In 1 wandeling de boswachterijen van Grollo, Hooghalen en Westerbork. Klonk goed.....(beetje draaien)....heel goed zelfs...... (nog een beetje bijdraaien)....dan.... (liggen)....maar...... (inschurken)..... (nog een keertje inschurken)....veel... (draai gevonden) ..... veel slapen......... morgen......(Geeeeuuuwwwwww...) ........ morgen meer.........

Westerhandje

Gauw nog eentje. Tijd zat. Kwam de Westertoren tegen. Daaronder is die Bolle geboren. Heeft Anton van Duinkerken nog een geboortekaartgedichtje op gemaakt.

In oorlogstijd geboren
onder de Westertoren
[....]
O Heer verhoor onze bede
Geef hem z'n spel in vrede.

Dat is prima gelukt. Na de hongerwinter, heeft'ie goed overleefd, zoals we nu kunnen zien. Maar nu staat die toren gedeeltelijk in de stijgers. Haha, net die Bolle. Ook gedeeltelijk. Dat handje dus. Nee dat is niet het handje van die Bolle. Dat durfde ik niet! 

Holland Festival

 Daar staan wij als honden toch maar mooi buiten. Cultuur heet dat. Nou gaan die Bolle en Harmanna regelmatig savonds naar het theater of de film, maar de afgelopen weken was het wel heel erg. Opera, concert, toneel en vanmiddag Kabuki. Schijnt Japans theater te zijn. En dan zit ik dus al die tijd alleen. Precies, schrijf ik mijn blogjes. Maar wel lang alleen. Verder niet te klagen hoor. Wordt van te voren lang en breed uitgelaten. Hoef niet bang te zijn dat ik het met zo'n loopband moet doen. Die foto kreeg ik van Hobby (m 'n buurkat, op klikken om te vergroten). Krijsend van plezier had'ie 'm aan zijn personeel, de haasjes, laten zien. Gooi hem wel meteen weg. Je weet maar nooit. Die Bolle heeft zo z'n zwakke momenten......... 

Droomhuisje

 Hier zijn die Bolle (m'n baas) en ik het helemaal over eens. Ons droomhuisje. Midden in het bos. Helaas alleen om van te dromen. Onbereikbaar. Dit is dan ook een schrijfproefje. Deze blogje schrijf ik vanuit Picassa, dat handige fotoprogramma van Google. Kijk die Bolle doet alles met dat ingewikkelde Photoshop van Adobe (kan natuurlijk veel meer mee) en schrijft het verhaal via de blog editor in zijn Internet Explorer. Maar zo gaat het veel makkelijker. O ja, we zijn weer on speaking terms. Hij is wel een stuk strenger geworden. (schreef ik al, dat VZH riedeltje, maar vergat de link) Moet nu echt direct luisteren. Lastig, want het komt me niet altijd uit. Maar vandaag zittie weer te werken (Monteert een video van Caya en Uranie op de set van Keizer en de Boer, weer een boef, hahahaha) dus staat zijn hoofd nu heel erg anders naar. Op de hei ziet hij me niet eens staan. Laat staan lopen liggen zitten volgen. (Lees de Dromer na Tentamen) Nou, kijken of het werkt.  

33 graden

Toen het leven nog mooi en goed was. Bloedheet dat wel. Daarom veel water. Loosdrecht om precies te zijn. Alle foto's (op klikken om te vergroten, als je wilt tenminste) met mobieltje gemaakt. Door Harmanna. Daarom veel Bolle bloot. Niet te missen. Dat deed ik ook niet een dag later. Vechtend met een hond om een speeltje dat ik wilde hebben, greep die Bolle het speeltje en ik die Bolle. Zijn hele hand onder het bloed. Twee uur later kwammie terug uit het ziekenhuis met een heel groot verband om z'n hand. Heb de hele middag naast zijn voeten gezeten en gelegen. Spijt me zo Bolle. Maar hij negeerde me totaal. Je baas bijten doe je niet, ook niet per ongeluk. Nee, het is helemaal mis. Savonds op de hei even los om te piesen en te poepen, maar daarna meteen weer aan de lijn en volgen en zit en af en blijf. De hele VZH riedel op tempo in wisselende volgorde. O jee, terug onder appel. Ik deed m'n stinkende best, maar meer dan een gedachtenloze aai kon er niet af. Bolle is boos, Bolle is heel boos. Dat wordt een lange hete zomer. Daar is 33 graden nog niks bij.

