Camathome

Kom ik toch weer op achterstand. En ik doe nog wel zo mijn best om bij te blijven. Riep ik verheugd dat de grote blogjongens en meisjes mijn trendje kruisbestuiving gingen meespelen, gaan zij weer een hele stap verder. Die blogmeiden bedoel ik eigenlijk. Nieuw spelletje. Wie laat zich door Thomas Schlijper fotograferen? Tijdje geleden Bieslog (met iepot ook al), vorige week Merel Roze, vandaag Corrie van Camathome. Die heeft het heft in eigen hand genomen. Ja de hele dag in Amsterdam rond hangen om Thomas tegen te komen is natuurlijk zoiets als een mijl op zeven. Maar toch. Hee Bolle, je doet wel of je het zo druk hebt, maar wordt het niet weer tijd voor je rondje Elandsgracht, Lindengracht, Prinsengracht? Dat is toch jouw vaste doorzakrondje als je 't Gooi zat bent. Met het Papeneiland op de hoek en Ko Meier dat nu niet meer Ko Meier heet. Trouwens je kent al die kroegen achter de Papeneilandlink. Die Schlijper moet daar ergens in de buurt wonen, want uit die hoek zie ik de meeste foto's. Hee ouwe Jordanees van me...... effe stappe morrege? Tour des Jardins. Samen op tuinentour?

what's in a name

Vertelde ik al, toen ik door Caya heel kort werd geknipt, was die Bolle even naar mijn moeder met haar pups gaan kijken. Sweet Pea. Allemaal Sweet Pietjes dus. Zo heet ik ook, Yka Sweet Pea van Caya's Home. Bij een hondenstamboom is dat de gewoonte. Die Bolle heeft er Sweetkokomo van gemaakt, omdat hij vind dat de vader er ook toe doet en het klinkt veel leuker. Vind hij. Want op de hei vinden ze dat maar belachelijk. Als ik me voorstel kijken ze me met grote ogen aan. Yka WAT? Yka WIE? Nou, dat word je goed zat en tegenwoordig begin ik maar meteen te hollen of te grommen, slaan we dat tenminste over. Maar na de knipbeurt, op de hei, de hei met de koeien vlak bij Caya, kwam de oplossing. Daar kwam ik zo'n klein nichterig Russeltje tegen, die na een intense renpartij (wat kunnen die kleine beesies toch hardlopen), zich hijgend voorstelde. Ik ben Ollie Baas en hoe heet jij. Ben jij de baas? Probeerde ik hem nog af te leiden. Maar daar trapte hij niet in. Zo heet mijn baas: Baas. Dat is zijn achternaam en dus heet ik ook zo. Een idee natuurlijk, maar dat schiet niet op. Als ze de achternaam van die Bolle horen moet'ie het ook drie keer herhalen. Zeg maar Yka, zei ik. En verder? Verder niks. Nee dat kan niet. Een fatsoenlijke hond heeft een achternaam. (Wat een Gooise wijsneus.) Hij keek me peinzend aan, zag ineens mijn versgeknipte vacht en riep, ik weet het. Jij heet Yka Korthaar. Boem, hoorde ik achter me. Die Bolle was met een klap achterover gevallen en lag piepend naar adem te happen. Wat, niet begrijpen niet? Laat maar, is een lang verhaal en ik moet het hier korthouden van die Bolle. Ja, hij is wel weer tot de wereld gekomen.

