Entre Act

En de rest was eten en drinken. Dat zijn van die gewone familiekiekjes aan tafel. Hoort niet thuis in mijn blog, vind ik eigenlijk, maar na alles wat we hebben gedaan en jullie gezien, wil ik deze plaatjes niet achterhouden. (Klikken om te vergroten en daarna rechtsonder op het kruis om nog een keer te vergroten.) Ik noem het 'entre act', maar weet niet zeker of dit het hoofddoel was en de rest tussendoortjes. Vandaar. Aan tafel dus. Ook met Diane, jeweetwel, de andere voogd van de Joepies. Kijkspelletje. 1. Waar zit ik als ik niet op de foto te zien ben? Klopt. Onder tafel. Je ziet Harmanna kijken. 2. Op welke foto staat niet een glas wijn, vol of leeg? In 1 keer goed. Midden onder heeft Harmanna twee glazen whiskey gescoord. Nog een keer het adres van de Jufferen Lunsingh, kun je ook mee scoren. En het laatste nieuws: deze week is die Bolle 3 kilo afgevallen. Precies, de ijzeren hand van Harmanna!

Kunstwijn & Co

Kijk, dat is nou een titel waar die Bolle van over de rooie gaat. Kunst, oke, wijn, dubbel oke, Co, zo heet zijn moeder (93), meestal oke. (Krijgt nog steeds standjes omdat'ie te dik is, hahahaha.) Maar zo geschreven betekent het allemaal wat anders. Co betekent hier compagnie. Er was inderdaad een heel gezelschap, kun je op de foto's zien. Maar KUNSTWIJN. Ik zie de rillingen al over zijn rug lopen. Als de wijn niet Frans is begint'ie al te griezelen. Toch is het waar. De jaarlijkse wijnproeverij in Tynaarlo met veel kunst. Bij Jan (en zijn muzikale vrienden en studenten) en Saakje (schilderijen en objecten) (kijk ook naar de gekleurde Axis schoenen) en natuurlijk Leo (ook musicus) en Peggy (ook Jufferen Lunsingh) die samen de wijn en de hapjes doen. Maar wat gebeurt? Je gelooft het niet. Echt niet. Ik wordt buiten de deur gezet. Letterlijk. Op het landje daarnaast. (De deur zie je links met daarachter Diane en Phaedra.) Zij allemaal mooi drinken met veel lekkere hapjes, ik op een afstand toekijken achter een sloot en een hek. Al die foto's heb ik gemaakt, van heel ver weg. Balen, nee dat is te zwak. Pisnijdig was ik. Heb ik laten horen ook. En wat gebeurt? Niks. Niemand reageert. En Phaedra begreep het al helemaal niet. Nee natuurlijk niet, want die woont daar. Kijken kijken en niet kauwen. Moet je zien die Bollekapsoneslijer. En maar slijmen tegen die wijnschenkende dames om een extra hapje. Wacht maar, dat zal ik 's tegen je moeder zeggen! Krijg je weer op je donder dat je te dik bent. HaaHaa..... Volgende week is het mijn beurt.

Kale Kunst Jonker

Kunst? Kwestie van kijken, roept die Bolle altijd. Point of view. Nou dat heb ik geweten. Hij kunstkijken in Groningen ik met Harmanna op het terras van de Kale Jonker. Stinkdruk. Want het was eindexamendag op de Minerva Academie. (Wordt je opgeleid tot kunstenaar en de fotgrafen hangen op het A- Kerkof, maar dat schreef ik al.) Daar komen niet alleen kijkers naar het eindexamenwerk, zoals die Bolle op af, maar ook een hele hoop familie. Nou je ziet het. Mijn 'point of view' was het terras. Kortom, stevige poten en Groningse konten. Noem dat maar kunst. Duurde eindeloos. En toen hoorden we ook nog dat topbarmaneigenaar Bert pensionado was geworden en met vriend en zoon in Ierland gaat wonen. Bye bye nr. 10! Zijn Harmanna en ik maar naar de Wolthorn gegaan. Loslopende honden van erge mooie maar erg dronken meid en een ex wethouder waar ik een snoepje van kreeg en een knipoog naar Harmanna, die daar met een ex televisie BN'ner zat te praten. Heeft iets met brillen. Beetje Gooi in Groningen.

