PIEPERDEPIEPER

O wat FOUT. O wat FOUT. Omroep voor dieren. Fantastisch. Natuurlijk, die moest er komen. Gisteren al. Helemaal toppie. Zat een leuke blonde meid bij de Wereld Draait Door. Zwak verhaal, doeter niettoe. Die Van Nieuwskerken zat wel erg hard te duwen. Dierroep moet Thijs. Ze liet ook een commercial zien. Ging over piep met vogelpootjes. Wat moet ik met piep en of vogelpootjes? Ik naar de website PIEPOMROEP. Ook een zwak verhaal en FOUT, FOUT, echt helemaal fout. Zal ik zeggen waarom. Niks dieren, het gaat over mensen. Alleen over mensen en de belofte dat die als ze in een goede verstandhouding met dieren leven heel gelukkig kunnen worden. En daarvoor moeten ze lid worden. Hoezo zij en wij dan? Geen woord, maar dan ook geen woord over ons. Nou of die mensen gelukkig willen worden zal me worst wezen. (Nou ja, een lekkere worst...... met knipoog naar Harmanna, want ik weet waar mijn worsten liggen.) FOUT FOUT FOUT. Op de tweede pagina, je weet nog niks, kun je je meteen aanmelden. Je hele doopceel. Mensen ja. Niks dieren. Zelfs in de naam van je huisdier zijn ze niet geinteresseerd. Op de derde pagina geven ze een soort verklaring. Maar dat schreef ik al. Om gelukkig worden met een dier. Nou dat ineteresseert me dus helemaal geen zier. En die PIEP! Hoe moet ik al mijn maten vertellen dat ik als grote bouvier lid ben geworden van PIEP! Kijk, daar komt ons vogeltje, aaaahhhhhhhhh........ ik hoor het ze roepen. Weet je waar een PIEP op TV voor wordt gebruikt? Om vieze of niet wensdelijke woorden onherkenbaar te maken. Ben ik toch heel benieuwd wat er achter deze PIEP zit....... Zei ik doopceel, ohhhhhh maar dan is het gewoon marketing. Dat gaat ook nooit ergens over. Maar intussen.......

Goois Plaatjesboek

Mooie dag. Schitterend mooie dag zelfs. Met z'n drieen naar de hei op zoek naar de schaapskudde. Hadden we de dag daarvoor al gezien. Op de Larense hei. Ze stonden naast het pad waar we overheen wilden en die Bolle stak vanuit de verte z'n hand op om de herder te vragen of we zo dicht langs die kudde mochten. Hij zwaaide terug dat we konden komen. Terwijl 1 van de schapen met z'n voorpoten op de grond stond te stampen en mij strak aankeek, uitdagen noemen ze dat in schapentermen, heeft die Bolle even met de herder staan praten. Ja, hij was van die mooie video over de schapentrek van natuurgebied naar natuurgebied, maar het waren andere schapen. Die schapen waren omgekomen toen hun schaapskooi op de Tafelberg afbrandde. Dat was even slikken, want daar hadden we al verschillende keren staan kijken als we in het aanpalende restaurant met dezelfde naam waren gaan lunchen. Maar dit was z'n nieuwe kudde, vertelde hij. 200 schapen. Ondertussen gaf hij z'n hond, een Border Collie net als Sylvester van Piet, allemaal commando's. Ly down, riep hij ineens. Ik keek verbaasd naar die Bolle. Dat is Engels voor AF, lachte hij. Die honden worden in het Engelse Lake District getraind. Denk maar aan 'One man and his Dog'. (De BBC is er helaas mee gestopt.) Ja dat weet ik wel, zoiets als jij en ik, maar dan anders. Hadden we een paar dagen geleden mijmerend in de avondzon nog verzucht, (zie Heideroosje en 'Schapen op onze hei!')geef ons maar een kudde kunnen we oud mee worden. Maar goed. Geen fototoestel bij ons, dus wilde die Bolle weer terug. Deze keer zijn we op een afstandje gebleven. Hij wilde een plaatje met de hele grazende kudde voor z'n Gooise Plaatjesboek. Gelukt. Kijk maar hier boven. (Op klikken om te vergroten.)En toen zijn we met z'n drieen gaan lunchen. Tafelberg? Nee de Bluk. Dat is daar om de hoek. Je weet toch dat aan het eind van iedere wandeling met die Bolle, hoe lang ook, altijd een kroeg staat. En Harmanna spreekt niet tegen. Dan niet.

