ECHOPUPS

We kennen die echofoto's allemaal. Niet te vermijden zelfs. Trotse moeders en vaders trekken die ze net zo snel als grootouders afbeeldingen van hun kleinkinderen. Kijk toch eens..... o wat schattig. Je moet er wel oog voor hebben, roept die Bolle dan. Nou hebben die Bolle en Harmanna al heel snel beslist dat ik het zonder pups zou moeten doen. En ja, dat was voor hun een goeie beslissing. Maar ik word nog steeds zenuwachtig als ik op de hei die hele jonge hondjes ruik. Begint er diep in mij toch een klokje te rinkelen. Niet heel erg nee, maar het zit er wel. En herkenbaar. Zelfs die Bolle heeft gezegd dat ik wel een goeie moeder zou zijn geweest. Springt mijn hart toch helemaal open als ik de echovideo van Mortisha zie. Van Carin Gouma ja. (Fremerybouviers.) Alle pups, vier weken voor de geboorte. Was even slikken ja, maar wel al vier keer gekeken. Kan er geen genoeg van krijgen en kan niet wachten tot ze voor de webcam liggen. Zet'm op Mortisha. Ziet er prachtig uit.

NIEUW JAAR

Deze foto van Thomas Schlijper verteld helemaal mijn hele verhaal voor het nieuwe jaar. Een melancholieke American Bull Terrier achter een raam in de Pijp. Wel gezellig in de kroeg, zoals ik vaak met die Bolle (m’n baas). Beetje boeken of kranten lezen op z’n iPad, kopje koffie erbij, koekje dus, wijntje wat later, lekker stukje kaas of 3, maar ook verlangend naar buiten kijken. Wanneer nou weer eens die hele grote wandeling? Want dat is er de laatste tijd met die Bolle wel erg bij ingeschoten. Kan hij niks aan doen hoor en ik kom niks te kort, doe met Harmanna (en Coen en Klaas) ook mooie wandelingen, maar niet dat hele lange sjouw- en klauterwerk. En ik moet natuurlijk niet echt zeuren, word ook een jaartje ouder, maar toch…… zo oud nog niet. Over ouder worden geschreven. Die Bolle is vandaag jarig. Dus dubbel Nieuwjaar. Meestal vindt ’ie dat maar niks, maar vandaag is ’ie helemaal blij. Vrolijke stemming zelfs. Heeft ’ie vaak last van, maar vandaag valt het erg op. Vroeg op. Thee voor Harmanna en koffie voor hemzelf. Felicitaties op Facebook lezen. Meelde aan z’n zus dat hij het gevoel had z’n moeder te moeten bellen. Z’n zus meelde terug dat ze hun moeder hierboven ‘lang zal die leven’ had horen zingen. Van een ‘lang leven had z’n moeder inderdaad veel verstand. Is 95 geworden. Maar hij riep vanochtend heel bescheiden bij de koffie en taart, op naar 69. Maar sprak dat wel uit op z’n Frans. Geen idee waarom, maar Harmanna moest heel hard lachen. Beetje te hard vond ik eigenlijk. Nou, beetje melancholiek nog steeds, maar het kan vandaag zo wel een dolle boel worden met die bolle Soixante Neuf. (Even opgezocht op Wikipedia. Nou moet er niet aan denken. Een vreemde kerel aan m’n kont. Die blaf ik altijd weg. Nouja, de ene keer wat harder dan de andere. En ze vergeten volgens mij, nu allebei 68, dat ze daar te oud voor worden!) (Het standaard antwoord van die Bolle op dit soort opmerkingen is tegenwoordig: Blame the Chemo…….)

