Dat ben ik dus......

Well, that’s me. Dat ben ik dus. (Click to enlarge) In Flanders they call me a cow-dog because ...... read more





Die Bolle (m'n baas) heeft problemen en probeert ze in the cloud op te lossen door er Zijn Cloud van te maken. Lees hier 'Die Bolle Bloot'.





The story of Caya's Home Henkie as a piece of Art. Hier vind je ook de links naar de kunstenaar en de Studio van Oud Hout en de televisiereportage die de AVRO maakte over Caya, Henkie en het kunstwerk van Dirk Kraaijeveld.

HENKIE ONTHULT HENKIE




En geneer je niet. (Mooi woord, zelf gevonden in de Dikke van Dale.)
Blader eens lekker door de archieven. Rij rechts, 450 blogs!


Nota Bene

Honden kunnen niet praten. Als een hond zegt dat hij dat wel kan,dan liegt hij.
- Wiet van Broeckhoven

.

DE AMSTERDAMSE TRAM VOOR 1910

Eigenlijk ben ik weer bezig met een Valentijnsblogje voor die Bolle. M´n baas. Maar telkens als ik wat leuks voor hem zie, word ik daar zo opgewonden van dat ik het meteen schrijf en plaats. Zie vorige blog over de iPad van de toekomst. Z´n leukste speeltje. Dat noemen ze in de psychologie gebrek aan afstandstolerantie. Interesseert me geen biet. Wist niet dat je daar als gewone bouvier last van moet hebben. Vraag ik wel aan Caya, of ze dat voortaan mee wil fokken. Doet ze niet, weet ik nu al. Waarom niet?  Jullie hebben al genoeg slechte eigenschappen, zegt ze dan. Durf ik echt niet meer naar haar afstandstolerantie te vragen. Hoezo slechte eigenschappen? Zo gaat dat.  Maar goed, vandaag gebeurt het weer. Prachtige beelden opgenomen vanuit de tram. Heb al een keer over de Blauwe Tram een blogje gemaakt. Heeft die Bolle met z´n moeder en zus nog echt in gezeten. Deze opnamen zijn van begin vorige eeuw, voor 1910, met een mooi Jordaanlied er onder.  Nou, jullie weten nu ook wel dat die Bolle op de Prinsengracht geboren is en de Jordaan was z´n speelplaats. Met z´n vriendje Hennie wel uit een kinderspeeltuintje geschopt wegens wangedrag. Mocro´s avant la lettre! Nostalgie, maar ook lekker om naar te kijken. Veel plezier, ga ik weer op zoek naar een andere Valentijn. O ja, deze film en nog veel meer, kijk aan het eind van deze video, kreeg ik natuurlijk weer van Anjo. Postbode belt. Heeft een boek. Over het ontwerpen en programmeren van APP´s. Houdt´ie nou nooit op!

MOET NIET GEKKER WORDEN !!!

Daar heb ik geen tekst bij. Video naar die Bolle (m'n baas) gestuurd. Die ging uit z'n dak. Kijk zelf maar. Je gelooft je eigen ogen niet. De iPad al jaren voorbij. iPad, wat is dat? Maken we dat nog mee, vraag je je af. Daarom mezelf op de toekomst voorbereid. Zag een agressieve kat met Starwars tiepe. (Op foto hieronder klikken om te vergroten.) Kan ik ook, dacht ik. Eigenlijk lijk ik al op Dart Vader. Boevenkop..... Nog wel even oefenen ben ik bang.