Westerbork

Dat viel me toch zo tegen van die Bolle. Had ik helemaal niet van hem verwacht. Vreemd toch. We hadden een hardstikke mooie wandeling gemaakt. Van Grollo (langs het borstbeeld van Cuby, jeweetwel, van de Blizzards) en door de bossen van Hooghalen en Westerbork. Prachtig mooie, warme zomerzonkleuren door de takken en de bladeren. Zoete houtgeuren gemengd met de reuk van wilde kruiden. Zelfs die Bolle liep te snuffelen. Wandeling uit een boekje. Toen we in de buurt van Westerbork kwamen zagen we de steen met het gedicht van de achttien doden erin gebeiteld. 'Een cel is maar twee meter breed......' van Jan Campert. Heeft die Bolle helemaal uit z'n hoofd staan opzeggen. Was wel een plechtig moment, al zegt die oorlog mij natuurlijk niet zoveel. Foto rechtsboven. Op klikken om te vergroten. Daarna nog een keer rechtsonder op het kruis. Toen kwamen we door het bos van de toekomst. Allemaal jonge boompjes door kinderen geplant met hun namen en een wens voor de toekomst op een wit bordje ernaast. Hardstikke leuk en het leukste van dat bos van de toekomst...... honden lopen er los. Maar toen we bij het gedenkteken van het kamp kwamen, de samengeknoopte rails, floot die Bolle mij ineens terug en deed me aan de lijn. Er liep een groep oudere mensen omheen. Misschien wel Joodse overlevenden, zei die Bolle, ze zijn er oud genoeg voor. Laten wij maar doorlopen. Nee nee, ik trok aan de lijn, ik wil er naar toe. Daarvoor zijn we hier. Zachtjes trok die Bolle me terug. Meestal doet'ie dat met een harde ruk, luisteren. Maar nu ging hij voor me op z'n hurken zitten. Bewakingshonden, lieve Yka, hebben daar niet zo'n prettige rol gespeeld. En jij en zij kunnen daar niets aan doen, maar voor die mensen kan dat beeld een afschuwelijke herinnering zijn. Daarom. Hij kroelde in m'n nek en we liepen door. Toen merkte ik wat gemengde gevoelens zijn. Werd in Norg, toen we met Harmanna boodschappen gingen doen, weer helemaal goed gemaakt. Die Bolle ging even kijken in het kerkje uit 1200 en Harmmana en ik bleven buiten wachten. En toen riepen de dames die daar stonden dat wij ook gerust mochten binnenkomen. Kijk, zo hoort het. O ja, midden onder is weer de Jufferen. Met een glas wijn op de voorgrond. Tuurlijk, van die Bolle. En dat was zijn eerste niet en zijn laatste niet. Morgen meer .........