In Memoriam Silke

Wenst iedereen elkaar vandaag een mooie 'overgang' naar het nieuwe jaar, voor mij zijn dit de slechtste dagen die je maar kunt bedenken. Vuurwerk. Daar ben ik doodsbang voor. Niks stoere bouvier, meteen helemaal op tilt. Zo zijn de laatste dag en de eerste nieuwe dag van het jaar voor mij een gruwelijke marteling. Daar helpt geen lieve Bolle (m'n baas) of Harmanna aan. Maar om het allemaal nog erger te maken kreeg ik ook nog een heel erg slecht bericht. Silke (foto hierboven) is ingeslapen. Woensdag, vertelde Berna haar bazin. We wisten dat het ging gebeuren, ze had botkanker in haar elleboog, maar als het zover is moet je toch erg schrikken. En vooral omdat het een van mijn oudste speelkameraadjes is. Was, dus. Toen ik als pup op de hei kwam was zij er ook net. Toen nog met een andere flatcoatvriendin, Scarlet. Wat hebben we samen gerend en gespeeld. Er waren toen een heleboel jonge honden en die deden allemaal mee. Maar Silke was eigenlijk de aardigste. Timber (de Ridgeback) werd steeds agressiever, Kyro (de herder) steeds meer op zichzelf gericht, Lisa (de Dalmatier)wilde mij meer en meer de baas spelen en ga zo maar door. Maar Silke bleef gewoon een aardige, zachte hond met ondeugende trekjes maar altijd te vertrouwen. Wat? Ja ik ook natuurlijk, maar niet zo aardig. Als die kleine witte wijsneus Boy Boomertje moest kiezen tussen Sylke en mij, wist'ie het wel. Met alle respect voor mijn grote harde poten waarmee ik hem heel hartelijk begroette, ha die Boy (hij rolde dan 3x om en die Bolle noemde dat croquet spelen) koos hij voor Silke. Ging zelfs op haar kussen tegen haar aan liggen. Dat durfde hij bij mij niet. Ze had botkanker. In haar elleboog en begon steeds slechter te lopen. Met Kerstmis ging het ondanks de pijnstillers steeds slechter. Maar altijd nog met een vrolijke zwaaistaart. Heb ik zelf gezien. Woensdag ging het echt niet meer en heeft Berna besloten haar te laten inslapen. Wij wensen haar veel sterkte. Want het is niet niks om je beste maatje te moeten verliezen. Sylke is 8 jaar en 8 maanden geworden.

PC Hooft en TONNUS

Toch nog een gedichtje dit jaar Heel verrassend, want gisteren werd bekend gemaakt dat Tonnus Oosterhoff de PC Hoofdtprijs 2012 heeft gewonnen. Niet verrassend omdat niemand dat had verwacht, maar omdat hij naast z'n geschreven gedichten ook flash gedichten met bewegende woorden en zinnen schrijft, vernieuwend dus en voor zo'n prijs nog heel jong is. (Is 9 jaar jonger dan die Bolle, m'n baas.) Hij zal er niet van wakker liggen, maar die Bolle loopt alsmaar te klagen dat Tonnus nog geen APP heeft. Dus niet op de iPad te zien of te lezen. Komt omdat meneer Jobs vond dat Flash teveel energie verbruikte. Kreeg daarna nota bene gelijk van Adobe die z'n flash voor mobiele apparaten ook schrapte. Dus geen bewegende gedichten op de iPad of iPhone. (Gaan ze geloof ik oplossen met HTML 5.) Die Bolle is een grote bewonderaar (had bijna brede bewonderaar geschreven en daar heb ik geen Flash bij nodig) niet alleen vanwege de taal, maar ook door die prachtige opbpouw van bewegende woorden en zinnen. Daarom een link naar de website van Tonnus. (DOEN!) Eerste gedicht gaat over Lucebert met de stem van Lucebert. Een van de groten. Tonnus wordt ermee vergeleken. En dan hier een gedicht om voor te proeven, want jullie analfabeteviervoetschuifelendeheiderakkers hebben natuurlijk weer geen flauw idee waar ik het over heb. Overal in Nederland vandaag hetzelfde weer en rust is thee van dood. Christenhansworst kondigt Barbapapa aan: ‘Ditmaal verandert hij zich in een boor die in een kussen boort! Ik ben benieuwd!’ Barbapapa is me een gruwel. Alle kinder-tv is misdadig geschmier. Lucht! Buitenlucht! Dit is het talud waar ik vroeger rookte. Eeuwige merel, waar ben je? Kribbigheid, hete wangen, afnemende levenskracht. Het was overal in Nederland hetzelfde weer. Na school een sigaret, het talud achter het schuurtje, poes rook aan de theepot in het gras achtergelaten. De geur van mest, het weerbericht zwak uit het open raam, de merel, de schemer. Alles vulde en was vol maar ik doorzag al: een plastic zakje voor onderweg, een vis op de markt gekocht in kraanwater, juist toereikend voor het vervoer van een gewoon wonder. Tonnus Oosterhoff (1953) uit: Leegte lacht (2011) .

