In memoriam BG

BG is dood. (Je zegt biedsjie, van die popgroep weetjewel.) Gisteren werd hij tijdens het kleine wandelingetje dat ze nog maakten, bij de paddestoel waar ze altijd even uitrusten, niet goed. Henk (z'n baas) heeft hem zo goed en zo kwaad als het ging naar huis gedragen en in de auto gelegd. Meteen doorgereden naar de dierenarts. Maar toen was hij al dood. Volgende maand zou hij veertien jaar zijn geworden. Hij had al een tijdje last van zijn hart en een paar maanden geleden was het ook al kantje boord. Toch knapte hij toen weer aardig op, maar de laatste tijd zag je hem minder worden. Hij heeft een mooi leven gehad hoor. Heel mooi. Wel vijf, zes keer per dag ging hij met Henk op pad. Vroeger de hele grote wandelingen en veel zwemmen (veel bekeuringen gehad ook) en later wat kleinere rondjes op onze hei. Maar strijk en zet elke dag. Het viel in de buurt meteen op als ze een keer later waren. Mij mocht die ouwe brombeer niet. Hou die ADHD trut bij je, gromde hij tegen die Bolle (mijn baas) als ik wilde spelletjes met hem wilde doen. Dan kreeg'ie een snoepje, maar ik moest uit de buurt blijven. Er lopen hier trouwens nog wel een paar honden rond die gevoeld hebben dat je met BG geen grapjes moest maken. Henk heeft het er heel moeilijk mee. Dat snap je. Hij heeft hem als pup bij Caya gehaald en veertien jaar lief en leed met hem gedeeld. Dat is niet niks. Gisteren heeft die Bolle nog even met hem gebeld en sterkte gewenst. Nou, dat doe ik ook maar. Sterkte Henk.

Hotel

Bolle ziek. Balen. Zijn antivirus werkte niet. Norton? Nee, paracetamol.exe. Kom niks te kort hoor. Met Harmanna doe ik alle heiderondjes, maar met die Bolle (m'n baas) doe ik altijd extra dingen. Zoals laatst helemaal met de trein naar de Generaal in Baarn. Spannund. Wandelen en daarna lunchen. Hij dus. Meeltjes beantwoord. Tijd genoeg. Een van de heidehondjes bazen vond mijn impressionist zo mooi. Heeft'ie uitgeprint en hangt nu boven de eettafel. Smakelijk eten, hoop ik. En Hobby, mijn buurkat (haat honden en mij vooral, want Rietje zijn vrouwtje vind mij waanzinnig cool gaaf) heeft de fantasie explosie als preventive whatch-dog art boven zijn mand gehangen. Werkt als een trein, komt niemand meer in de buurt, maar het slaapt heel onrustig, schrijft'ie. Surfen naar Corrie, vaste prik, en wat ziet? Staat in een tekenfilm, samen met die Bie van Bieslog. Omdat ze internetblogs maken, zegt Han Hoogerbrugge, de tekenaar. (Staat ook in de top 10 van die Bolle.) Maar ik dan? Tellen mijn heideblogjes niet meer mee? Neem dus weer het recht in eigen poot, net als bij die blogmeiden. (Corrie meelde terug, wat zit je haar goed!) Een bouvier laat niet over zich lopen. Mezelf er gewoon bijgetekend. Eerst bij Bie (speelt een detective met verrekijker), maar dat lijkt me zo'n strenge schoolmeester. 'Calvinist' zegt die Bolle. Dus heel vertrouwd bij Corrie gaan liggen. Tsja, helaas, niet echt gaaf. Zelfs niet cool. Kan niet tekenen. Jammer. En bewegen ook niet. Begrijp niets van Flash animaties. Bijna anderhalf jaar en ik moet nog een hoop leren. Kijk daarom maar bij de echte Hoogerbrugge. Hotel, aflevering 7. Vet cool gaaf.