Witte Wieven

HEFFFFFFFTUGGGGGG Zeg nou zelf. Zit die Bolle eerst weken achter mekaar van sochtends zeven tot savonds ergens tien te werken. De laatste week in de stomende hitte van zijn werkkamer die wel een Turks bad leek. Hij begon zelfs tegen me te grommen als ik in de buurt van zijn computers kwam. En hij werd steeds stiller. Helemaal niet meer die breedbespraakte Bolle. Komen we terug van een ochtendwandeling, heeft Harmanna de auto ingepakt, instappen en wegwezen. En geen idee waarnaartoe. Iets van een lang verwenweekend. Hup weg, afkicken, ontstressen, you name it. Harmanna achter het stuur, geen gelul, mee. Sta ik dezelfde avond bij zonsondergang in een prachtig Drents ven. Doodstil. Geen hond, niemand, alleen die Bolle en ik. Dat was genieten. Beetje poedelen, snuffelen achter het riet, happen naar een libelle. Die Bolle op z'n hurken met zijn hand in het water. (Nee, niet die hand, nou moet je niet lullig gaan doen.) Was heel mysterieus. Keek wel een beetje benauwd naar de randen van het bos. Daar zweven de Witte Wieven. En zeker in dit bos van Lieveren. Blijf ik toch altijd maar een beetje bij die Bolle in de buurt. Alleen zijn mobiele kiekjes zijn wat donker. Ben ik meer een zwarte vlek met twee koppen. Yka Blog Ness. Maar toen wist ik al waar we zaten. De Jufferen Lunsingh. Soort langdgoed met boerenhofstede. Geen televisie, geen computers, zelfs geen radio, weg van de wereld. Heel ontspannen, vrije sfeer, relaxt, dat woord zocht ik, leuke mensen en ..... ja natuurlijk, die Bolle zou die Bolle niet zijn, een waanzinnig mooie keuken en de mooiste wijnen in de kelder en bij hem op tafel. (In die kelder is'ie nog geweest.) (En kwam nog terug ook.) O ja, andere honden ook. Meer details kun je in de nieuwsbrief lezen. Of in mijn blog van vorig jaar, want we zijn er al een keer geweest. Toen heel kort. Als jouw baas ook trekjes van die Bolle heeft, kun je nu scoren! Hele heftige overgang dus. Slapen in een hotel is alleen niet m'n sterkste kant. Nee, ik ben een beetje een Loosdrechtse eigenheimer. Slapen doe je thuis. Gewoon in je eigen bed. Trut-me-hola, riep die Bolle, watjuhhhh... en legde me tegen zijn voeten aan boven op bed. Ik slaap nooit op bed. Morgen gaan we naar de echte grote bossen, beloofde hij. In 1 wandeling de boswachterijen van Grollo, Hooghalen en Westerbork. Klonk goed.....(beetje draaien)....heel goed zelfs...... (nog een beetje bijdraaien)....dan.... (liggen)....maar...... (inschurken)..... (nog een keertje inschurken)....veel... (draai gevonden) ..... veel slapen......... morgen......(Geeeeuuuwwwwww...) ........ morgen meer.........

Westerhandje

Gauw nog eentje. Tijd zat. Kwam de Westertoren tegen. Daaronder is die Bolle geboren. Heeft Anton van Duinkerken nog een geboortekaartgedichtje op gemaakt.

In oorlogstijd geboren
onder de Westertoren
[....]
O Heer verhoor onze bede
Geef hem z'n spel in vrede.

Dat is prima gelukt. Na de hongerwinter, heeft'ie goed overleefd, zoals we nu kunnen zien. Maar nu staat die toren gedeeltelijk in de stijgers. Haha, net die Bolle. Ook gedeeltelijk. Dat handje dus. Nee dat is niet het handje van die Bolle. Dat durfde ik niet! 

Holland Festival

 Daar staan wij als honden toch maar mooi buiten. Cultuur heet dat. Nou gaan die Bolle en Harmanna regelmatig savonds naar het theater of de film, maar de afgelopen weken was het wel heel erg. Opera, concert, toneel en vanmiddag Kabuki. Schijnt Japans theater te zijn. En dan zit ik dus al die tijd alleen. Precies, schrijf ik mijn blogjes. Maar wel lang alleen. Verder niet te klagen hoor. Wordt van te voren lang en breed uitgelaten. Hoef niet bang te zijn dat ik het met zo'n loopband moet doen. Die foto kreeg ik van Hobby (m 'n buurkat, op klikken om te vergroten). Krijsend van plezier had'ie 'm aan zijn personeel, de haasjes, laten zien. Gooi hem wel meteen weg. Je weet maar nooit. Die Bolle heeft zo z'n zwakke momenten......... 