MAATJES

Die Bolle (m'n baas)was de eerste die het zag. Bij De Wereld Draait Door. Video over een hond die wordt aangereden op de snelweg, voor dood blijft liggen en door een maatje, een andere hond dus, van de weg af in veiligheid wordt getrokken. Twee wegwerkers helpen hem bij het laatste stuk. De aangereden hond overleeft. Ik geloofde het verhaal niet en ben meteen op You Tube gaan zoeken. Gevonden en verdomd, het is echt zo..... Of alleen maar gevoelig gemonteerd. Je leeft niet jaren samen met een videobaas om niet te weten hoeveel truuks daarin mogelijk zijn. Goed bekeken, maar het ziet er redelijk echt uit. Naar Caya gemeeld. Die weet alles over hondengedrag. Meelde terug, ja dat kan. Honden die in roedels leven helpen elkaar en dat gaat heel ver. Nou is de roedel waar ik in leef vrij klein. Naast mijzelf, die Bolle en Harmanna. Ja, de communicatie is prima. Toen ik gisteravond doorhad dat ze uit eten gingen (30 jaar getrouwd) heb ik die Bolle 5 minuten strak aangekeken met de boodschap 'ik wil mee!' Begreep'ie wel, maar heb de hele avond mooi in m'n eentje thuis gezeten. (De Spandershoeve, het Indonesische restaurant waar ze al 100 jaar komen, heeft een Michelin ster, of net weer niet of net weer wel, maar dan is de toegang voor honden absoluut verboden. De vorige boef, zo'n zelfde tiepje als ik, toen nog geen ster, ging wel altijd vrolijk mee. Zij wel.) Terug naar de vraag, waar of niet. Heel belangrijk bij het moderne vraagstuk waar de grens tussen mens en dier ligt. (Nee, ga niet verder mee, want die discussie is oeverloos en daar heb ik geen zin in.) (Hahahaha, ik lijk wel een mens.) Tot die Bolle vanochtend in NRC Handelsblad las dat er een experiment met ratten was gedaan, waar hetzelfde gebeurde. Een rat werd in een doorzichtig kooi opgesloten en kon zichzelf niet bevrijden. Z'n maatje zag dat, moest even uitvinden hoe, maar vond na geduldig zoeken het deurtje dat hij van buitenaf wel open kon maken en bevrijde z'n makker. Getest met verschillende ratten en het werkte. Empathie, duur woord voor het vermogen je te kunnen inleven in de belevingswereld van anderen, blijkt dus niet alleen menselijk te zijn. (Of van Gorilla's, maar dat weten we nu wel.) Ha, riep die Bolle, jij doet het ook. Ook!? Jullie nog nooit in een val zien zitten. Toch. Als Harmanna heel, heel verdrietig is, spring jij uit je luie stoel, gaat voor haar zitten en legt een poot op haar knie. Boodschap, het komt wel goed meisje. Ja, dat klopt. Helemaal. Weer een beetje meer mens. Nee, dat zei ik toch, oeverloze discussie en ik wil nu gewoon naar de hei. Matten met die andere viervoeters. Zal ze het toch even vertellen. Ja, al meer gedaan en ontdekt wat ze bedoelen met 'een roepende in de woestijn'. Zelfs op de hei........