Kunst

Als mensen een modern schilderij zien roepen ze heel vaak, dat kan mijn kleine broertje ook! Maar ze roepen nooit, dat doet mijn hond beter. Nou ik wel hoor. Had de hele dag de tijd en ben er eens rustig voor gaan zitten. Die Bolle (m'n baas) en Harmanna waren een dagje op museumbezoek in Den Haag. Ook in de kunst. Een zelfportret. Dat doen alle grote kunstenaars wel een keer. Nou kan een hond veel, maar niet een penseel vasthouden. Minpuntje, geef ik toe. Maar geen nood, schuiven met een muis kan wel, dus ik doe kunst op de computer. Ben ik toch helemaal uit mijn dak gegaan. 2 kunstwerken op 1 middag. Keurig m'n kop voor de camera en toen er tegenaan. Eerst de impressionist. Onherkenbaar, maar hardstikke gaaf. Toen een mislukte expressionist. Wel herkenbaar dus cool. En toen spatte mijn fantasie over het hele scherm uiteen. Vet gaaf hee. Als je heel goed kijkt zie je dat ik het echt ben. Van binnen en van buiten tegelijk. Uitprinten en meteen boven je bed hangen. En als je bezoek krijgt en ze kijken heel verbaasd naar boven in plaats van naar je bed, dan roep je heel trots: kijk, dat is nou een echte Sweetkokomo! En als ze dan heel hard wegrennen heb ik je een hoop ellende bespaard. Heel modern, echt heus, dat noemen ze: the art of the preventive watch-dog.

Even slikken

Er liep een paard op de gang. Ja, echt heus. Die Bolle (m'n baas) en ik waren op de verkeerde afdeling terechtgekomen. Een mevrouw riep, U hebt een hond, dan bent U verkeerd. Wij doen alleen de veestapel. Riep die Bolle terug (humor) dan ben ik bijna goed, dit is een koehond. Mevrouw lachen en wees de weg. Ze waren aan het verbouwen bij de diergeneeskunde in Utrecht. Weer een paar lange gangen door. Eindelijk waren we bij de receptie van de afdeling Gezelschapdieren. Daar val ik onder. De meeste vreemde beesten, ook parkieten en papegaaien. Een herrie, blaffen krijsen piepen gillen, ik werd er stil van. We werden keurig omgeroepen en kwamen bij een paar leuke meiden terecht. O wat ben jij een mooie hond, riep de ene. En terwijl ik me op m'n best liet zien (uitslover gromde die Bolle jaloers) en ze met verschillende apparaatjes over mijn lijf ging, vroeg de ander achter de computer hem het hemd van zijn lijf. Toen kwam er een meneer (best wel een spetter, ik val op dokters) en die deed het allemaal nog eens dunnetjes over. Met een elegant sprongetje de onderzoekstafel op. Het meisje deed een thermometer in mijn bibs en de dokter keek in mijn keel. Klein voor een boef, zei hij. Wat nou klein!? Niks klein. Pittig. Vond hem ineens niet leuk meer. Weer een lange gang in en daar stond een ander meisje die me meenam. Die Bolle moest wachten. Röntgenfoto’s maken. Nou dat ging snel en handig moet ik zeggen. Ik was zo terug. Weer wachten. Kwamen die eerste meisjes met de dokter om over het middagprogramma te praten. Ze gingen een slikfilmpje maken en ik kon eind van de middag worden opgehaald. (Ze wilden eerst dat ik een nacht bleef, maar dat heeft die Bolle kunnen voorkomen.) Even buiten piesen, het was over twaalven en ik was om zeven uur al op de hei geweest, en een klein hok in. Aai van die Bolle, braaf zijn, kom zo weer terug en weg wassie. Dat was even slikken en dat is het nou juist het punt. Ik heb van jongs af aan een slikprobleem. Soms tot kotsen en stikken toe. Echt lullig. Heb soms dagen geen zin om te eten of te drinken. Misschien groeit ze er overheen, had de dierenarts gezegd. Maar niet. Daarom dit onderzoek en een slikfilmpje om te zien wat het probleem is en waar het precies zit. En vooral, is er iets aan te doen?