ZWERHONDEN

Komen die Bolle en ik thuis van een wandeling, is er een hele leuke jonge vrouw bij Harmanna op de koffie. Had bijna leuke meid geschreven, maar dat is misschien wat te familiair. Mooi woord wel. Midden dertig is ook meer vrouw dan meid. Of niet? Doeterniet toe. Het was duidelijk heel gezellig tot ik binnenkwam. Ze sprong verschrikt op en verschool zich met de koffiekop nog in haar hand achter haar stoel. Stotterde, ik ben doodsbang voor honden! Dat was duidelijk, maar ik loop rustig naar haar toe om even te neuzen en haar gerust te stellen. Deden Harmanna en die Bolle ook, maar het hielp niet. Ze rende naar een andere stoel om zich achter te verschuilen en als ik in de buurt kwam rende ze weer weg. Doen we anders, riep die Bolle. Schoof de tuindeur open en gaf mij een klap op m'n kont. Naar de tuin. Normaal had ik daar al gestaan, maar nu vond ik binnen leuker. Maar die klap, niet hard maar heel nadrukkelijk, liet geen ruimte. En de deur ging achter mij dicht. Zij weer zitten. Zag die Bolle koffie inschenken en zij zat uitgebreid te praten en te gebaren. Ik begreep er niets van. Echt een leuke meid om te zien en toch als de dood voor mij. Ja, ik ben natuurlijk een grote gevaarlijke bouvier, maar als ik wil kan ik een ongelooflijk watje zijn. Zegt die Bolle. En als die Bolle ´t zegt is ´t waar! Toen ze weg was heeft die Bolle haar verhaal aan mij verteld. Ze is geboren in Bosnië op het platteland. Ze hadden zelf een hond, maar honden wonen daar niet binnen. Gewoon ergens in een hok buiten. Toen ze vijftien jaar was brak die afschuwelijke oorlog uit en werd hun huis en de huizen om hun heen platgeschoten of gebombardeerd. De hele familie en omwonenden op de vlucht. We kennen die beelden wel van de TV. Afschuwelijk. Wat een ellende. Na een paar jaar kwamen ze weer terug en konden hun huis niet meer terugvinden. Helemaal weg. Maar toen gebeurde het. Al die honden zijn na de vlucht van de bewoners verwilderd en zijn groepen gaan vormen die met elkaar op leven en dood vochten. Dat ging om voedsel en voortbestaan. Overleven dus. Toen er ineens weer mensen kwamen rende de uitgehongerde roedel recht op ze af en daar stond dat jonge meisje. Er is niets gebeurd, maar zo´n uitgehongerde troep die recht op jou afrent is een traumatische gebeurtenis die je niet meer vergeet. Onze dierenarts kan dan wel een mooie folder sturen dat honden en katten de onvoorwaardelijke liefde zijn, hier zie je dat net als bij mensen de sterkste probeert te overleven. (Die Bolle had ook een meeltje teruggestuurd met een foto van mij, nooit een narrige hond gezien? Verder prima club hoor.)  Even het verhaal afmaken. Ik lijk die Bolle wel met z´n zijwegen. De hele familie is naar Europa gevlucht en in Berlijn terecht gekomen. Leuke stad riep ze. Absoluut, zei die Bolle. (Berlin Biennale staat alweer gepland.) Maar daar moesten ze na een paar jaar weg en zijn via via via naar Amsterdam gegaan. En toen door familie in Hilversum Noord hier om de hoek terechtgekomen. Heeft nu 2 kinderen Ze willen eigenlijk wel terug, maar beter dan hier kunnen haar kinderen, die vloeiend Nederlands spreken, het niet krijgen. Onderwijs als belangrijkste punt. Dus voorlopig alleen op vakantie terug. En met die honden valt het nu wel mee, maar voor haar blijft het een trauma. Moet ze een keer meegaan naar de hei. Riep ik. Zoveel aardige honden, is ze er meteen overheen. Die Bolle keek me hoofdschuddend aan. Laat maar zei ik en ging ik filmpjes van zwerfhonden in Bosnië zoeken voor dit blogje. En toen ben ik me rotgeschrokken. Wat een ellende, zelfs wat zij al normaal vinden. Jullie willen niet weten wat voor beelden van aangeschoten en zieke honden ik heb gezien. Daar heb ik ook al bijna een trauma van gekregen. Nee, ik laat ze ook niet zien. Alleen de foto hierboven, die gaat wel, maar ook zij hebben geen prettig leven. Wat leven wij hier toch in een paradijs. Als je dat maar weet, bromt die Bolle. Maar laat dat filmpje over zwerfhonden op deze wereld toch maar even zien. En maak dan meteen even reclame voor de club die zich daarvoor inzet. WSPA, World Society for the Protection of Animals. Ken ze niet, maar ziet er betrouwbaar uit. Goed Baas. Doe ik baas. Jaha, door deze video weet ik weer helemaal waar mijn belangen liggen............