Deurmat deel 2

Kreeg ik toegestuurd van Hobby, mijn buurkat, naar aanleiding van die hond als deurmat. (Die was wat minder ongelukkig met de verdwijning van Simba, want dat kleine katertje terroriseerde hem behoorlijk.) Gepikt uit het archief van zijn baas. Personeel zegtie zelf. Die persobasoneel had hier erg hard om moeten lachen. Met zo'n vette ondertoon. Zo lachen die bazen ook als ze elkaar om beurten van die kleine verhaaltjes zitten te vertellen. Geen ideeeee waar het over gaat. Plak ik m'n mooie staart er gewoon aan. Tenslotte heb ik geen deurmat nodig.

Simba

Eindelijk, zit die Bolle (m'n baas) in z'n blote bast in de tuin, kan ik weer even achter de computer. Maar heb helaas weer een slecht bericht. Was het vorige week Job die ze moesten laten inslapen, vandaag is het twee weken dat mijn grote liefde Simba weg is. Mijn eigen katertje. Elke dag als ik iets in de tuin naast ons hoor schiet ik naar de heg in de hoop dattie weer terug is. Maar niet. Laatst stond de voordeur open en ben ik stiekum even naar binnengelopen. Geen Simba. En niemand weet wat er gebeurd kan zijn. Hij was zeer slim in het verkeer en had heilig ontzag voor auto's en fietsers. En honden die hij niet kende hield hij op een veilige afstand. Maar ja, een ongeluk ligt in een klein hoekje. En Harmaana en ik zijn voor iets anders heel bang. De laatste keer dat we hem hebben gezien lag hij op het matje voor hun deur, helemaal in elkaar gekrompen. Had nergens belangstelling voor. Sloeg z'n pootjes met scherpe nagels niet eens in mijn baard. 's-Avonds lag hij op de motorkappen van autoos die net terug waren. Warm dus. Waarschijnlijk was hij ziek en kwamen z'n baasjes net die avond niet thuis. Sinsdien is'ie weg. Te lang weg. Hoi Simba, zal altijd aan je blijven denken. (Foto boven, op klikken om te vergroten. En nog een foto met Ollie, Job en Julius zoals vodige week beloofd.)

Job is dood

Job, jeweetwel, van dat mooie paradijsje daarboven in Groningen. Gisteravond hebben ze hem laten inslapen. Hij had veel pijn van een tumor aan z'n poot, was al een hele tijd heel agressief, een beetje dement en gisteren kreeg hij een lichte beroerte. Dertien jaar is hij geworden, bijna veertien. Mooie leeftijd he? Maar die Bolle had het er toch wel moeilijk mee. Job en z'n jongere halfbroertje Julius, waren de honden van die Bolle z'n ex(echtgenote). Harmanna en hij kwamen daar veel en hij ging altijd met die honden op stap. Naar de bossen uiteraard, de stad Groningen, autoritten over de "Olle Klie", het openluchttheater van het museumlandgoed Nienoord in Leek en de kroeg natuurlijk. Ja, zo is die Bolle. Prachtig leven, in een heel groot omheind speelveld met een hoge zandbult en een enorm hok om in te schuilen als het regende. Want hun bazin was onderwijzeres en overdag zaten ze daar. Akke, de buurvrouw, hield dan een oogje in het zijl. Maar vorig jaar overleed Hansje, hun bazin, plotseling. Een collega van Hansje die ook veel ruimte en een hond had, heeft ze toen liefdevol in hun gezin opgenomen. Met Julius, zijn jongere broer, ging dat fantastisch. Die kreeg een heel nieuw leven. Spelen met kinderen en een leuke grote bommelhond die Ollie heet, Job wilde nooit spelen, mee boodschappen doen, op vakantie, wandelen, noem maar op. Elke dag wat anders in plaats van de strakke regelmaat die hij was gewend. Niemand wil nu geloven dat die speelse jonge hond al twaalf jaar is. Maar met Job wilde het niet lukken. Miste Hansje, dat was echt zijn bazin, heel erg. Eerst werd hij steeds sacherijniger en toen zelfs agressief. Als ik op de Houtwal, hun paradijsje was, zag hij me ook al niet zitten hoor. Hij vond die wilde pup maar een vervelend nichie. Als we kwamen liep hij vaak meteen naar achteren naar z'n eigen kamertje. En daar durfde ik niet te komen. Op het kleine fotootje in de hoek zie je mij met Job en Julius nog op de Houtwal. Ik zal even wat andere foto's zoeken, maar ga nu eerst met die Bolle even een grote wandeling maken. Zal hem goed doen. Doen jullie even de links. Hoera voor Ollie en Hans. Vakantie en zo.... Wordt vervolgd.

Hond als deurmat........