TESTESTESTESTEST

Ineens dwingen ze je een nieuwe procedure te volgen bij het schrijven van je blog. Anders gooien ze je er uit en dan ben ik al mijn 481 blogjes kwijt. Toemaar ja, telt lekker aan. Dan moet ik het gewoon doen voor ik het begrijp. Daarom heb ik dit TEST genoemd. Te beginnen met een plaatje, de briljanten schedel. Beetje flauw natuurlijk, maar het ziet er zo lekker uit. Dood heeft zo z'n eigen waarde. Probeerde laatst nog alle diamanten te nummeren, maar onderweg raakte ik de tel kwijt. Dan een video. Nee, niet rotzooien met de codes Goos, want als het fout gaat weet je weer niet of het jouw of hun schuld is. Vragen kan niet meer, geen imeeladres te vinden. You are on your own now, baby. (Of zoiets.) Dit is het verhaal van de schedelmaker, belegger, Damien Hirst. Verteld hier z'n verhaal:
Zo, heb ik alle directe truuks wel gebruikt. Ga ik nu kijken hoe het er uitziet. Netjes, want dit is al een bijwerking om het wat ingewikkelder te maken. Mocht iemand dit toevallig lezen, jij dus, opschieten want binnen een half uur is het er weer af. Moet ik ouderwets TV kijken. Speelfilm. Mission Impossible van B. Da Palma. Is er nog wel een onderwerp dat je niet op internet kunt vinden? Laatst nog voor die Bolle video's verzameld voor het knopen van een sjaal. Nee niet lachen. Hij heeft zo ineens zijn dandy dagje en dan moeten z'n kleren en gedrag perfect zijn. De rest van het jaar lapt die dat aan z'n mooie laars. Gaan we morgen ook voor Harmanna kopen. Wel allemaal vrouwenknopen, maar geknoopt zie je daar niets meer van.

Met de groeten van m'n tante. Wie? Dat moet ik nog even bij Caya nakijken. Sta ik op die pagina ook nog bij. Als Blog Dog. Dat is helemaal niet gek met bijna 500 verhaaltjes. STOP. Ik lijk die Bolle (m'n baas) wel. Kan ook niet ophouden. Doei......

Amsterdamse Grachten (Ver voor de gordel....)

Klopt. Komt weer een gedicht. Nee, niet mijn keuze. Legde die Bolle (m'n baas) voor me op tafel. Voor je blog, beroemd dichter. Plaatsen. Beroemd? Nooit van gehoord. Maar hij was al weg. Gaat meestal zo met die Bolle. Noemt zich heel democratisch. Gesprek, standpunten voor en tegen, twijfels, voorzichtige conclusies....... Niks daarvan, luisteren, doen, PLAATSEN. En als je baas dat zegt, wat doe je dan als hond? Eerst opgezocht wie het was. Anton van Duinkerken. Op klikken dan krijg je het hele verhaal. Indrukwekkend. Was iemand in die tijd.In 't kort: Was voor de oorlog dichter en bijna priester, maar mocht toen van de Katholieke Kerk (en die was erg de baas in die tijd) geen gedichten meer schrijven. Heeft in de oorlog in een concentratiekamp gezeten vanwege z'n antifacistische geschriften. Werkte bij het dagblad de TIJD als kunstredacteur. Hee, nu gaat me een licht op, daar heeft de vader van die Bolle ook gewerkt. Eerst ook kunstredactie, later sportredacteur. (Sport was toen iets nieuws.) Ben even in de archieven van die ouwe gedoken en vond het geboortekaartje van die Bolle. Januari 1944. Niemand had aan het eind van de oorlog een geboortekaartje, maar omdat z'n vader bij een krant werkte had hij een hele drukpers tot z'n beschikking. En Anton was er ook. Ik heb een zoon, riep hij heel trots en dit wordt z'n geboortekaartje. De illustrator Karel Thole, was er ook. (Maakte later de tekeningen voor het Sportboek voor de Jeugd in 1946, dat z'n vader aan de kleine Bolle, was'ie toen ook al, opdroeg.) Maak ik even een leuk plaatje. Zei hij. Maak ik er en gedichtje bij, zei Anton, die niet alleen een groot dichter was maar ook heel snel mooie versjes kon schrijven. Nou, dat spel in vrede heeft'ie wel gehad. Zet ik er nog even een fotootje bij van Anton van Duinkerken, uit die tijd. Het is dan 1944. Grappig, dat is alweer 67 jaar geleden. Zo oud is die Bolle ook. Wat? Oja, natuurlijk, dat is wel erg dom. En ik ben geeneens geen domblondje. Maar een zwarte boef laat ook wel eens een steekje vallen. Laten we maar gauw naar het gedicht gaan. Gaat over de Amsterdamse grachten. En wat die Westertoren betreft, toen die Bolle aan deze kant van de Westertoren op de Prinsengracht werd geboren zat Anne Frank aan de andere kant nog in het achterhuis.