Die avond zaten die Bolle en Harmanna wat treurig naar me te kijken en vielen er verassend veel stukjes worst op de grond. Veel geaai ook. Begreep er niets van, maar vond het prima na zo'n lange dag dat er met je word rondgezeuld. Tevreden schuurde ik me tegen de drempel die net was gestuct en geverfd. (Puppietandjes had Harmanna tegen de schilder gezegd.) Hmmmm, verse verf, wat ruikt dat lekker. Gedachtenloos zette ik er mijn tanden in. Wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar ineens stond ik buiten en die Bolle riep met een rooie kop woorden die ik nu wel ken maar niet mag herhalen. In een klap was ik weer helemaal thuis.

IJmuiderslag

Nou dat wordt dus helemaal naadje poep. Niks Artis de Partis! Verboden voor honden. Lees ik net op hun website. Heb ik daar nou al die reclame voor gemaakt! Wij schijnen virussen te hebben die slecht zijn voor die hokbewoners. Krijg nou wat. Heb altijd gedacht dat virussen alleen in computers zaten. Er mogen niet eens blindengeleidehonden naar binnen. Jammer maar helaas, schrijven ze. Bij een blinde zorgen ze dan wel voor begeleiding. Nou dat zou die Bolle (m’n baas) wel leuk vinden, met een mooie meid door Artis wandelen, want die Bolle is niet blind. Maar ik dan? Terwijl ik pissig doorsurfte kwam ik bij de Amersfoortse terecht. Nee, niet de verzekering, de dierentuin. En wat ziet! Nee, niet hulpeloze oude man bij mooie meid in bed maar, bingo, daar mogen wel honden naar binnen. Welkom zelfs. Vet gaaf héé. Kost maar 75 eurocent en dan krijg je ook nog een poepschepje mee. Die Bolle dan. Goed idee, roept’ie. Gaan we daar zaterdag naar toe. Dan komen de schilders en moeten wij moven van Harmanna. O dat is wel jammer, ik had wel graag meegeschilderd. Daarom juist, roept hij vals grijnzend vanachter zijn snor. Jouw manier van schilderen kennen we al. En die puppietandjes moeten zij nou juist gaan wegwerken. Kom op, het is mooi weer met een windje, even babbelen in Haarlem en dan naar het strand in IJmuiden.

Nou die duinen waren wel gaaf. Net als op Vlieland. Rennen en vliegen, naar boven en naar beneden en vooral achter de meeuwen aan. Hoewel, er stegen ineens twee hele grote kanjers langzaam op en keken heel kwaadaardig achter hele grote snavels naar mij. Ik scheurde voor alle zekerheid weer terug de grote strandvlakte op en zag ineens alleen nog maar zand, zand en nog eens zand. En in de verte, heel klein, die Bolle. Daar kreeg ik toch zo’n eng gevoel van. Wist ik toch helemaal niet meer of ik naar voor of naar achter moest. Schrikken. Ben ik maar gewoon gaan liggen. Toen die Bolle bij me was riep hij lachend, HAHAHAHA, een boef met pleinvrees. Ja, lach er maar om. Terug ben ik heel strak naast hem blijven lopen. Dat moet je zo op de zondagsschool doen. HAHAHAHA. Tot we weer bij de duinen waren. En toen zag ik een klein meeuwtje en……… voor ik het wist stond ik weer midden op die grote zandvlakte. Nou, toen ben ik maar gewoon doorgerend. Je kan niet aan de gang blijven. Toch?