aaipoot

Jij met je grote harde poten, riep die Bolle (m'n baas) toen er weer een klein hondje piepend van ellende terugrende naar zijn baas. Hoe vaak heb ik nou niet gezegd dat je daar voorzichtig mee moet zijn. Jij bent veel te groot en te sterk voor die kleine hondjes. Zelfs grote honden zijn bang voor die harde zwaaiarmen van jou. Nou hij vroeg het zelf, riep ik verontwaardigd. Hij kwam naast me staan en riep 'Ik wil een aaipoot'. Nee, dat vroeg hij helemaal niet. Hoezo niet?! Dat hoorde ik toch zeker zelf. Die Bolle schudde z'n grijze hoofd. Hij zei, ik wil een I Pod. Nou dat zeg ik toch, een aaipoot. Zeker weten. Nee, dat is wat anders. I Pod is Engels Amerikaans. Daarmee bedoelen ze zo'n klein apparaatje dat je om je nek hangt met twee van die doppies in je oren. Kun je muziek mee afspelen of gesproken tekst die van tevoren is opgenomen. O. Dat klonk heel dom, maar ik begreep het nog niet goed. Wat moet dat beest daar nou mee. Wij houden helemaal niet van muziek en dat gelul hebben we al genoeg aan onze kop. Kom hier, blijf, vooruit, af, volg........ ineens kreeg ik een idee. Vet cool hee. Ik wil ook een aaipoot eh....iepot. Toen was het die Bolles beurt om dom te kijken. En net zeg je nog geen muziek en vooral geen gelul. Precies. Ik laat jou die iepot inspreken met al die belachelijke commando's van jullie. Volg, blijf, noem maar op. Dan loop ik midden op de hei en speel dat bandje af. Blijf, volg, hier, jeweetwel..... en dan, weet je wat? Nou wat dan? Dan doe ik het niet. HAHAHAH En dan start ik dat bandje weer en dan doe ik het weer niet. Laggguuuhhhhhhh..... Kijkt die Bolle me hoofschuddend aan. En wat wil je daar nou mee zeggen? Dat je het anders wel doet?!

Kreeg ik een paar dagen later zo´n ding, loop ik midden op de hei, druk op play en weten jullie wat? Schrik ik me toch helemaal de klere, klinkt er keihard in de grote stilte de boze, dwingende stem van Caya die roept.....YKA FOEIIIIIIIII..... Niks LOL, niks cool. Ben ´m meteen verloren.

Kruisbestuiving

Ik heb een trendje gezet. Hoi Hoi Hoi. Jazeker, helemaal in mijn eentje en nu spelen de grote jongens en meisjes ook mee. Kruisbestuiving. Zo heet dat spelletje. Big deal, bromde die Bolle (m'n baas) voor wie het niet gauw goed is.Dat doen de grote media al jaren. Hebben ze niet genoeg te schrijven, schrijven ze maar over elkaar. Hee Bolle, ga aan je werk. Herinneren jullie dat verhaaltje over de Blogmeiden? Precies, met Corrie (Camathome) en Merel Roze. (Die andere ben ik vergeten. Heeft geloof ik ook geen blog meer. Was er zeker met de haren bijgesleept. Kan met mij niet meer want ik ben gisteren naar Salon Kittie geweest. Caya ja. Die Bolle heeft even met de nieuwe pups van m'n moeder staan spelen.) Nou Merel schrijft een blogje en Thomas Schlijper maakte daar een foto van, wat zij dan weer vermeld. Dat noem ik nou vet cool. De foto staat hier boven en de blog van Merel (gave blog) heet fietsbloemdieven. Hardstikke leuk joh. Doen we nog een keer. Ga ik weer op zoek naar een andere kruispartner. Maar ja, dan heb ik een groot selectieprobleem. Op internet kun je elkaar niet ruiken.

Boodschappen

Tsja, wat moet ik daar nou van denken. Mooi wel, aan de ene kant. Maar ja, daarna wordt je als een zacht gekookt eitje tegen de winkelruit geparkeerd. Nee, dan is achter in een auto wachten tot er uitgeshopt is een stuk aangenamer. Geeft meer status ook. Maar Mascha is top. Die loopt achter de scootmobiel van Ineke aan als ze naar de supermarkt gaan. Mooie tippel. Gaaf. Moet ze bij het fietsenrek wachten. Matig. Doet ze dus niet. Slipt vaak stiekum mee naar binnen en kuiert mee tussen de schappen. Vet cool. Dat zou wat voor mij zijn. En ik heb met mijn hoogte veel meer schapruimte binnen bijtbereik. Wauwww. En weet je wat? Ze hoeven aan mij nooit te vragen of het een onsje meer mag zijn.......
(Foto, natuurlijk, Thomas Schlijper.)