Mist

De mist heeft alle grachten ingesloten
Achter een wade van verganklijkheid.
Er wordt gezwegen. Ieder voertuig rijdt
Geluidloos langs de stil gelegde booten.

Dit is een avond om van eens genoten
Feesten te spreken, die wij vreugdbereid
Vierden met jonge vrienden, toen de nijd
Ons nog niet uit elkander had gestooten.

Maar wat geweest is, vindt geen wederkeer.
Zooals met ons, zoo gaat het met de meesten:
Elk zoekt zichzelf in vruchteloos verweer.

Vergeten raken dan voorbije feesten.
Tusschen ons hangt gelijk een mist de tijd,
Die ons uiteendrijft, elk in eenzaamheid.


Anton van Duinkerken (1903-1968)

Uit Project Laurens Janszoon Coster
Elke dag een gedicht.

.

HUNTING FOR DEMONS

Hunting for wat? M'n haren stonden meteen recht overeind en al mijn ingebouwde alarmbellen begonnen tegelijk te rinkelen. Die Bolle (m'n baas) op de experimentele videotoer. Wegwezen want dan moet ik altijd meedoen. Heb al een keer als een ontzettend paarse en hoogroze boef voor gek gelopen in zo'n video. En een lol dattie had. En een DEMON, wat is nou een DEMON? Die bolle keek me even strak en ernstig aan. Dat is de slechte kant van een goede gewoonte. Oja, riep ik, dat is meteen in 1x helemaal duidelijk. Gooi maar in m'n pet. Heeft volgens mij meer met duivels en horror te maken. Hoezo goede gewoonte? Kijk (Ojee z'n bekende schoolmeestertoontje), vroeger dachten ze dat het gevallen engelen waren. Van goed naar slecht. Neem nou een goede eigenschap, zuinigheid. (Ha, hoor wie het zegt, valt me mee dat'ie dat woord kent. Vliegt hier met bakken de deur uit. Vraag maar aan Harmanna. En die deur hoeft'ie helemaal niet meer uit sinds hij een iPad heeft. Dat ding heeft ons al een hoop geld gekost.) Maar zuinigheid heeft ook een slechte kant, gaat hij onverstoorbaar verder. Het is menens. Dat noemen we vrekkerigheid. VREK? Ja, dat begrijp ik helemaal. Roep jij altijd tegen Harmanna als je je monetaire zin niet krijgt! Streng wees hij met een resoluut gebaar naar de deur. Mee. Jagen op demonen. NU. Tandenklapperend liep ik de deur uit. Als dat maar goed afloopt. Kun je hierboven op de video zien. Kan ik wel verklappen, het loopt goed af. Maar heb er wel een paar nachten erg slecht van geslapen. En met m'n gebroken teen gaat het prima. Bijna over. Dank je wel.

TEEN 2

Ja, het is weer zover. Teen 2. Eerst dacht de dierenarts nog dat het gekneusd was, maar het ging niet over. Foto gemaakt en ja hoor, weer een teen, maar nu aan de andere kant. (Zie pijl.) Heb ik me al weken moeten inhouden, niks rennen en scheuren door bossen en de hei, nu nog eens 3 weken. Daar kan ik heeeeel agressief van worden. En verdrietig. Dus lig ik nu samen met leeuw te lijden. Nee, heeft die Bolle (m'n baas) niet zo neergezet. Als ik wil communiceren sleep ik altijd leeuw mee. (Echt uit Zuid Afrika, omgeving Pretoria om precies te zijn.) Dan zijn Harmanna en die Bolle altijd heel vertederd en dan levert heel veel lekkere hapjes op. Leeuw hoeft nooit. Denkt alleen aan jagen. Lekker veel en hard rennen. Doe ik mee. Mogen ze al dat lekkers houden....... voor daarna.