HEIDEROOSJE

Jammer he? Nog even en dan is het na zes uur donker. Geen lange avondwandelingen meer over de hei. Onze grootste hobbie. 'Mijn heideroosje' noemt hij me dan. (Die Bolle m'n baas.) Midden in die mooie zomer gingen we om half tien desavonds de deur uit, keken naar de ondergaande zon en al die reeen (soms meer dan twintig) en waren dan tegen elven na anderhalf uur wandelen weer terug. Nu moeten we opschieten om voor half negen thuis te zijn. Je ziet geen poot meer voor ogen. Nee, dat is overdreven. En wandelen door een stikdonker bos is hardstikke spannend. We zien trouwens niet alleen reeen. Ik heb wel 4 a 5 hazen opgestoten. De laatste heb ik zelfs met mijn neus aangeraakt. Die had lef, bleef gewoon doodstil achter een heidepol liggen tot ik vlak bij hem was. En toen wou ik er natuurlijk achteraan, maar dat mocht niet van Bolle. Flauw! Flauw! Flauw! MIJN haas. Maar die Bolle vond dat er teveel reekalfjes waren, dus niet. En die waren er. Werden zelfs bekenden. Stonden samen met hun moeder met vlaggetjes te zwaaien als we voorbijwandelden. Dag man met hond. Heel vertrouwd. Beetje te vertrouwd, vond die Bolle. Niet alle honden zitten aan de lijn en zijn zo aardig als ik. Sommige reeen die aan het grazen waren op een bepaalde plek, liepen even een eindje weg, keken ons na tot we voorbij waren en liepen dan doodgemoedereerd weer terug. Vossen, ook gezien. Niet zoveel als de vorige jaren, maar als het bijna echt donker was kwamen ze tevoorschijn. Hoeft niet perse donker te zijn hoor. Toen we een keer overdag langs het 'gebed zonder end liepen' (de Aardjesberg) sprong er ineens een vos voor ons van een hoop hout af en liep doodgemoedereerd voor ons uit. (Wat een belachelijk woord, maar staat echt in de Dikke van Dale) Verbaasd keek ik om naar die Bolle. De wees geluidloos lachend naar z'n oor. Ook doof. Lachuhhhh.... We hebben met donker worden ook wel op een bankje gezeten en zagen dan de zware avondlucht over de hei vallen. Dat was een heel intense, bijna intieme sfeer. En dan dachten die Bolle en ik precies hetzelfde. Geef ons maar een kudde schapen en daar kunnen we dan heeeeel oud mee worden. Tensotte ben ik een veedrijver. Of het nou koeien, schapen, geiten of gansen zijn. Kijk maar de DVD van Caya Home Bouviers. Hoofdstuk Tim Tailor. Vergeten we even voor het gemak dat verzorging en onderhoud van schapen nog heel andere koek is dan dromend over de hei kuieren. De herder hierboven is een van de laatste die hier over deze hei heeft gelopen met z'n kudde. Meneer de Heus, met hond. (Foto uit 1942.) De laatste herder stopte begin jaren zestig. Vond het welletjes met al die moderne drukte. Auto's, vliegtuigen, treinen, fietsers en dan ook nog die snelgroeiende club ongeleide projectielen die ze huishond noemen. Weet die Bolle, want die zit al weken op internet en in archieven te grasduinen in oude foto's van Hilversum. (Zie ook Hilversums Museum en Streekarchief.) Dat is voor z'n nieuwe videoblog (CRAILOg, is ook een film over Hilversum Noord die hij gaat maken. Daar hoort de hei ernaast natuurlijk ook bij. Vertel ik later wel.) Vond daar ook een foto voor mijn hondenkar-collectie. Heel mooi. Maar nog even en het is om zes uur donker. Niks meer Heideroosje. Ooooo, wat vinden wij DAT jammer.