ECHOPUPS

We kennen die echofoto's allemaal. Niet te vermijden zelfs. Trotse moeders en vaders trekken die ze net zo snel als grootouders afbeeldingen van hun kleinkinderen. Kijk toch eens..... o wat schattig. Je moet er wel oog voor hebben, roept die Bolle dan. Nou hebben die Bolle en Harmanna al heel snel beslist dat ik het zonder pups zou moeten doen. En ja, dat was voor hun een goeie beslissing. Maar ik word nog steeds zenuwachtig als ik op de hei die hele jonge hondjes ruik. Begint er diep in mij toch een klokje te rinkelen. Niet heel erg nee, maar het zit er wel. En herkenbaar. Zelfs die Bolle heeft gezegd dat ik wel een goeie moeder zou zijn geweest. Springt mijn hart toch helemaal open als ik de echovideo van Mortisha zie. Van Carin Gouma ja. (Fremerybouviers.) Alle pups, vier weken voor de geboorte. Was even slikken ja, maar wel al vier keer gekeken. Kan er geen genoeg van krijgen en kan niet wachten tot ze voor de webcam liggen. Zet'm op Mortisha. Ziet er prachtig uit.

NIEUW JAAR

Deze foto van Thomas Schlijper verteld helemaal mijn hele verhaal voor het nieuwe jaar. Een melancholieke American Bull Terrier achter een raam in de Pijp. Wel gezellig in de kroeg, zoals ik vaak met die Bolle (m’n baas). Beetje boeken of kranten lezen op z’n iPad, kopje koffie erbij, koekje dus, wijntje wat later, lekker stukje kaas of 3, maar ook verlangend naar buiten kijken. Wanneer nou weer eens die hele grote wandeling? Want dat is er de laatste tijd met die Bolle wel erg bij ingeschoten. Kan hij niks aan doen hoor en ik kom niks te kort, doe met Harmanna (en Coen en Klaas) ook mooie wandelingen, maar niet dat hele lange sjouw- en klauterwerk. En ik moet natuurlijk niet echt zeuren, word ook een jaartje ouder, maar toch…… zo oud nog niet. Over ouder worden geschreven. Die Bolle is vandaag jarig. Dus dubbel Nieuwjaar. Meestal vindt ’ie dat maar niks, maar vandaag is ’ie helemaal blij. Vrolijke stemming zelfs. Heeft ’ie vaak last van, maar vandaag valt het erg op. Vroeg op. Thee voor Harmanna en koffie voor hemzelf. Felicitaties op Facebook lezen. Meelde aan z’n zus dat hij het gevoel had z’n moeder te moeten bellen. Z’n zus meelde terug dat ze hun moeder hierboven ‘lang zal die leven’ had horen zingen. Van een ‘lang leven had z’n moeder inderdaad veel verstand. Is 95 geworden. Maar hij riep vanochtend heel bescheiden bij de koffie en taart, op naar 69. Maar sprak dat wel uit op z’n Frans. Geen idee waarom, maar Harmanna moest heel hard lachen. Beetje te hard vond ik eigenlijk. Nou, beetje melancholiek nog steeds, maar het kan vandaag zo wel een dolle boel worden met die bolle Soixante Neuf. (Even opgezocht op Wikipedia. Nou moet er niet aan denken. Een vreemde kerel aan m’n kont. Die blaf ik altijd weg. Nouja, de ene keer wat harder dan de andere. En ze vergeten volgens mij, nu allebei 68, dat ze daar te oud voor worden!) (Het standaard antwoord van die Bolle op dit soort opmerkingen is tegenwoordig: Blame the Chemo…….)