Haagse kak

Hoi Hoi Hoi. Ik mag mee naar het verjaardagsfeestje van de moeder van die Bolle (m’n baas). Wordt 92. Dat lees je goed. Dat haal ik van mijn leven niet. Een etentje in een sjiek Haags restaurant. (Daar noemen ze dat een brasserie!?) Maar toen kwam de aap uit de mouw. Naar de kapper want het wordt de eerste keer dat ze me zien en dan moet ik er natuurlijk pico bello bijzitten. Zeker in Den Haag, zei die Bolle. Nou daar heb ik mooi schijt aan, allemaal Haagse kak. Geef mij maar ’t Gooi. Hielp niets. Naar Salon Kitty, riep hij. Caya natuurlijk. (Dat schreef ik vorige week al.) Toen we bij haar voor de deur stonden had ik nog niets in de gaten. Die Bolle even spelen met tante Uranie (Wereldkampioen IPO III , speelt Northolt in de TV serie Russen) en ik liep rustig en nieuwsgierig snuffelend achter Caya aan. Tenslotte ben ik daar geboren. Veel nieuwe luchtjes. En toen pas zag ik de trimtafel met het galgje en maakte meteen rechtsomkeert. Maar daar stond die Bolle. No chance. (Dat is Engels, goed hè?) Met een grote zwaai zette hij me op de tafel. Boem. Nou dan maak je er maar het beste van. En als Caya begint heb je ook niet veel keus. Gelukkig niet trimmen, alleen bijknippen. Van achter naar voor. Je staat ontzettend te kijk. (Kijk maar, hieronder.) Moest ik toch even aan die Artis de Partis van Corrie (Camathome) denken. (Haar Blog vandaag heet 'Bitch'. Ook Engels en ik ben ook een bitch. Vergeet de Hero Dogs niet.) Als sok met oogjes hoef je volgens mij nooit geknipt te worden. Moet ik die Bolle toch eens voorstellen. In plaats van het Amsterdamse Bos kunnen we ook een keer naar Artis gaan. Zouden daar ook honden in hokken zitten, zoals hier de pensionhonden? Had Caya toen ze klaar was nog zo’n kort verhaaltje waar iedereen dan vet hard om moet lachen. Een blondje dat haar haar laat verven, hoe noemen ze dat? Ik wist het niet en die Bolle ook niet. Kunstmatige intelligentie!

Nou, het was best leuk in Den Haag. En ze vonden mij allemaal een lieve, aardige gehoorzame hond en vooral zo ontzettend rustig. Klopt, want als ik iets creatiefs wilde ondernemen wees die Bolle meteen weer naar mijn plek onder de tafel. Nou nou, zei z’n moeder, die hem veel te streng vond (zo'n lieve hond), stel je voor dat ik jou zo had opgevoed? Begint’ie heel hard te lachen. Nee moe, het zou niets hebben geholpen. Allemaal lachen. Dat moet’ie me toch nog eens uitleggen. Maar vandaag gaan we eerst pakwerken, dat heb ik wel verdiend.

Tessa, portretje van een Weimaraner

Dat vind ik nou zo'n sjieke hond. Fluwelen ogen en een prachtige huidskleur. Beetje afstandelijk, (die Bolle, m'n baas, vindt zelfs een beetje arrogant) en ontzettend eigenwijs. (Begint die Bolle te lachen, moet je horen wie het zegt!) Niks met zijn allen rennen en rammen. Als ze de hei op komt met Karin en die twee Beagles, loopt ze sierlijk met een zweefdraf de hei in, zoekt naar een muizenspoor en begint dan als een gek te graven. Nee, niet als een gek, want daar is ze veel te deftig voor, maar wel heel fanatiek. Zo vangt ze muizen. Echte jachthond dus. Uit een heel oud geslacht ook. De eerste Weimaraner staat al op een schilderij uit 1600 nog wat. Ze zijn gefokt door de Kurfursten van Sachsen - Weimar. Vandaar de naam. Ook sjiek, de stad van dichters als Schiller en Goethe. Heel iets anders dan onze rijmelaar Driek van Wissen. Ik heb haar wel eens geholpen met graven, maar daar stelt ze helemaal geen prijs op. En dan niet grommen en grauwen, zoals wij dat allemaal doen om andere blaffers uit de buurt te houden, gewoon even indringend kijken. Nou dan wil je wel weg zijn. Ontzettend veel websites over Weimaraner met heel veel informatie. Een paar en dan moeten jullie zelf maar doorlinken. Een duitse site, Vom Forsthaus Gegehegemule, klinkt ook ontzettend Duits en een Amerikaanse. Allebei met veel geschiedenis en leuke verhalen. En als iedere baas lijkt Karin natuurlijk op haar hond. Jawel.

Nog iets heel anders. Een heel leuke link naar Artis, de dierentuin. (gezien bij Corrie van Camathome, zie blogmeiden). Gaat over een sok en daar lusten wij bijterige blaffers wel pap van. Maar wel een sok met oogjes. Niet begrijpen niet? Kijk zelf maar. Ja rustig, ik kom er aan. Die Bolle staat te drammen dat we weg moeten. Ik moet bijgeknipt worden. Balen. Naar Salon Kitty. Caya natuurlijk, kun je meteen kijken naar het komende nest half-half broertjes en zusjes. Schande, pappa Kokomo is vreemd gegaan. Maar daar ben ik inmiddels wel achter: REUEN..........