1 april (vandaag dus)

The first of April, some do say,
Is set apart for All Fools' Day.
But why the people call it so,
Nor I, nor they themselves do know.
But on this day are people sent
On purpose for pure merriment.
- Poor Robin's Almanac, 1790

So...be aware today!
Cheers!
Auntie Ilona & Baby Karma
& Piukku

Van Pirkko uit Finland. En nog steeds sneeuw. Heel veel sneeuw. Wauwwwwww.....(Is geen april grap.)

Dilemma

Het is ook nooit goed bij die Bolle (m’n baas). Vindt’ie mijn blogjes weer veel te lang. Mensen lezen niet meer. Kost te veel tijd. Moet snel, kort en helder zijn. Zegt’ie. Maar een goeie grap is nooit helder en een verhaaltje, hoe kort ook, kost tijd. Trouwens waar bemoeit’ie zich mee. Was hij eerst aan het filmen, heel vroeg weg en laat weer terug, zit’ie nou te monteren is’ie ook weer de hele dag weg. In z’n werkkamer. (Loopt wel het eerste rondje met mij, maar zit met z’n gedachten al helemaal bij de montage.) Kan ik dus niet bij de computer en moet ik m’n blogjes op de pc van Harmanna schrijven. Maar die heeft ‘m vaak zelf nodig. (Is webmaster) Dat noemen ze een dilemma. Maar niet voor lang: HEE luisteren jullie eens even. Ik wil een eigen computer MET internet. En veel of weinig woorden doeterniet toe. NU. Is dat kort genoeg? Zet ik er voor vandaag een blogplaatje bij met helemaal geen woorden. (Van Dirk Tuinder) Kun je wel veel verhalen bij bedenken. Hoi jihad Sally, niet doen hoor. Zo lullig zijn ze nou ook weer niet. En jij ook niet. Doe zoals ik, de zaak een keer goed op stelten zetten. Is een veel betere uitweg voor een dilemma........ggggrrrrrrrrr

DOMBO'S

Dat was dus een hint voor de oplossing, niet een scheldwoord. Voor het woord Palooka. Maar dat kwam niet echt over. Veel boze reacties. Hoezo dombo’s? Die Bolle was er al snel achter. Drukte meteen op de goeie knop. Jammer. En ik heb het moeten bezuren. Wraak. Vanochtend (zondagochtend) meteen naar de zondagsschool. Schiettraining. Haat ik. Gelukkig waren ze al met de pakwerkers bezig. (Handje kusje voor oom Herrie waar we vorige week niet zijn geweest. Sorry. En even blaffen tegen Bikkel.) Pakwerkers verwijst ook een beetje naar Palooka. Dat was een hele grote dikke domme boxer in een ouwe Amerikaanse comic strip. (Alles van waarde werd in America vastgelegd in comic strips.) Met de nadruk op dik en dom. Hee Bolle Bolle..... hij kan er niet om lachen. (Heeft vanochtend op de weegschaal gestaan. Moet je ook niet doen, heb ik al zo vaak gezegd. En bij die filmopnamen hebben ze alle zoetigheid voorhanden die door onze snoepindustrie wordt geproduceerd.) En de plaats waar die dombo’s vandaan kwamen of weer naar teruggaan, is Palookaville. Zoiets dus. En het heeft ook nog een beetje met racisme te maken. Palooka verwijst naar Polac. En een Polac (immigrant uit Polen, jeweetwel die nu bij ons komen werken) was vroeger in Amerika alles wat lui en dom was. (Nee, niks Surinamers. Black is Beautiful!) Denk eerder aan de ‘meathead’ van Archie Bunker. Archie was de Geert Wilders van 40 jaar geleden. (Zie foto.) Een comic strip op TV. En toen konden ze er nog om lachen.