PARADISE

Ja dat is Engels. Amerikaans om precies te zijn. Was aan het zoeken naar een filmpje over de KNPV om iets te schrijven over de kampioenschappen die er dit weekend worden gehouden. Zocht of er een bouvier bij zat. Toen kwam ik op You Tube, waar anders, dit videootje tegen. Twee Bouviers in Main. Meteen de KNPV vergeten, dat was het, dat was het helemaal. Zo'n mooie plas water helemaal in de vrije natuur met een prachtige wallekant waar je er zo in en uit kan. Die sufferds zijn beginnelingen, dat zie je zo. Maar ik heb er verlekkerd en dromend naar zitten kijken. Waanzinnig. Kan ik daar ook naar toe? Ja, zegt die Bolle (m'n baas), maar dat is twee keer vliegen. Uurtje of zes, misschien wel zeven. Dat is natuurlijk minder. Dan maar morgen naar de Vliert in Den Bosch en maandag naar Groeneveld. Nee, schud die Bolle. Morgen moet'ie autoracen, F1, en maandag en dinsdag zit hij in het Gooise streekarchief. Wat HEB ik daar nou aan. Niets dus. Dan maar even terug naar die KNPV kampioenschappen. Staat op een Duitse website die voornamelijk over Ring sport gaat. Je hebt ook nog Mondio Ring. Dat is hetzelfde maar dan anders. Leg ik de volgende keer wel uit. Ga eerst maar even kijken. Kun je ook zien dat er eind november kampioenschappen zijn. In Breda. Ga ik nog even zitten dromen....in Main........

Grachtstraat 24

In Groningen ja. Maar het begon in Oranjewoud. Die Bolle (m'n baas) en Harmanna gingen naar een nieuw museum vlak bij Heerenveen. Het Belvedere. Ligt eigenlijk in Oranjewoud. Wilden ze het nieuwe gebouw zien en de tentoonstelling van een onbekende schilder. Die had de dakkapel van z'n huis gehaald en daarvoor in de plaats een studio gebouwd. Daarna, jaren lang, alleen maar de gracht en het plantsoen geschilderd waar hij op uit keek. De bedoeling was Harmanna eerst het museum in, die Bolle laat mij uit en daarna wisselen. Maar het begon te regenen, dus die Bolle zet mij in de auto, roept half uurtje hoogstens en gaat Harmanna achterna. Mooi gebouw, echt, maar na een half uur had ik het mooie er wel afgekeken en geen Bolle. Wat was er gebeurd. Hij had binnen een klap voor z'n kop gekregen. Als een zombie langs de schilderijen gelopen. Waanzinnig, echt absoluut waanzinnig. Niet te geloven. Meesterwerken van een Nederlandse schilder, de top en hij had er zelfs nooit van gehoord of over gelezen. Telkens weer terug, telkens weer kijken. Hij was er helemaal ondersteboven van. Bijgaande catalogus gelezen. Job Hansen (1899-1960). Groninger, heeft daar z'n hele leven gewoond. Wilde zelfs niet weg toen hij bekend dreigde te worden. Hoorde voor de oorlog eigenlijk niet bij de Ploeg (Groningse schildersbeweging en ook een leuke onofficiele website waar een portret van Job Hansen op staat) maar hij exposeerde wel met ze. Dat was na de oorlog afgelopen. De Ploeg ook trouwens. Hij ging gewoon z'n eigen eigenwijze, geniale (zegt die Bolle) gang. Afgelopen week was 28 augustus, Gronings ontzet, jeweetwel Bommen Berend, Berend Botje ging uit varen enzo, daar gaan die Bolle en Harmanna al naar toe zo lang als ze elkaar kennen. Hij meteen naar die straat aan de gracht met dat studiohuis tegenover het plantsoen. Stond er nog. Foto's van gemaakt. (Kijk hierboven. Op klikken om te vergroten.) Die schilderijen moet je in het echt zien. Dit zijn maar gewoon plaatjes. Henk van Os had geschreven, een impressionist met expressieve kantjes. Zo lust ik er nog wel een paar. In die tijd al heel modern, avant-gardistisch noemen ze dat, is dat eigenlijk nog steeds. (Hij heeft geeneens een website waar ik naar kan linken! Wel op Wikipedia.) Wat? O, die hondenkar. Nee niet van Job Hansen en ook niet uit z'n collectie van Ploegschilders. Is van Chris Beekman (1887-1964). Heeft wel een website. Hing ook in dat museum. Prachtige prent. Nee, ansichtkaart. Heb ik van Harmanna gehad voor mijn hondenkarcollectie. Wat? Nee voor de lol, ik ben niet net als Beekman een communist. Bestaan die eigenlijk nog?