Paradijs

Vandaag kort verhaaltje. Geen tijd. Oorzaak: SNEEUW. Gek word ik er van. De hele dag op de hei graag. Heb snel even wat foto's van die Bolle (m'n baas) bij elkaar gezet. Waren er heel veel. De heideshots heb ik eruit gegooid (kunst doet'ie maar in zijn eigen tijd) en wat honden en bazen er tussenuit gehaald. De deugd in het midden is Ineke en aan de zijkant met hoed, Clairie. Heeft nog geen nieuwe hond maar loopt vaak mee met Ineke of Karin (in de verte). Die zwarte hond waar ik mee speel is Masja en met de beagle onderaan is Bram. Ga nu gauw weer terug, misschien zijn ze er nog. Doeiiiiiiii.

Kunst Hond

Dat schoot niet op. Die Bolle (m'n baas) ging naar Rotterdam, kunst op Zuid of zoiets en Harmanna moest naar een vergadering. Ik alleen thuis dus. Vind ik niet heel erg. Had ik de tijd om even door het vernieuwde blad van de Bouvierclub te bladeren. Groter en sterker, dat hoort bij Bouviers. En heel veel foto's van die zwarte beestjes. Jullie vreten zelfs het licht op, roept die Bolle altijd bij het fotograferen. Leuk verhaal over de bouvierpup Tanga (Van Caya) die door zijn blinde eigenaar de heer Oord en Serge Gaus van het opleidingscentrum is getest en goedgekeurd voor geleidehond. Apporteren is daarbij heel belangrijk en dat deed die pup hartstikke goed. Laat die Bolle het maar niet lezen, want wat ik heb wil ik houwuh! En toen ben ik nog maar wat gaan surfen. De site van Anna Penta die een boek heeft geschreven hoe je een hond moet kiezen die bij je past. Geen overbodige luxe. Maar wat moet een hond met de verkeerde baas? (Ze schrijft ook vegetarische kookboeken, maar honden zijn helemaal niet vegetarisch!) Ook naar de site van Maris Rennes gesurfd, die staat rechts achter mij op de blogmeidenfoto. Maar wat leest! Die houdt helemaal niet van honden. Vooral niet in de kroeg. Krijg nou wat. Hee zus, dat kan niet hoor. Valt dat onder vrijheid van meningsuiting of is dat discriminatie? Trut. Die Bolle was als eerste weer thuis. Vond de hele tentoonstelling op de Kop van Zuid maar treurnis. De reusachtige robothond bij de ingang, met veel liefde in elkaar geknutseld door Freek Wieringa vond'ie wel heel gaaf. Liet foto´s zien die hij had gemaakt. Wat heeft'ie daar nou bij zijn keel, riep ik. Dat lijkt wel een ... maar dat heb je niet bij je keel..... laat maar. Dat is een microfoon, zei die Bolle. Hoezo, een microfoon? Als je een commando geeft voert'ie het uit. Zal wel, riep ik, keek naar de foto waar hij staat en gromde AF. En verdomd hij ging liggen. Alsjemijnoubelazert. Ziet er ondanks die draadjes heel echt uit. Kan'ie ook apporteren? Nee. Waarom niet? Die Bolle begon te lachen. Hij kan niet lopen. Hij kan niet eens lopen, ik schaterde het uit, wat een fake. Kom mee, gaan we naar de hei en neem je dummie mee, zal ik je eens laten zien wat apporteren is! 'VVVOOOORRRRUIT........'