In Memoriam Silke

Wenst iedereen elkaar vandaag een mooie 'overgang' naar het nieuwe jaar, voor mij zijn dit de slechtste dagen die je maar kunt bedenken. Vuurwerk. Daar ben ik doodsbang voor. Niks stoere bouvier, meteen helemaal op tilt. Zo zijn de laatste dag en de eerste nieuwe dag van het jaar voor mij een gruwelijke marteling. Daar helpt geen lieve Bolle (m'n baas) of Harmanna aan. Maar om het allemaal nog erger te maken kreeg ik ook nog een heel erg slecht bericht. Silke (foto hierboven) is ingeslapen. Woensdag, vertelde Berna haar bazin. We wisten dat het ging gebeuren, ze had botkanker in haar elleboog, maar als het zover is moet je toch erg schrikken. En vooral omdat het een van mijn oudste speelkameraadjes is. Was, dus. Toen ik als pup op de hei kwam was zij er ook net. Toen nog met een andere flatcoatvriendin, Scarlet. Wat hebben we samen gerend en gespeeld. Er waren toen een heleboel jonge honden en die deden allemaal mee. Maar Silke was eigenlijk de aardigste. Timber (de Ridgeback) werd steeds agressiever, Kyro (de herder) steeds meer op zichzelf gericht, Lisa (de Dalmatier)wilde mij meer en meer de baas spelen en ga zo maar door. Maar Silke bleef gewoon een aardige, zachte hond met ondeugende trekjes maar altijd te vertrouwen. Wat? Ja ik ook natuurlijk, maar niet zo aardig. Als die kleine witte wijsneus Boy Boomertje moest kiezen tussen Sylke en mij, wist'ie het wel. Met alle respect voor mijn grote harde poten waarmee ik hem heel hartelijk begroette, ha die Boy (hij rolde dan 3x om en die Bolle noemde dat croquet spelen) koos hij voor Silke. Ging zelfs op haar kussen tegen haar aan liggen. Dat durfde hij bij mij niet. Ze had botkanker. In haar elleboog en begon steeds slechter te lopen. Met Kerstmis ging het ondanks de pijnstillers steeds slechter. Maar altijd nog met een vrolijke zwaaistaart. Heb ik zelf gezien. Woensdag ging het echt niet meer en heeft Berna besloten haar te laten inslapen. Wij wensen haar veel sterkte. Want het is niet niks om je beste maatje te moeten verliezen. Sylke is 8 jaar en 8 maanden geworden.

Hij is dan dood, die kleine baviaan,
Die alles ons heeft nagedaan!
Wat hij ons nu heeft voorgedaan,
Doen wij hem ook eens na,
dien kleine baviaan!


 [Anoniem]


Noemen ze een puntdicht. Ben ik helemaal weg van. Zit je als Boef toch nog even anders naar te kijken. Wie het geschreven heeft weten ze niet. Misschien J.W. IJntema. Ergens 1810 of zo. Mooi.

PC Hooft en TONNUS

Toch nog een gedichtje dit jaar Heel verrassend, want gisteren werd bekend gemaakt dat Tonnus Oosterhoff de PC Hoofdtprijs 2012 heeft gewonnen. Niet verrassend omdat niemand dat had verwacht, maar omdat hij naast z'n geschreven gedichten ook flash gedichten met bewegende woorden en zinnen schrijft, vernieuwend dus en voor zo'n prijs nog heel jong is. (Is 9 jaar jonger dan die Bolle, m'n baas.) Hij zal er niet van wakker liggen, maar die Bolle loopt alsmaar te klagen dat Tonnus nog geen APP heeft. Dus niet op de iPad te zien of te lezen. Komt omdat meneer Jobs vond dat Flash teveel energie verbruikte. Kreeg daarna nota bene gelijk van Adobe die z'n flash voor mobiele apparaten ook schrapte. Dus geen bewegende gedichten op de iPad of iPhone. (Gaan ze geloof ik oplossen met HTML 5.) Die Bolle is een grote bewonderaar (had bijna brede bewonderaar geschreven en daar heb ik geen Flash bij nodig) niet alleen vanwege de taal, maar ook door die prachtige opbpouw van bewegende woorden en zinnen. Daarom een link naar de website van Tonnus. (DOEN!) Eerste gedicht gaat over Lucebert met de stem van Lucebert. Een van de groten. Tonnus wordt ermee vergeleken. En dan hier een gedicht om voor te proeven, want jullie analfabeteviervoetschuifelendeheiderakkers hebben natuurlijk weer geen flauw idee waar ik het over heb. Overal in Nederland vandaag hetzelfde weer en rust is thee van dood. Christenhansworst kondigt Barbapapa aan: ‘Ditmaal verandert hij zich in een boor die in een kussen boort! Ik ben benieuwd!’ Barbapapa is me een gruwel. Alle kinder-tv is misdadig geschmier. Lucht! Buitenlucht! Dit is het talud waar ik vroeger rookte. Eeuwige merel, waar ben je? Kribbigheid, hete wangen, afnemende levenskracht. Het was overal in Nederland hetzelfde weer. Na school een sigaret, het talud achter het schuurtje, poes rook aan de theepot in het gras achtergelaten. De geur van mest, het weerbericht zwak uit het open raam, de merel, de schemer. Alles vulde en was vol maar ik doorzag al: een plastic zakje voor onderweg, een vis op de markt gekocht in kraanwater, juist toereikend voor het vervoer van een gewoon wonder. Tonnus Oosterhoff (1953) uit: Leegte lacht (2011) .