(Informatie uit de catalogus: Grachtstraat 24, het klein schilderobservatorium van Job Hansen. Geschreven door Hans Steenbruggen. Een boek: Job Hansen: avant-gardistisch schilder, architect en pamflettist in Groningen van Henk van Os, Wolters Noordhof / Forsten 1989.) Liedje van nu over het Noorderplantsoen en een waarschuwing: Kom nooit naar Groningen, maar ook: Er gaat niets boven Groningen.

IRONMAN

Pap, vroeg een zoon, zullen we samen een marathon lopen? Is goed, zei z'n vader die een hartprobleem had. Vroeg de zoon, Pap, zullen we nog een marathon lopen? Is goed, zei z'n vader. Toen vroeg de zoon, doen we nu samen een triatlon? Is goed zei z'n vader en ze deden de "Ironman" de zwaarste triatlon die er bestaat. 4 km zwemmen, 180 KM fietsen en vervolgens 42 km hardlopen. Die Bolle (m'n baas) en ik moeten er niet aan denken. Hoe dat afloopt? Kun je hierboven zien.

NIEUWE DIERENKLINIEK

Wat krijgen we nou? Die Bolle (m'n baas) keek me verbaasd aan. Hij had de openingsuitnodiging van de nieuwe dierenkliniek van mijn eigen dierenarts in z'n handen. Zei tegen Harmanna, gaan wij naar toe. En Yka even naar de kennel. YKA NAAR de KENNEL!!!!! Helemaal niet. Nota bene MIJN arts en MIJN gezondheid. Misschien een zaak van leven en dood en daar wil ik zelf over beslissen. Mij beviel die Kerkelanden ook wel en ja, liever Romer, maar dat is dan wel MIJN beslissing. Die Bolle sputterde tegen... er staat op de uitnodiging.... niets mee te maken. Allemaal of niemand. Punt uit. Dus zijn we er met z'n drieen naartoe gegaan. Hardstikke druk. Heel veel belangstelling. Veel honden ook. Zie de foto's. (Op klikken om te vergroten.) Bleek daar mijn gedragstherapeute, Simone, in het nieuwe behandel team te zitten. Mijn eigen psychotherapeut zal ik maar zeggen. Goed idee. Als hond in deze tijd heb je het niet altijd even makkelijk. Die honden waren trouwens voor de rashondenshow. Laat ik nou ook een rashond zijn. Willen jullie meedoen, vroeg een meisje aan die Bolle, terwijl ze op mij wees. Ja hoor, zei die Bolle, want hij dacht dat het alleen een paar rondjes lopen was. Maar het was een echte show met een oude TV presentatrice voor een groot publiek en dat duurde heel lang per hond. En omdat ik gewoon gast was stond ik onderaan het lijstje. Nou, moet je die Bolle kennen. Die had het na een half uurtje al wel gezien. Maar hij mocht niet weg van Harmanna. Die zat gezellig binnen te kijken. Terwijl ik buiten stond te wachten werd ik ineens heel aardig en stevig geaaid. Nou was dat die ochtend wel meer gebeurd, o wat een leuke hond ben jij, en dat wist ik al dus niet meteen op gelet. Tot er een traan op mijn neus viel. Was het Jet van de Jetset. Ze huilde toen ze mij zag. Ik mag nooit meer met Friso wandelen. Ik werd er helemaal stil van. Ja, ik wist wat er was gebeurd. Op de hei. Kijvende wijven die elkaar voor rotte vis uitschelden. En een ouderwets gezegde, twee kijven twee schuld. Zal ons worst zijn. Maar iemand met ouwe Oostduitse methodes van de hei lozen omdat je die kwijt wilt, dat is wel erg ver onder de gordel. Volgens mij is de hei van iedereen en we zijn daar om uit te laten en uitgelaten te worden. Niet om elkaar de sociale maat te nemen. Nou Friso, mijn herdersvriendje uit het asiel, is mooi de lul. En toen ineens.... wachtend op de rode loper..... die KEN ik. Ze bestaan echt! Carin, mijn superknip had gedreigd mij als poedel te knippen, als Chinese Naakthond kon ook. (Zie blog) Daar liep er 1. Voor de rashondenshow. En het is nog een hardstikke leuke hond ook. Nou ja, hondje. Maar goed, het centrum is open (website)en ondanks al die enge apparaten die je op de foto's ziet en waarvan ik geeneens niet wil weten waar ze voor zijn, heb ik besloten dat we daar voortaan naar toe gaan. (Herman en Bente zijn er trouwen al geweest. Ook fans van Romer.) Maar ik stuur toch even een meeltje naar de Kerkelanden. Als je ergens voor kiest hoeft dat niet te betekenen dat je tegen de anderen bent. Was daar altijd een prettige sfeer en altijd goed. Ging er met veel plezier naar toe. En toen was het een uur later en collecteerde die Bolle Harmanna en mij, gaf Romer en Simone een hand riep 'tot ziens' en toen zijn we een heel end gaan wandelen. Op onze eigen hei........