Groene Vogels

Nee, het is Groen Links en Vroege Vogels. Misprijzend kijkt die Bolle (m'n baas) me aan. Hij staat thee te zetten. Sinds hij mij heeft loopt hij weer iedere dag om half acht op de hei en is dan vroeg genoeg om op zondag naar Vroege Vogels te luisteren. (Alleen naar die sjagerijnige hondenhater luisteren we niet!) Nietes, dram ik door, het is Groene Vogels. Luister maar, Yvo de Wijs maakt een 1-2tje met Femke Halsema. Ze gaat in de tweede kamer (leuke site) voorstellen om de rechten van dieren op te nemen in de grondwet. De theeketel fluit te luid en die Bolle schudt meewarig zijn hoofd. En dat geloof jij? Met een vette knipoog kijkt hij naar een vlieg op het keukenkastje. Absoluut, ik vind het cool vet gaaf! Trouwens lees zelf maar. En ik ga Groen Links stemmen. Jij gaat helemaal niet stemmen. Zo ver zijn dieren in ieder geval nog lang niet. Dan stem jij voor mij. Nee hoor, ik stem alleen voor mezelf. Maar jij stemt toch ook links, PVDA of zo. Hij schudt zijn hoofd, weet niet zeker of dat nog wel zo links is. Op dat ogenblik klinkt er het loeiende geluid van een heleboel huilende wolven op de radio. Schrik me dood. Wordt er helemaal eng van. Diep van binnen. Een reportage over wolven in Alaska, worden vanuit een laag vliegende helicopter door vetbetalende jagers opgejaagd en doodgeschoten. Eitje. De rillingen lopen over mijn rug want op de hei vlliegt er ook wel eens een helicopter laag. Stel je voor. Je kan nergens naar toe en bent helemaal kansloos. Wat een lafaards, klootzakken. Hufters! Moet even aan mijn eigen wolf denken. (Lees Roodkapje.) Weer volop gehuil. Heel voorzichtig met een hoog piepje probeer ik mee te doen. Zie ik die Bolle helemaal vertederd naar me kijken. En wat ziet: hij heeft eentraantje in zijn oog!

Staart

Ik heb een staart. HAHAHAHA Ik zie jullie heidekeutels al gillend van plezier omrollen. Ja natuurlijk heb jij een staart, trut. Je bent een hond. Helemaal mis. Ik ben een bouvier en die hebben van het begin af aan (ergens 1926) geen staart gehad en geen oren. Die haalden ze er af. Zagen we er nog stoerder uit dan we al waren. Koeiedrijver, karretrekker en erfhond, werkhonden waren we. Nou waren er een hoop mensen die dat couperen, zo heet dat, walgelijk vonden. Dierenmishandeling noemden ze dat. En toen werd het verboden. (Net als roken nu en dalijk het drinken en die Bolle (m'n baas) moet maar eens beter op zijn lijn gaan passen.) Als ze vroeger tegen die Bolle over zijn gecoupeerde hond begonnen riep hij altijd, ze is helemaal niet gecoupeerd, ze is alleen te hard onder een te laag tafeltje doorgelopen. Humor noemt'ie dat. Nou hebben we dus een staart en oren. Goh, wat een leuke hond, roepen ze op de hei tegen die Bolle, welk merk is dat? Een Bouvier, zegt hij dan. Algemene verbazing, een Bouvieeeheee! Als we doorlopen mompelt'ie, jullie aaibaarheid is er op vooruitgegaan, maar ze zien niet dat jullie nog steeds echte boeven zijn. Wat heet! Hij moest er ook wel even aan wennen hoor. Maar toen hij mijn moeder bij Caya zag was'ie meteen om. Over die oren zijn ze het nog steeds niet eens. Lange oren komen in de natuur niet voor. Maar die staart, dat is lollig. Kan ik tenminste zien wat ze denkt, roept die Bolle vals. Op alle foto's en kalenders staan we nog zonder staart, maar van vrienden van die Bolle. die vroeger ook een bouvier hadden (Tigo, die blokbuster, staat in het Vlieland verhaal) kreeg hij een tinnen beeldje cadeau. En wat ziet, prachtige trotse staart. Hij vertelde meteen zo'n kort verhaaltje waar ze allemaal hard om moesten lachen:

Komt een man een kroeg binnen en ziet drie mannen aan een tafeltje zitten pokeren met een hond. Dat is knap, zegt'ie tegen de barman. Welnee, zegt de barman misprijzend, die hond kan helemaal niet pokeren. Iedere keer als hij goeie kaarten krijgt begint'ie te kwispelen.