GISELLE

Dit wordt een korte blog met 3 berichten. Die Bolle is de laatste tijd heel fit dus we zijn veel op pad. Mag ook wel zo langzamerhand. Maar dat is een ander verhaal. Eerst het mooie lied hierboven is bedoeld voor Kerstmis. Rustiger dan alle die digitale kaarten (soms heel leuk soms afgrijselijk). Eigenlijk een reclamespot voor Rode microfoons en de Korg synstysizer (Allemaal APPs in de iPad van die Bolle. Waar die allemaal niet mee bezig is.) Maar het lied is er niet minder mooi om en de zangeres, Giselle ook niet.

Bericht 2 is een handige handleiding bij het snel zoeken van belangrijke informatie op Internet. Eerste Hulp Bij e Onderzoek. geschreven door een journalist van NRC Handelsblad. Heel goed en begrijpelijk, zelfs voor een viervoeter als ik.

Bericht 3 is zoals elk jaar de Kerstnachtdienst op Schaep en Burgh. Lukt niet altijd, maar meestal zijn we daarbij. Rest mij jullie nog hele fijne feestdagen te wensen en mooie overgang naar 2012 en daar komen we elkaar wel weer tegen.

MAATJES

Die Bolle (m'n baas)was de eerste die het zag. Bij De Wereld Draait Door. Video over een hond die wordt aangereden op de snelweg, voor dood blijft liggen en door een maatje, een andere hond dus, van de weg af in veiligheid wordt getrokken. Twee wegwerkers helpen hem bij het laatste stuk. De aangereden hond overleeft. Ik geloofde het verhaal niet en ben meteen op You Tube gaan zoeken. Gevonden en verdomd, het is echt zo..... Of alleen maar gevoelig gemonteerd. Je leeft niet jaren samen met een videobaas om niet te weten hoeveel truuks daarin mogelijk zijn. Goed bekeken, maar het ziet er redelijk echt uit. Naar Caya gemeeld. Die weet alles over hondengedrag. Meelde terug, ja dat kan. Honden die in roedels leven helpen elkaar en dat gaat heel ver. Nou is de roedel waar ik in leef vrij klein. Naast mijzelf, die Bolle en Harmanna. Ja, de communicatie is prima. Toen ik gisteravond doorhad dat ze uit eten gingen (30 jaar getrouwd) heb ik die Bolle 5 minuten strak aangekeken met de boodschap 'ik wil mee!' Begreep'ie wel, maar heb de hele avond mooi in m'n eentje thuis gezeten. (De Spandershoeve, het Indonesische restaurant waar ze al 100 jaar komen, heeft een Michelin ster, of net weer niet of net weer wel, maar dan is de toegang voor honden absoluut verboden. De vorige boef, zo'n zelfde tiepje als ik, toen nog geen ster, ging wel altijd vrolijk mee. Zij wel.) Terug naar de vraag, waar of niet. Heel belangrijk bij het moderne vraagstuk waar de grens tussen mens en dier ligt. (Nee, ga niet verder mee, want die discussie is oeverloos en daar heb ik geen zin in.) (Hahahaha, ik lijk wel een mens.) Tot die Bolle vanochtend in NRC Handelsblad las dat er een experiment met ratten was gedaan, waar hetzelfde gebeurde. Een rat werd in een doorzichtig kooi opgesloten en kon zichzelf niet bevrijden. Z'n maatje zag dat, moest even uitvinden hoe, maar vond na geduldig zoeken het deurtje dat hij van buitenaf wel open kon maken en bevrijde z'n makker. Getest met verschillende ratten en het werkte. Empathie, duur woord voor het vermogen je te kunnen inleven in de belevingswereld van anderen, blijkt dus niet alleen menselijk te zijn. (Of van Gorilla's, maar dat weten we nu wel.) Ha, riep die Bolle, jij doet het ook. Ook!? Jullie nog nooit in een val zien zitten. Toch. Als Harmanna heel, heel verdrietig is, spring jij uit je luie stoel, gaat voor haar zitten en legt een poot op haar knie. Boodschap, het komt wel goed meisje. Ja, dat klopt. Helemaal. Weer een beetje meer mens. Nee, dat zei ik toch, oeverloze discussie en ik wil nu gewoon naar de hei. Matten met die andere viervoeters. Zal ze het toch even vertellen. Ja, al meer gedaan en ontdekt wat ze bedoelen met 'een roepende in de woestijn'. Zelfs op de hei........