CHIMAERA'S PUPS

How to brush a bouvier, weet je nog? Dat eerste filmpje van die mooie boef en onze Superknip, die uitlegt hoe je een hond echt goed moet kammen en borstelen. Dat liet ze allemaal heel geduldig toe en dat viel niet mee. Want de video is maar kort, de opnamen duurden toch een uur of twee. Geen krimp. Chimaera dus. Werd daarna nog een heel gedoe toen die Bolle (m'n baas) riep dat hij door al die video's geen boef meer kon zien en Caya riep, dan heb je een probleem, Yka. Ik dus, goed gezien. En toen riep Carin weer, breng der maar hier, dan knip ik er wel een poedel van. (Op klikken om te lezen.) De rillingen lopen nog over mijn lijf als ik d'r aan denk. Gauw naar Pugsley, je weetwel de kat van de Fremerietjes waar ik als een blok voor viel toen Carin mij een prachtige nieuwe jurk aantrok. Niks poedelllook. Gewoon blitsen op de bouvierclub. Met Pugsly meel ik nog wel eens. Hij stuurde me een meeltje dat Chimaera moeder was geworden. 7 pups. 5 jongens en 2 meiden. De eerste 4 ploep, zo snel ging het, op een prachtig mooi kussen in de slaapkamer. Vond zij een rustige, geschikte plek. Carin dacht daar heel anders over. Dus de laatste 3 in de werpkist. 7 stuks. Die blozende baby uit mijn vorige blog steekt daar een beetje schraaltjes bij af. Moeten de makers volgende keer toch een beetje meer hun best doen. Pugsly heeft er een stel foto's bij gedaan. Kun je hieronder zien. Op klikken om te vergroten. En wat ziet? Ja dat zie je goed, in dat warme nest onder de verwarmingslamp, dicht tegen Chimara aan....... precies, Pugsley.