Palookaville

Had ik die Bolle mooi tuk. Boem, in 1 keer. Wat was? Zaterdag niet naar de trainingswedstrijden geweest. Watje, protesteerde ik. Vond hij niet. Had de hele week, elke dag in die bittere kou staan filmen en voorvoelde een griepje. (Wie gelooft dat nou met zo’n lijf.) Het was zaterdag ook heel koud en die wedstrijd is hooguit tien minuten lopen en daarna ruim een uur stilstaan. In de kou dus. Nee, we gaan niet, besliste hij. Voor alle zekerheid, want hij moet nog twee weken filmen en ziek zou een ramp zijn. Wat een ... smoes. Ik flink pissig. Even zieken. Boor je een feestdag door mijn neus en wordt ik door Lia en oom Herrie en al die blaffers als een mietje (en nou komt het, let op) naar Palookaville gestuurd. Snel boos weggelopen. Het psycho bommetje was gelegd. De wraak tikte af als een tijdbom. Want, zo krijg je die Bolle uit z´n hum. Oke, ik weet nog wel een paar hele goeie (die anderen ga ik niet verklappen want ik ben geen verrajer) maar deze is heel bijzonder vet cool en heel effectief. En niemand begrijpt dat het pure pesterij is. Ook die Bolle niet. Dus pakkans nul. Kijk, die Bolle wil graag alles begrijpen. Als hij een woord tegenkomt dat hij niet kent wordt'ie narrig, daarna driftig en daarna heftig wanhopig. Zoeken zoeken zoeken, anders wordt’ie helemaal gek. Encyclopedien, woordenboeken, etymologien, Babylon, Google, Yahoo, Hotbot.....Heb je ‘m al? Precies. Wie weet in hemelsnaam wat een Palooka is, laat staan Palookaville? Ik dus. Heel toevallig hoor, ergens gelezen, maar het heeft me een hele dag gekost voor ik had gevonden wat het betekende. En dat woord heb ik nu in de Bolle zijn kop geprent zoals Osama Bin Laden de planes in het World Trade Center. Ik zag hem nog net schichtig naar me kijken, maar in zo´n situatie neem ik liever afstand. En nu.... HAHAAAAA, nu zit’ie niet alleen bij die Bolle in z´n bol, maar ook bij jullie. (Americawatchers mogen even niet meedoen.) Geen idee hè? DOMBO’s……… Doe je best. Uitslag komt later.

Bolle Bommel

Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de brug...... dit zou een gedicht van M. Nijhof moeten zijn en geciteerd door die Bolle (m'n baas) op weg naar z'n werk. Nee, niet weer die videoburka, of soundtopictures, maar wel dat afschuwelijk koude weer. Zo erg is het nog niet geweest. Vandaag heeft'ie de hele dag staan blauwbekken in het Brabantse land. Ergens achter Heeswijk - Dinter. Het heeft zelfs nog een beetje gesneeuwd en het had al volop lente moeten zijn! Met een paarse kop van die ijzig kouwe wind kwammie vanavond thuis. Het is toch echt lente, riep hij. Absoluut. Vanmiddag hebben we de eerste lammetjes gezien. Nee niet gefotografeerd, want daar hadden ze het te druk voor. Maar Thomas Schlijper (beste fotoblog) heeft wel een paar mooie lammetjesfoto's op zijn website staan. Met hond. Daar word je warm van. Linksboven (op klikken om te vergroten) 'soundtopictures' Steven. (Kijk ook kruisbestuiving) Daarnaast Lange Onno, maar die heeft nog geen website. Ga ook even bij het kasteel van Heeswijk kijken, of als het daar te koud is bij de abdij van de Norbertijnen. Klinkt naar grote sigaren en cognac. Heeft'ie nu ook. Maar zonder de metten en met Harmanna...... Dat bedoel ik. Enfin (sjiek woord) elke dag kwamen hij en zijn cameraploeg op weg naar het zuiden en weer terug over de nieuwe brug van Zaltbommel. En begon die Bolle iedere keer het gedicht van Martinus Nijhof te citeren over de oude brug. Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de brug..... Maar bij de tweede regel zat'ie al klemvast. Ouder worden betekent ook slecht geheugen. (Of kwam dat door al die glaasjes wijn?) Hij heeft wat met Bommel. Zoals ik hem altijd die Bolle (m'n baas) noem, zegt Harmanna (zijn baas, nee flauw) altijd Bommel. Dat bijt elkaar niet hoor. Bolle Bommel dekt nog steeds helemaal de lading. En daarom probeerde hij ook dat gedicht te citeren. Doe ik het voor hem. Helemaal. Heb het opgezocht. Met beschrijving. Een vriend van Nijhof , de clavecinist Hans Philips, zag op tweede kerstdag in 1933 echt een zingende vrouw op een schip onder de brug doorvaren en heeft dat aan Martinus verteld. (Die brug werd ook in 1933 geopend, wat een mooie overbruggingstijd moet dat geweest zijn. Zie hondenbrug hieronder.) Nijhof schreef toen:

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar schenen te vermijden,
worden weer buren.Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw.Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer.

en wat zij zong hoorde ik dat het psalmen waren.
O, dacht ik, o dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal U bewaren.

Mooi he? En nu is de nieuwe brug de oude brug. En de nieuwe nieuwe brug heet de Martinus Nijhof brug. Geopend door de minister van toen. Mevrouw Jorritsma. Ook al niet nieuw meer. Nee, heeft geen psalmen staan zingen......

Hondenbrug

Nou dat moeten wel een hoop honden zijn geweest. Die Bolle (m'n baas) keek op van zijn boek. Die hondenbrug bedoel ik. Z'n wenkbrauwen gingen omhoog. Kijk, hier heb ik twee ouwe ansichtkaarten (op klikken om te vergroten) van de hondenbrug uit 1930. Hier is'ie van steen. En hier, ergens jaren twintig, is'ie van hout. Dan liepen er zeker zoveel honden overheen dat ze hem van steen moesten maken anders was hij in mekaar gestort. En dus hondenbrug. Begint die Bolle heel hard te lachen. Wacht even, wacht even. Hij gaat er rustig voor zitten en pakt de kaarten en de foto's van Oud Hilversum. Zie je dat water. Ja. Dat loopt naar de oude haven en snijd Hilversum in tweeen. Daarom hebben ze daar een houten brug overheen gebouwd. Mooie brug, leuke brug ook zo te zien. Bijna alle spullen die vroeger niet gedragen konden worden gingen op handkarren (vaak met een hond er onder zie hondenleven) of met paard en wagen. Daar was die brug sterk genoeg voor. Maar toen ineens veranderde alles. Bijna van de ene dag op de andere. De automobiel kwam er aan. En die was te zwaar voor zo'n houten brug. Er reden natuurlijk al een paar auto's, maar iedereen dacht dat is een speeltje van de rijken. En die hadden tijd zat, dus die rijden maar om. Maar ineens kwamen er steeds meer auto's en ja, daar was die brug niet tegen bestand. Door het hele land werden houten bruggen vervangen door bruggen van steen. Behalve in Hilversum. En waarom niet in Hilversum? Nou het gewone liedje, ook toen al. Ze hadden geen geld. En toen heeft een slimme wethouder, de Karin Heerschop van 1928 een heel mooi plannetje bedacht om aan dat geld te komen. Honden. HONDEN? Ja, honden. Er waren toen ook al een heleboel honden in Hilversum en daar hebben ze hondenbelasting over geheven. Veel hondenbelasting. En van die hondenbelasting hebben ze die brug gebouwd. O wat vals. En hebben ze die Karin Heerschop van 1928 toen ook afgezet? Nee, want die heeft het via die honden heel slim gespeeld. Want er waren toen ook al een hoop mensen met een hekel aan honden en die vonden het wel een goed idee. Zo slim is mevrouw Heerschop niet. Die zit gewoon ongeneerd met haar parkeertengels aan onze mooie melkkoe. Dokken dombo's. Dombo's? Ja, wij dus. Melkkoe? Ja melkkoe. Dat is diezelfde automobiel maar dan honderd jaar later.