JAARDAG NUMMER 8

We zijn weer jarig. 8 ja. Staat hierboven al. Doen we wat rustiger dan vorige jaren. Vond vorige week deze video en die vind ik goed passen bij het thema van vandaag. Hebben we vanochtend tijdens de mooie herfstwandeling bedacht. Hoe goed kun je elkaar kennen als mens en dier. Allebei onder de inruk van de video hierboven: "Man reunites with the gorilla he raised as his son". Ja, die Bolle en ik zijn ook zeer op elkaar gericht, gesteld zelfs, vermijden menselijke emoties als houden van, maar we symphatiseren wel. (Om met Aagje Wolf te spreken. Wie? Laat maar, andere verhaal.) Zit ik toch een beetje in m'n maag met een meeltje van die Bolle (m'n baas) aan Caya (m'n kennelmoeder) dat ik heb gevonden. Laat zien dat je elkaar niet goed kent of denkt niet te kennen. Lees zelf maar even.

[...] Zoals je weet hadden we Yka het rommelige gedoe en chaos van verbouwing en herinrichting willen besparen. Eerst nog in de kennel gepland, later bedacht ze gaat met mij mee, ergens in een leuk tentje met wifi en koffie (enzo) schrijven/lezen en daaromheen mooie wandelingen. Toen de schilders behangers kwamen was dat, tot onze grote verbazing, geen enkel probleem. En nu is de eikenhouten vloer zo goed als gelegd. En wat blijkt! Ze vindt het allemaal prachtig. Opwindend zelfs. Loopt met de jongens mee, steekt overal haar wijsneuzig kop in, wil alles weten, en als ze 's-avonds met hun eigen spullen weglopen worden ze toch even gesteld onder het motto: waar gaat dat heen? Moraal van dit verhaal, een echte werkhond. Dacht ik dat het 'werk' alleen over trainen en IPO’s ging, gewone arbeid valt er ook onder. Dus zijn wij een bijzonder saaie familie. Wij zijn wel de hele dag bezig, soms zelfs druk, maar dat is schrijven, lezen, video's monteren, samen praten of uren achter de computer. En als we aan de wandel zijn, meestal diep in gedachten verzonken. Daar is voor een hond die actie echt leuk vindt, niets lolligs aan. Daar kan ze niet met meedoen....... [...]

Ja, die verbouwing vond ik heel spannend en leuk, maar rustig in een paddenstoel met wifi (voor de iPad van die Bolle en een paddenstoel of een uitspanning = een koffiehuisje in het bos of op de hei) en mooie wandelingen tussendoor ik ben er helemaal klaar voor. En dat die Bolle soms van de wereld is ben ik gewend. Al 8 jaar, om precies te zijn. Met Harmanna kan ik gewoon dollend door 1 deur en we praten zelfs een beetje samen. En we lopen wel eens alle drie tegelijk heftig asynchroon. Kun je beter niet bij zijn. Dan heb ik gelukkig een harde kop. Van opa Henkie geërfd. Die Bolle vindt trouwens dat ik sowieso steeds meer op Henkie begin te lijken. Van tijd tot tijd net zo afstandelijk en humeurig.) Moeten we het nog eens over hebben. Zet ik er even het mooie portret bij dat Diederick Oudhout van hem heeft gemaakt. Zo, ga weer terug naar beneden, want de hele dag hebben ze al allemaal lekkere happen voorhanden voor mij. En vooral om een uur of vijf, en dat is het bijna, moet ik er bij zijn. Dan schenken ze een glaasje wijn in en krijg ik ook een 'borrelhapje'. Jaha, zo goed kennen we elkaar toch wel! Nu de Gorilla, heel gevoelig........

HEIDIES

Niet klikken op de foto. Niet op reageren. 'Lena'roept die Bolle beneden. Wat heeft die er nou weer mee te maken? O, iets met een orgelman. Willem Parel of zo. Gooi maar in m'n pet. Wat? O, dat riep'ie ook! Laat maar, dit wordt eindeloos. Deze foto is een testje met links, insluiten en opstarten van video's. Of dat op een andere manier ook gaat. Niet dus, ben ik bang. Is die Bolle mee bezig, maar die ligt in z'n bed. Gewoon ziek. Dat kan ook. Of ik 't even wil doen! Foto heb ik de 2 Heidies genoemd. Wat? Die Bolle weer. Hoezo Geitenpeter? (Klikken op de foto kan nu wel. Nog even de video die niet lukte. Maar die kennen jullie al. Geitenpeter.......... wat een flauwekul.