Josephine

Gek op kinderen. Ben ik al jaren. Heb hier in de straat al verschillende peuters hun eerste stappen zien doen. Daar word ik helemaal zacht van. Ook zachtjes neuzen. Vinden ze leuk en ze ruiken heel lekker. Nee, nooit bang, want ik ben de eerste hond die ze zien. Soms geef ik ze heel voorzichtig met mijn neus een zetje. Vallen ze pardoes op hun bibs. Sommige kleintjes kijken dan heel verbaasd en soms begint er eentje te huilen. Of ze grijpen zich aan mijn haren vast om steun te zoeken. Mag. Als ze wat ouder worden proberen ze vaak hun vingertjes in mijn neus te stoppen. Geen punt. Ik ben dol op ze. Gingen we op bezoek bij de nicht van die Bolle en haar pasgeboren dochter Josephine. Daar heb ik al over geschreven bij het overlijden van z'n moeder. Ze had zo graag haar achterkleinkind nog gezien. Maar helaas. Zoals die Bolle zei in zijn tpoespraak bij de crematie, 95 jaar en toch nog twee weken te vroeg. Josephine dus en ligt nog in de wieg. Ik mocht er niet te dicht bij komen omdat honden toch allelei vreemde bacterien bij zich dragen. Later hebben ze daar genoeg weerstand tegen opgebouwd. Ik heb er natuurlijk wel aan geroken. Dat kan op een afstandje ook. En toen ze op de bank werd gelegd (zie foto boven, op klikken om te vergroten) heb ik er wel een uur lang naar liggen kijken en ben toen net als zij...... in slaap gevallen. (Meer babyfotoos, sommige mensen kunen er geen genoeg van krijgen, op Flickr. Hier klikken.)

VAKANTIEFOTO'S

Eindelijk weer eens tijd om even achter de computer te gaan zitten. Die Bolle is wel drie dagen aan 1 stuk bezig geweest om zijn vakantiefoto's te selecteren en op te slaan. Flickr ja. Het zijn er 623 geworden van de, ergens, 2000. Komt door die nieuwe geheugenschijfjes, zegt'ie. Je hebt de ruimte dus je gaat maar door. Waar is de tijd dat we de vakantie probeerden door te komen met 4 of 5 diarolletjes (=150 foto's) om niet failliet te gaan. Maar goed, ze staan er op. Mijn vakantiefoto's heb je al gezien (zie vorige blog), als je ze van die Bolle en Harmanna ook wil zien, klik hier voor de Flickr site. Natuurlijk ook nog even over Anna Achmatova waarvan ik al een gedichtje heb overgenomen. In St. Petersburg ontdekte die Bolle dat ze een heel eigen museum heeft. Dat is gevestigd in de zuidvleugel van een oud paleis dat toen aan een stinkrijke adellijke koopman toebehoorde. Ze waren toen in St. Peterburg bijna allemaal stinkend rijk en de paleizen stonden daar als rijtjeshuizen, zeg maar doorzonwoningen, naast elkaar. Maar je wil niet weten hoe slecht de rest van het Russische volk er aan toe was. Geen wonder dat daar de revolutie is uitgebroken. In de Flickrserie van die Bolle zit de pantserkruiser Aurora, waar vanaf het eerste schot, zeg maar het startschot, is afgevuurd. We weten nu allemaal wat voor ellende dat is geworden en hoe ontzettend mislukt. Achmatova heeft daar zwaar onder geleden. Haar eerste echtgenoot, ook een dichter, is door de Bolsjewisten gevangen genomen en geexecuteerd en haar zoon heeft bijna 20 jaar gevangen gezeten. Achmatova, die toen al niet meer mocht publiceren, stond elke dag in kou en hitte (en dat zegt wat in Rusland) in de rij voor de rode muur van de gevangenis met allemaal andere vrouwen, in de hoop informatie over verdwenen zonen, vaders en echtgenoten te krijgen. Een vrouw achter haar, die haar herkende, fluisterde: schrijf hier over. Ze woonde toen al in het huis aan de Fontanka (zie foto's hierboven) en schreef daar veel gedichten. Ook haar beroemde epos 'Gedicht zonder Held'. De foto's onderaan zijn overleden vrienden. Vermoord, verdwenen of zelfmoord. Ze hing die foto's op om ze levend te houden door er naar te kijken . Daarom nu een fragment uit een gedicht over die rode muur. Om de herinnering aaan die vrouwen en hun ellende levend te houden. Hoeft eigenlijk niet. Gebeurt helaaas nog elke dag over de hele wereld.