Dat noemen ze kunst. Zal er niet veel woorden over vuilmaken, maar wie haalt het nou in z'n hersens (onze koningin zou zeggen, wie verzint nou zoiets) om een deurmat met hond te maken?
Nou, zij dus:

Artwork by: Hannah Greely
Muddle, 2004
Coconut fiber, silicone glue
11 x 43 x 29 in./28 x 109.2 x 73.7 cm
Collection of Astrup Fearnley, Oslo, Norway
Courtesy the Hammer Museum, Los Angeles
Photo: Joshua White
All Rights Reserved (Via We Make Money Not Art)

Moet daar in Noorwegen deze winter wel heel lang, heel donker zijn geweest. En in Los Angeles zijn ze gewoon gek. Zegt die Bolle. Die vond het trouwens wel een leuk plaatje. Aardig idee ook. Dus? Die Bolle is ook verdwaald in deze lange donkere winter. Vergeet de lente maar. Wanneer wordt het eindelijk zomer? Dat hebben we hard nodig.

Ballendieven

Loopt er tegenwoordig nog eentje van Caya over de hei. Een reu, half jaar ouder dan ik en een stuk groter. Alleen mijn staart is groter en veel mooier. (Doet't weer prima trouwens. Zie blog hier onder.) Zijn baas zit meestal op de fiets. Wij mogen elkaar wel en rennen dan een stuk gezamelijk op. Weet niet hoe hij heet, maar het kan geen broertje zijn, want in dat half jaar was Sweet Pea zwanger van mij. Misschien een halfbroertje, want die Kokomo is niet te vertrouwen en hij lijkt sprekend op mij. Ook in gedrag en nou komt het. Ben ik vanmniddag op de hei met Harmanna (natuurlijk weer Harmanna, daarom ben ik nog steeds veel buiten, die Bolle zit alleen nog maar achter die stomme computers), komt hij er weer aangerend. Zijn baas erachteraan op de fiets. Coen probeerde uit allemacht een tennisbal uit mijn buurt te houden door mij weg te jagen. Liet die bal dus onbeheerd achter. Zwakke strategie, want ik ben sneller en ren dus gewoon even om. Pik ik heb je. Maar vandaag lukte dat niet, want die andere Cayaganger had de bal gezien en scheurde er recht op af. Pak gauw die bal, riep zijn baas tegen Harmanna en de andere hondenvrouwen. Als hij hem te opakken heeft krijgen we hem nooit meer terug. Apporteren doet'ie van geen kanten. Harmanna der mond zakte open van verbazing en een andere hondenmoeder slaakte een wanhopige zucht. Daar zijn we mooi klaar mee. Hebben we twee ballendieven. Blijkt dat die goser dezelfde afwijkingen heeft als ik. Leuk, lief, gehoorzaam en behoorlijk goed onder appel, totdat we de bal van een ander te pakken hebben. Dan helpen barse commando's, lieve woorden, snoepjes of andere afleidingen helemaal niet. Wat we hebben is van ons. En als ze dan boos op ons afkomen, rennen we een paar meter weg, niet te ver en niet te dichtbij, en gaan uitdagend achter de bal liggen wachten. En als ze dan weer komen weer een stuk verder en zo uitdagend mogelijk de wereld inkijken. Schijnbewegingingen hebben geen enkele zin. En als ik/hij even wegloop zijn we er altijd sneller bij dan zo'n trage tweebener en weer weg. Wat heeft die Bolle al een ruzie in het bos gehad als zo'n Gooise kakmadame met dreinende kinderen (die valse hond heeft mijn bal afgepikt) furieus riep dat het HAAR bal was en zij die NU terug wilde hebben. Dan blijft die Bolle heel rustig (heeft'ie zichzelf aangeleerd, want het is van nature een driftkop) kijkt haar vriendelijk begrijpend aan, wijst in mijn richting, ergens in het bos, en zegt.... gaat gerust Uw gang..... ik wens U een prettige wedstrijd. Nee, met die Bolle gaat het goed, hij leeft nog. Maar het heeft er weleens om gespannen. Die meiden hebben meestal een grote paraplu in hun hand, of kinderspeelgoed en meestal razend scherpe nagels. Dat geloof je toch niet, zei Harmanna, zou het in de genen zitten. Zelfs een deskundige (ze bedoelde oom Herrie) is het niet gelukt om Yka te laten apporteren. Intussen was het mij gelukt om de bal terug te jatten, snel dribbeltje met omhaal, maar die arme Coen had het nakijken. Dat zijn geen ballendieven meer, mompelde de bazin van Coen, dat wordt een complete bende. Dus, hierbij voorgesteld: Caya's zwarteballenbende. U bent gewaarschuwd. En ja, die aaipoot heb ik ook nog steeds. Wie durft?