Droomhuisje

 Hier zijn die Bolle (m'n baas) en ik het helemaal over eens. Ons droomhuisje. Midden in het bos. Helaas alleen om van te dromen. Onbereikbaar. Dit is dan ook een schrijfproefje. Deze blogje schrijf ik vanuit Picassa, dat handige fotoprogramma van Google. Kijk die Bolle doet alles met dat ingewikkelde Photoshop van Adobe (kan natuurlijk veel meer mee) en schrijft het verhaal via de blog editor in zijn Internet Explorer. Maar zo gaat het veel makkelijker. O ja, we zijn weer on speaking terms. Hij is wel een stuk strenger geworden. (schreef ik al, dat VZH riedeltje, maar vergat de link) Moet nu echt direct luisteren. Lastig, want het komt me niet altijd uit. Maar vandaag zittie weer te werken (Monteert een video van Caya en Uranie op de set van Keizer en de Boer, weer een boef, hahahaha) dus staat zijn hoofd nu heel erg anders naar. Op de hei ziet hij me niet eens staan. Laat staan lopen liggen zitten volgen. (Lees de Dromer na Tentamen) Nou, kijken of het werkt.  

33 graden

Toen het leven nog mooi en goed was. Bloedheet dat wel. Daarom veel water. Loosdrecht om precies te zijn. Alle foto's (op klikken om te vergroten, als je wilt tenminste) met mobieltje gemaakt. Door Harmanna. Daarom veel Bolle bloot. Niet te missen. Dat deed ik ook niet een dag later. Vechtend met een hond om een speeltje dat ik wilde hebben, greep die Bolle het speeltje en ik die Bolle. Zijn hele hand onder het bloed. Twee uur later kwammie terug uit het ziekenhuis met een heel groot verband om z'n hand. Heb de hele middag naast zijn voeten gezeten en gelegen. Spijt me zo Bolle. Maar hij negeerde me totaal. Je baas bijten doe je niet, ook niet per ongeluk. Nee, het is helemaal mis. Savonds op de hei even los om te piesen en te poepen, maar daarna meteen weer aan de lijn en volgen en zit en af en blijf. De hele VZH riedel op tempo in wisselende volgorde. O jee, terug onder appel. Ik deed m'n stinkende best, maar meer dan een gedachtenloze aai kon er niet af. Bolle is boos, Bolle is heel boos. Dat wordt een lange hete zomer. Daar is 33 graden nog niks bij.

Deurmat deel 2

Kreeg ik toegestuurd van Hobby, mijn buurkat, naar aanleiding van die hond als deurmat. (Die was wat minder ongelukkig met de verdwijning van Simba, want dat kleine katertje terroriseerde hem behoorlijk.) Gepikt uit het archief van zijn baas. Personeel zegtie zelf. Die persobasoneel had hier erg hard om moeten lachen. Met zo'n vette ondertoon. Zo lachen die bazen ook als ze elkaar om beurten van die kleine verhaaltjes zitten te vertellen. Geen ideeeee waar het over gaat. Plak ik m'n mooie staart er gewoon aan. Tenslotte heb ik geen deurmat nodig.

Simba

Eindelijk, zit die Bolle (m'n baas) in z'n blote bast in de tuin, kan ik weer even achter de computer. Maar heb helaas weer een slecht bericht. Was het vorige week Job die ze moesten laten inslapen, vandaag is het twee weken dat mijn grote liefde Simba weg is. Mijn eigen katertje. Elke dag als ik iets in de tuin naast ons hoor schiet ik naar de heg in de hoop dattie weer terug is. Maar niet. Laatst stond de voordeur open en ben ik stiekum even naar binnengelopen. Geen Simba. En niemand weet wat er gebeurd kan zijn. Hij was zeer slim in het verkeer en had heilig ontzag voor auto's en fietsers. En honden die hij niet kende hield hij op een veilige afstand. Maar ja, een ongeluk ligt in een klein hoekje. En Harmaana en ik zijn voor iets anders heel bang. De laatste keer dat we hem hebben gezien lag hij op het matje voor hun deur, helemaal in elkaar gekrompen. Had nergens belangstelling voor. Sloeg z'n pootjes met scherpe nagels niet eens in mijn baard. 's-Avonds lag hij op de motorkappen van autoos die net terug waren. Warm dus. Waarschijnlijk was hij ziek en kwamen z'n baasjes net die avond niet thuis. Sinsdien is'ie weg. Te lang weg. Hoi Simba, zal altijd aan je blijven denken. (Foto boven, op klikken om te vergroten. En nog een foto met Ollie, Job en Julius zoals vodige week beloofd.)