Ik heb gezichten langzaam zien vervallen,
Gezien hoe de angst vanonder wimpers kijkt,
Ik heb gezien hoe lijden op de wangen,
Iets kerft dat op ruw spijkerschrift gelijkt,
Ik heb gezien hoe lokken, zwarte, blonde,
Tot zilvergrijs vervaalden in een dag,
Een glimlach wegkwijnt op bedeesde monden
En doodsangst huivert in een dorre lach.
Ik bid niet louter voor mijzelf dit uur,
Maar ook voor wie zich daar met mij bevonden,
Voor hen die bij die rode blinde muur
In barre kou en Juli hitte stonden.

Die Bolle heeft haar grote epos door haar zelf voorgedragen op een CD staan. Wilde dat gebruiken om met de foto's hierboven een videootje te maken. Maar heeft nog een toestemming van Popova Nina Ivanovna gehad. De directrice van het museum. Hier het website adres van het Anna Achmatova museum. Als je meer wilt weten. Vertaalde gedichtenbundels zijn in de Nederlandse boekhandels te koop. Nee niet die Bolle en com.

SHIVA

Daar is'ie dan. Wat een kanjer he? Ook van Caya ja. Spetter eigenlijk. Nee, toch niet. Daar is'ie te deftig voor. Wordt later meer een heer van stand. Dat zie je zo. Een heer van stand? Laat me niet lachen, een bouvier als heer van stand!!!!! Ollie B. Bommel of misschien wel jouw Bolle, maar een bouvier...... En wat is er mis met een bouvier? Die is ook van alle rangen en standen. Toch!? Ben je gek. Laat ik je zien. Daar is een parkeerplaats, trek eens zo'n Volvo stationcar open, kans van 9 op 10 dat er een Labrador uitrolt. Kinderen weer terugstoppen. En toen je laatst in Laren liep bij het Bonte Paard, veel Beagles, Golden Retrievers en hier en daar een Weimaraner. Dat zegt niks, die lopen ook op mijn hei. Denk maar aan Bram en Tess. En daar hebben ze ook prima werkhonden. Werkhonden? In Laren zijn dat Doberman Pinchers en Ridgebacks. Ja ook op jouw hei, maar in Laren geen Bouviers. Hier en daar een Mechelaar misschien. En wat riep die Bolle laatst toen je bij hem in de Saab sprong. Helemaal fout, dit moet eigenlijk een veel te ouwe open Mercedesbak zijn, met naast mij een blonde stoot met van die..... eh.... jeweetwel. Nee dat weet ik niet en dat wil ik ook niet weten. Naast hem zit gewoon Harmanna zoals dat hoort. En niks jeweetwel. Doe niet zo lullig, we moeten nou eindelijk eens van dat Ma Flodder imago af. En ik heb alleen een poedeltje verorberd in Photoshop. En heb jij al ergens een schrijvende Labrador gezien? Zoek maar op in Blogger, hier linksboven,Labrador, krijg je eerst dit blogje en dan Henkie Oud Hout en nog een stelletje schrijfsels met trefwoord Labrador, maar geen schrijvende Labrador. Zelfs mijn eigenste Coen niet. Geen letter. Laten we maar ophouden. Ik moet hier nog een paar van mijn bloglinks zetten die ik Shiva had beloofd. Henkie Oud Hout - Henkie onthult Henkie - Zes hond is 1 Rijlandse morgen - En van pup tot..... En de rest kun je zelf opzoeken in het archief. Maar ik houd je aan je woord vriend. ? Jaha, hij had staan opscheppen, dat hij ook al jaren blogjes maakt. En dat zou hij laten zien. Nee natuurlijk, gewoon opschepperij. Daar betrap ik zelfs die Bolle nog regelmatig op. Jongetjesgedrag. Maar je weet nooit wat er uit een vakantieliefde kan groeien. Hoi Shiva.